IV SA/Po 680/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako SKO, organ II instancji) decyzją z 18 sierpnia 2022 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. W. od decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. działającego z upoważnienia Wójta Gminy T. (dalej również jako organ I instancji) z 11 lipca 2022 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem G. W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. - dalej k.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości. Wskazana na wstępie decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z 19 sierpnia 2021 roku, Nr [...], Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. , działający z upoważnienia Wójta Gminy T., odmówił A. W. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem G. W.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że 13 sierpnia 2021 r. strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na sprawowanie osobistej opieki nad niepełnosprawnym mężem G. W. legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z 8 lipca 2010 r. Orzeczony stopień niepełnosprawności datuje się od 28 czerwca 2000 r. a niepełnosprawność powstała przed 18 rokiem życia. Orzeczenie wydano na stałe. Powodem odmowy przyznania świadczenia było pobieranie świadczenia rentowego przez wnioskodawczynię oraz fakt, że wnioskodawczyni, będąca żoną osoby wymagającej opieki, nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopni niepełnosprawności. W wyniku odwołania wniesionego przez A. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kominie decyzją z 12 października 2021 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji powinien umożliwić osobie uprawnionej wybór jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno - rentowego. Organ odwoławczy wskazał, że strona może zrealizować swój wybór poprzez przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do renty. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. , działający z upoważnienia Wójta Gminy T., decyzją z 29 listopada 2021 r. Nr [...], odmówił A. W. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem G. W.. Powodem odmowy przyznania świadczenia było pobieranie świadczenia rentowego przez wnioskodawczynię oraz fakt, że wnioskodawczyni, będąca żoną osoby wymagającej opieki, nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopni niepełnosprawności. W wyniku odwołania wniesionego przez A. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kominie decyzją z 21 stycznia 2022 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że jedyną przeszkodą uniemożliwiającą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest pobieranie przez stronę renty socjalnej. W związku z powyższym jeżeli strona złoży wniosek w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych o zawieszenie świadczenia rentowego to odpadnie jedyna przeszkoda uniemożliwiającą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzją z 11 lipca 2022 r. Nr [...], Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. , działający z upoważnienia Wójta Gminy T., odmówił A. W. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem G. W.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zważając na sugestie zawarte w decyzji [...] pismem z 7 lutego 2022 r. wezwał stronę do dostarczenia dokumentów potwierdzających zawieszenie prawa do renty socjalnej. W dniu 21 lutego 2022 r. do organu wpłynęła informacja, że A. W. dokonała wyboru świadczenia pielęgnacyjnego i złoży wniosek o zawieszenie prawa do renty socjalnej do organu rentowego, a prawomocna decyzja o zawieszeniu świadczenia rentowego zostanie dostarczona do organu niezwłocznie. Następnie w dniu 11 marca 2022 r. organ I instancji otrzymał informację o wydaniu stronie decyzji ZUS o odmowie wstrzymania renty socjalnej, a strona złoży wniosek do ZUS o uchylenie decyzji, na mocy której przyznano jej rentę socjalną. W dniu 7 lipca 2022 r. organ I instancji otrzymał informację o odmowie uchylenia decyzji przyznającej rentę socjalną z ZUS. Po ponownej ocenie i analizie zgromadzonej dokumentacji organ I instancji stwierdził, że nie ma możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jako powód odmowy organ I instancji wskazał, że A. W. legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności oraz jest uprawniona i pobiera rentę socjalną przyznaną na stałe. Po rozpoznaniu odwołania SKO w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji przedstawiło stan faktyczny sprawy i przywołało treść art. 17 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 23 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. Dz.U. z 2022 r. poz. 615 – dalej: u.ś.r.). Dalej wyjaśniono, że pomimo tego, iż przesłanki odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zostały określone w art. 17 ust. 5 u.ś.r., brak związku między rezygnacją z pracy tudzież jej niepodjęciem, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, stanowi także przesłankę odmowy udzielenia świadczenia, która choć nie została wprost wskazana przez ustawodawcę, to jednak w wyniku dokonania wykładni funkcjonalnej, dochodzi do wyinterpretowania kolejnej przesłanki, która w myśl normatywnej koncepcji źródeł prawa, należy do systemu prawnego jako norma prawna wywnioskowana z innej normy prawnej. