II OSK 2076/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 117/20 w sprawie ze skargi W. R. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów dotyczących budowy wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 maja 2020 r. sygn akt II SA/Wr 117/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę W.R. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów dotyczących budowy wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (zwany dalej "PINB") na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.; zwanej dalej "p.b.") zobowiązał W.R. do przedłożenia w terminie do dnia [...] marca 2020 r.: - oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr [...], obręb N.Z.) na cele budowlane; - projektu zagospodarowania działki wraz z odpowiednimi rysunkami technicznymi wzniesionego budynku, sporządzonymi przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane; - zaświadczenia burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygnięcie organu I instancji zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu (zwanego dalej "WINB") z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...]. W ocenie Sądu I instancji postanowienie WINB nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia. Sąd dostrzegł, że PINB w sentencji rozstrzygnięcia wskazał skarżącego jako adresata obowiązku określając go jako inwestora w sytuacji gdy w toku postępowania nie doszło do jednoznacznego ustalenia jakie konkretnie roboty wykonał skarżący i jaki zakres procesu inwestycyjnego został zrealizowany przez jego poprzednika prawnego. Niemniej jednak bez względu na to czy roboty wykonał aktualny czy poprzedni właściciel obiektu, obecnie jedynym adresatem nakazu mógł być wyłącznie skarżący. Sąd wskazał, że poprzedni jak i aktualny właściciel obiektu dokonywali zgłoszeń zamiaru wykonania robot budowlanych właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, jednak aktualny stan zainwestowania odbiega zasadniczo od stanu, który dałby się zakwalifikować jako zgodny z prawem. Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych z [...] września 2013 r. dotyczyło budowy altanki. Obecnie istniejący obiekt nie odpowiada parametrom wskazanym w przyjętym przez organ zgłoszeniu. Ponadto poprzedni właściciel potwierdził fakt zrealizowania obiektu w sposób odmienny niż opisany w zgłoszeniu. Z kolei zgłoszenie z dnia [...] kwietnia 2016 r. okazało się nieskuteczne wobec wydania przez Starostę K. decyzji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], którą wniesiono sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru budowy altany ogrodowej. Zatem skoro organy nadzoru budowlanego ujawniły istnienie obiektu budowlanego w innym miejscu i o innych parametrach niż wskazano to w zgłoszeniu z dnia [...] września 2013 r., zaś w stosunku do zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2016 r. właściwy organ wniósł sprzeciw i nie mogło to zgłoszenie stanowić podstawy do legalnie prowadzonych robót, to właściwie zastosowano tryb legalizacyjny wynikający z art. 49b ust. 2 p.b. W ocenie Sądu I instancji stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wystarczający dla wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, a zarzuty skargi były bezzasadne. Zakres nałożonych kwestionowanym postanowieniem obowiązków mieści się w granicach postępowania uregulowanego w art. 49b ust. 2 pkt 1-3 p.b. Bez znaczenia zarówno dla kwalifikacji prawnej zrealizowanej inwestycji, jak też określenia adresata nakazu było kto faktycznie, (poprzedni czy obecny właściciel) zrealizował roboty budowlane nadające obiektowi budowlanemu aktualny kształt. W skardze kasacyjnej W.R. zarzucił powyższemu wyrokowi naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy postanowienie WINB z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] zostało wydane z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096; zwanej dalej "k.p.a.") polegającym na uznaniu za prawidłowe rozstrzygnięcia dowolnie ustalającego skarżącego jako inwestora robót budowlanych wykonanych w budynku gospodarczym położonym w K. Z. przy ulicy [...], podczas gdy żaden z dowodów przeprowadzonych w sprawie nie prowadzi do jednoznacznego przyjęcia, że skarżący wykonał jakiekolwiek prace budowlane w tym budynku; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 90 i 93 p.b. poprzez oddalenie skargi na skutek przyjęcia, że błędne uznanie skarżącego jako inwestora robót budowlanych wykonanych przy budynku gospodarczym położonym w K.Z. przy ulicy [...], nie ma istotnego znaczenia w sprawie, podczas gdy przyjęcie określonego charakteru uczestnictwa podmiotu w procesie budowlanym posiada doniosły skutek w postaci określenia praw i obowiązków oraz determinuje możliwość ponoszenia ewentualnej odpowiedzialności karnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy Prawo budowlane; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi winien był zbadać w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonych aktów oraz zweryfikować je w związku z naruszeniem przez organy art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., gdyż jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku organ II instancji dopuścił się uchybień proceduralnych polegających w szczególności na zaniechaniu skonfrontowania zarzutów podnoszonych w odwołaniu przez skarżącego z przepisami prawa materialnego powołanymi w uzasadnieniu postanowienia i zaniechaniem wyczerpującego wyjaśnienia podstaw wydanego w sprawie postanowienia, co nie spełnia wymogów uzasadnienia postanowienia określonych w art. art. 107 § 3 k.p.a.