II SAB/Bk 160/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. N. na bezczynność Wójta Gminy J. w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę UZASADNIENIE H. N. wniosła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy J. Skargę przesłano drogą elektroniczną do organu przy piśmie ogólnym (przewodnim) z 22 września 2020 r. zatytułowanym "ZAWIADOMIENIE ZAWIADOMIENIE O WNIESIENIU POZWU DO WSA W BIAŁYMSTOKU". Pismo ogólne (przewodnie) zostało prawidłowo podpisane. Natomiast pismo zaczynające się od słów "Zgodnie z procedurą postępowania ..." zawierające merytoryczną treść nie zostało opatrzone podpisem. Stąd też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 8 października 2020 r. wezwano skarżącą do podpisania pisma zawierającego merytoryczną treść skargi. Poinformowano przy tym, że pismo podpisać można: kwalifikowanym podpisem elektronicznym z certyfikatem możliwym do zweryfikowania; podpisem zaufanym lub podpisem osobistym, ewentualnie można złożyć pismo w formie papierowej odręcznie podpisane albo można własnoręcznie podpisać znajdujący się w aktach sądowych wydruk pisma. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do niego w terminie 7 dni od dnia doręczenia spowoduje odrzucenie skargi. Skarżąca odebrała wezwanie w dniu 16 października 2020 r. (vide: urzędowe poświadczenie doręczenia – k. 21 akt sądowych). W zakreślonym terminie, który w okolicznościach sprawy minął z dniem 23 października 2020 r., nadesłała do tut. sądu skargę, jednakże ponownie nie podpisała jej w sposób wymagany art. 46 § 2a P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie - przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Określony w ustawie warunek formy pisemnej uważa się za zachowany, jeżeli dokument elektroniczny został podpisany w sposób, o którym mowa w art. 46 § 2a (art. 12b § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 46 § 2a P.p.s.a. w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Stosownie do art. 46 § 2b P.p.s.a. zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła skargę drogą elektroniczną. Skargę stanowił załącznik do pisma przewodniego zatytułowanego "ZAWIADOMIENIE ZAWIADOMIENIE O WNIESIENIU POZEWU DO WSA". W załączniku tym znalazły się zarzuty stawiane organowi i wnioski skargi. W związku z tym, że podpis elektroniczny został złożony przez skarżącą jedynie pod pismem przewodnim, sąd wezwał skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez podpisanie załącznika, pod rygorem odrzucenia skargi. Takie wezwanie doręczono skutecznie skarżącej drogą elektroniczną w dniu 16 października 2020 r. W konsekwencji upływ siedmiodniowego terminu do uzupełnienia przedmiotowego braku formalnego skargi nastąpił bezskutecznie w dniu 23 października 2020 r. W zakreślonym przez sąd terminie skarżąca wprawdzie nadesłała drogą elektroniczną skargę, jednakże ponownie nie podpisała jej w sposób wymagany powołanym wyżej art. 46 § 2a p.p.s.a. Skoro skarżąca, pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach niewykonania wezwania, nie uzupełniła opisanego braku formalnego skargi, tj. nie podpisała skargi, sąd zobligowany był do jej odrzucenia. W zaistniałej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 46 § 2a P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.