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1300) renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało: 1) przed ukończeniem 18. roku życia; 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej - przed ukończeniem 25. roku życia; 3) w trakcie kształcenia w szkole doktorskiej, studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. Taka konstrukcja świadczenia sprawia, że jest ono dedykowane osobom całkowicie niezdolnym do pracy i które - co do zasady, ze względu na wiek, w jakim powstała niezdolność do pracy, nigdy w zatrudnieniu nie pozostawały. Stoi to w sprzeczności z wymogiem rezygnacji z zatrudnienia jako przesłanką prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Podkreślić też należy, że w wypadku pobierania renty socjalnej ustawodawca przewidział bardziej restrykcyjne warunki jej zawieszania w razie osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, niż ma to miejsce w wypadku renty z tytułu niezdolności do pracy. Jest to o tyle zrozumiałe, że świadczenie to przeznaczone jest dla osób całkowicie niezdolnych do pracy i pozbawionych doświadczenia zawodowego. Definicja legalna "umiarkowanego stopnia niepełnosprawności" została zamieszczona w art. 3 pkt 20 u.ś.r., zgodnie z którą pojęcie to oznacza: a) niepełnosprawność w umiarkowanym stopniu w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, b) całkowitą niezdolność do pracy orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, c) posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do II grupy inwalidów. Odwołując się do statusu wnioskodawczyni organ odwoławczy stwierdził, że z akt nie wynika, aby ona kiedykolwiek pracowała, gdyż uprawniona jest i pobiera rentę socjalną przyznaną na stałe. Organ wskazał przy tym na decyzję z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o podwyższeniu renty z 01.03.2021 r. znak [...] oraz kopię legitymacji emeryta/rencisty nr [...] z dnia [...] r. Organ wskazał również, że A. W. otrzymuje rentę socjalną z ZUS od 18 roku życia bezterminowo a niepełnosprawność powstała od dzieciństwa. Dalej organ II instancji wskazał, że decyzją z 24 lutego 2022 r. znak [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych, po rozpatrzeniu wniosku z 17 lutego 2022 roku, odmówił wstrzymania renty socjalnej. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 103 ust.3 ustawy o emeryturach i rentach, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty. W związku jednak z tym, że wnioskodawczyni pobiera rentę socjalną, a w art. 15 ustawy o rencie socjalnej, który mówi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie został powołany art. 103 ust.3 ustawy o emeryturach i rentach, brak jest podstaw prawnych do wstrzymania renty socjalnej na wniosek. W powyższym zakresie organ odwoławczy wskazał na pismo ZUS z dnia 13 czerwca 2022 r. Uzasadnienie w tym zakresie zostało podane w decyzji z dnia 24 lutego 2022 roku i obecnie brak jest podstaw prawnych do zmiany przedmiotowej decyzji. Ponadto SKO wskazało, że z notatki służbowej z 12 sierpnia 2022 r, wynika, że A. W. rentę socjalną pobierała wcześniej z ośrodka pomocy społecznej właściwego ze względu na poprzednie miejsce zamieszkania, a potem ta renta socjalna została przekazana do ZUS i to ZUS kontynuował wypłatę przyznanych świadczeń. Strona oświadczyła również, że nie posiada żadnego orzeczenia Lekarza orzecznika ZUS, a wszystko opiera się na orzeczeniu nr [...] o ustaleniu stopnia niepełnosprawności z Wojewódzkiego Urzędu Pracy Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w K.. Organ odwoławczy wskazał również na decyzję z 24 lutego 2022 roku znak [...], która Zakład Ubezpieczeń Społecznych, po rozpatrzeniu wniosku z 17 lutego 2022 roku, odmówił wstrzymania renty socjalnej. Organ odwoławczy podkreślił, że orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności jest równoznaczne z orzeczeniem o całkowitej niezdolność do pracy orzeczonej na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Do czasu, gdy decyzja o przyznaniu renty socjalnej nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego na skutek zmiany okoliczności faktycznych dotyczących zmiany stanu zdrowia skarżącej (uchylenie orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności), zrzeczenie się prawa do renty socjalnej nie mogłoby odnieść zamierzonego skutku. Podstawą do przyznania renty socjalnej jest całkowita niezdolność do pracy. Konstrukcja renty socjalnej sprawia, że jest ona dedykowana osobom całkowicie niezdolnym do pracy i które co do zasady - ze względu na wiek, w jakim powstała niezdolność do pracy - nigdy w zatrudnieniu nie pozostawały. Stoi to w sprzeczności z wymogiem rezygnacji z zatrudnienia jako przesłanką prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium podkreśliło, że w wypadku pobierania renty socjalnej ustawodawca przewidział bardziej restrykcyjne warunki jej zawieszania w razie osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, niż ma to miejsce w wypadku renty z tytułu niezdolności do pracy. Jak wskazało SKO jest to o tyle zrozumiale, że świadczenie to przeznaczone jest dla osób całkowicie niezdolnych do pracy i pozbawionych doświadczenia zawodowego. Na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła A. W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: . art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1 u.ś.r. i niezasadne uznanie, że żona niepełnosprawnego G. W. nie jest uprawniona do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż nie ma związku między rezygnacją przez nią z zatrudnienia, a sprawowaną opieką nad niepełnosprawnym mężem, . art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. przez błędne uznanie, że pobieranie przez A. W. renty socjalnej wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawnym mężem G. W.. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania które miało wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnie, tj. art. 6 k.pa., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia działań przez organ w celu ustalenia czy A. W. jest obecnie w stanie podjąć pracę zawodową. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz o zasądzenie od SKO na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych, a także o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi jej autorka umotywowała podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z wnioskiem strony skarżącej, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2022r. poz. 329 - dalej p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosowanie do art. 120 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęta była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 18 sierpnia 2022 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy T. z 11 lipca 2022 r. Nr [...] odmawiającą przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji były niesporne. W szczególności niesporne było to, że skarżąca sprawuje faktyczną opiekę nad swoim mężem i pobiera rentę socjalną. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Kolegium, jak również decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, stanowiły przepisy u.ś.r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Sąd wskazuje, że organ I instancji błędnie zastosował art. 17 ust.5 pkt 2 lit. a u.ś.r. stanowiący, iż na małżonku ciąży obowiązek sprawowania opieki nad swoim współmałżonkiem, chyba że ów małżonek, który miałby sprawować opiekę legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o sygn. IV SA/Po 851/19 z dnia 29 stycznia 2020 r., iż przepis art. 17 ust.1 lit. a u.ś.r. dotyczy tylko innych osób, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w stosunku do osoby niepełnosprawnej ciąży obowiązek alimentacyjny wynikający z pokrewieństwa, a nie małżonka ubiegającego się o świadczenie pielęgnacyjne na współmałżonka będącego osobą niepełnosprawną. Trafnie zauważono, że skarżąca nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Tak więc to, że G. W. jest osobą pozostającą w związku małżeńskim nie może być przyczyną odmowy ustalenia dla skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Powyższe uchybienie organu I instancji nie stanowiło jednak podstawy utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, gdyż organ odwoławczy przyjął, że w wypadku skarżącej nie wykazana została przesłanka rezygnacji z zatrudnienia, bądź niepodejmowania zatrudnienia, a także zaistniała przesłanka negatywna - ustalenie prawa do renty socjalnej. W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie prawa do renty socjalnej. Decyzją z dnia 24 lutego 2022 roku znak [...] Zakład Ubezpieczeń społecznych, po rozpatrzeniu powyższego wniosku odmówił wstrzymania renty socjalnej wskazując, że z uwagi na treść art. 15 ustawy z dnia o rencie socjalnej (j.t. Dz.U. z 2022, poz. 240), w którym brak jest odesłania do art. 103 ust.3 ustawy o emeryturach i rentach nie ma podstaw prawnych do wstrzymania renty socjalnej na wniosek strony. Przy uwzględnieniu treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. stwierdzić należy, iż w przypadku skarżącej występuje negatywna przesłanka uniemożliwiająca skarżącej przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym mężem. Sąd zgadza się z poglądem, że dokonując wykładni przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji kierować się należało nie tylko literalnym brzmieniem przepisów, ale również należało uwzględnić dyrektywy celowościowe i systemowe wykładni. Dla zrozumienia intencji prawodawcy uzasadnione jest bowiem kierowanie się zasadą, omnia sunt interpretanda. Oznacza to, że dla ustalenia znaczenia tekstu prawnego konieczne jest przejście przez wszystkie fazy wykładni, w tym wykorzystanie wszystkich - wyróżnionych w nauce - reguł interpretacyjnych, tj. językowych, systemowych oraz funkcjonalnych. W przypadku tekstów prawnych nie chodzi bowiem o to, aby po prostu rozumieć tekst czy jakiś jego przepis (bez wysiłku czy z jakimś szczególnym wysiłkiem), ale o to by zrozumieć ten tekst (przepis) zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę (por. wyrok NSA z 12.10.2017 r. sygn. I OSK 829/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. literalnie stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty socjalnej. W okolicznościach badanej sprawy bezsporne pozostaje, że skarżąca ma ustalone prawo do renty socjalnej. Cel ustawy o świadczeniach rodzinnych, jak i istota samego świadczenia pielęgnacyjnego, zostały natomiast jasno zdefiniowane przez samego ustawodawcę, na etapie procesu legislacyjnego. W uzasadnieniu projektu ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazano, że celem projektu ustawy o świadczeniach rodzinnych była budowa nowego, wyraźnie odrębnego od systemu pomocy społecznej, systemu pozaubezpieczeniowych świadczeń rodzinnych, służących wspieraniu rodziny w realizacji jej funkcji, głównie opiekuńczej, wychowawczej i edukacyjnej. Wolą ustawodawcy było przeznaczenie świadczenia pielęgnacyjnego dla osób rezygnujących z aktywności zawodowej by opiekować się dzieckiem. W projekcie ustawy wyraźnie wskazano też, że "za osoby korzystające z tej formy świadczenia rodzinnego opłacana będzie składka na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od kwoty tego świadczenia. Składka ta będzie, podobnie jak obecnie, opłacana przez okres niezbędny do uzyskania uprawnień emerytalnych. Nabycie prawa do emerytury wyklucza możliwość dalszego korzystania z tej formy świadczenia". (por. Uzasadnienie do projektu ustawy Sejmu RP IV kadencji o świadczeniach rodzinnych, druk nr 1555). W ocenie Sądu, intencje ustawodawcy co do adresata i istoty świadczenia pielęgnacyjnego nie pozostawiają żadnych wątpliwości, a jednocześnie mają zasadnicze znaczenie, by prawidłowo dekodować wolę ustawodawcy. Wolą ustawodawcy było zabezpieczenie rodziców rezygnujących z aktywności zawodowej, w celu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem - do czasu - nabycia przez nich prawa do emerytury. Świadczenie pielęgnacyjne zostało zatem przeznaczone dla osób, które – ze względu na konieczność podjęcia się absorbującej opieki – opuszczają rynek pracy. W tym zakresie wyniki wykładni przeprowadzonej przy użyciu dyrektyw literalnych i celowościowych przy uwzględnieniu decyzji o odmowie zawieszenia prawa do renty socjalnej prowadzą do spójnego wniosku, że skarżącej nie przysługuje prawo do ubiegania się o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego ze względu na ustalone prawo do renty socjalnej. Zasadne są – w ocenie Sądu – uwagi SKO dotyczące charakteru renty socjalnej. Świadczenie to – co do zasady – przeznaczone jest dla osób całkowicie niezdolnych do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało przed okresem aktywności zawodowej. Nie zmienia tego ewentualna możliwość podjęcia zatrudnienia na specjalnie stworzonym stanowisku (które to zatrudnienie nie mogłoby zresztą prowadzić do osiągnięcia przychodu przekraczającego 30% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy ostatnio ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego do celów emerytalnych, gdyż skutkowałoby zawieszeniem prawa do renty socjalnej. "Projekt ustawy o rencie socjalnej zmienia charakter tego świadczenia ze świadczenia z pomocy społecznej na świadczenie rentowe dla osób niepełnosprawnych od dzieciństwa, z tą tylko różnicą, że będzie ono nadal finansowane z budżetu państwa. Renta socjalna jest świadczeniem innym od pozostałych świadczeń z systemu pomocy społecznej. Ze względu na swój odrębny charakter przyznanie renty socjalnej nie wymaga przeprowadzania testu dochodowego ani też diagnozy sytuacji socjalno-bytowej dokonywanej za pomocą wywiadu rodzinnego (środowiskowego) przeprowadzanego w miejscu zamieszkania osoby ubiegającej się o uzyskanie tego świadczenia. Pobieranie renty socjalnej nie zobowiązuje osób pobierających to świadczenie do zachowania aktywności własnej, wymaganej od innych świadczeniobiorców pomocy społecznej. Osoby i rodziny korzystające z innych, pozostałych świadczeń pomocy społecznej są obowiązane do współudziału w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej), a pomoc społeczna ma na celu umożliwienie przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej). W przypadkach osób pobierających rentę socjalną, nie jest możliwe wypełnienie tego warunku ze względu na całkowitą niesprawność organizmu powodującą niezdolność do pracy." (uzasadnienie projektu ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej). Końcowo odnosząc się do stanowiska skarżącej, iż przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. powinien być interpretowany z taki sposób, że pozbawia przysługującego z mocy art. 17 ust. 1 u.ś.r. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko do wysokości otrzymanej emerytury/renty stwierdzić należy, że w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, nie ma podstaw prawnych do takiego działania. W wyrokach m.in. z 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20, z 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 2375/19 i z 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 764/20, NSA zasadnie dostrzegł bowiem, że wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto), pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Przyjmując zatem, że w sprawie występuje negatywna przesłanka przyznania skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym mężem, stwierdzić należy, że nie znajdują w sprawie uzasadnienia zarzuty skargi związane z naruszeniem art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a., które skarżąca wywodzi z zaniechania podjęcia działań przez organ w celu ustalenia czy jest ona obecnie w stanie podjąć pracę zawodową. Powyższe nie miało bowiem istotnego znaczenia dla sprawy. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw, a także, iż Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego - które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.