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi winien był zbadać w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonych aktów oraz zweryfikować je w związku z naruszeniem przez organy art 77 § 1 k.p.a. polegającym na zaniechaniu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego w zakresie tego, kto, kiedy i w jakim kształcie wybudował budynek gospodarczy położony w K.Z. przy ulicy [...], czy przedmiotowy budynek od chwili jego wybudowania do momentu wszczęcia postępowania podlegał przebudowie i w jakim zakresie oraz w jakim stanie skarżący nabył budynek od poprzedniego właściciela; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 49b ust 2 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi na wadliwy akt organu określający skarżącego jako inwestora i nakładający obowiązek przedłożenia dokumentów określonych tym przepisem, pomimo braku dowodów, że skarżący był inwestorem robót budowlanych wykonanych w budynku gospodarczym położonym w K.Z. przy ulicy [...] oraz niewskazania i uzasadnienia ewentualnie innych podstaw prawnych jego odpowiedzialności powiązanych z prawem własności budynku. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz postanowienia WINB z dnia [...] grudnia 2019 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało bezpośredni wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dostrzegł uchybienia proceduralne, lecz nie uchylił postanowień organów administracji publicznej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie istota sprawy sprowadza się do ustalenia kto, kiedy i w jakim kształcie wybudował budynek gospodarczy położony w K.Z. przy ulicy [...], czy przedmiotowy budynek od chwili jego wybudowania do momentu wszczęcia postępowania przez nadzór budowlany podlegał przebudowie, a jeśli tak, to w jakim stanie W.R. nabył budynek od poprzedniego właściciela. Zaniechanie przez organy wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz dokonania jego wszechstronnej analizy doprowadziły do nieuprawnionej oceny i wydania wadliwych rozstrzygnięć. PINB błędnie określił skarżącego jako inwestora, podczas gdy żaden z dowodów przeprowadzonych w sprawie nie pozwalał jednoznacznie przyjąć, że skarżący wykonał jakiekolwiek prace budowlane w tym budynku. Dowodem na prowadzenie prac budowlanych przez skarżącego nie mogą być zeznania świadka - poprzedniego właściciela budynku, w sytuacji, gdy z oczywistych przyczyn świadek ten zainteresowany był umniejszeniem swojej winy oraz korzystnym dla niego ustaleniem stanu faktycznego w obawie przed ewentualną odpowiedzialnością wynikającą z naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane za postawienie obiektu niezgodnie ze zgłoszeniem z dnia [...] września 2013 roku. W toku prowadzonego postępowania skarżący kasacyjnie wielokrotnie podnosił, że zeznania świadka są niezgodne ze stanem faktycznym. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że organy prowadzące postępowanie nie ustaliły, czy poprzedni właściciel budynku zrealizował pierwotnie budowę zgodnie ze zgłoszeniem z dnia [...] września 2013 r. oraz czy po jego postawieniu dokonywał jakiekolwiek przebudowy i w jakim okresie. Pomiędzy datą zgłoszenia zamiaru budowy przez poprzedniego właściciela, a datą nabycia przez skarżącego kasacyjnie budynku upłynęło 2,5 roku, co stanowiło długi okres czasu umożliwiający wykonywanie przez poprzedniego właściciela prac zmieniających bryłę budynku w stosunku do zgłoszenia z dnia [...] września 2013 r., a nawet jego rozbiórkę i ustawienie w innym miejscu. Dopiero poczynienie przez organ prawidłowych ustaleń faktycznych w tym zakresie mogło być podstawą zastosowania właściwych norm prawa materialnego w sprawie. W ocenie skarżącego kasacyjnie ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za określaną potocznie samowolę budowlaną rodzi dla tego podmiotu daleko idące konsekwencje prawne, w szczególności zagrożone jest odpowiedzialnością karną za przestępstwo określone w art. 90 p.b. oraz wykroczenie określone w art. 93 p.b. Zważywszy, że w postępowaniu karnym mającym na celu ustalenie sprawcy czynu zabronionego z art. 90, 93 p.b. zasadniczym dowodem są akta sprawy administracyjnej i podstawowe znaczenie mają ustalenia poczynione przez organy administracyjne w tego typu sprawach. Nawet wydana przez organ decyzja legalizacyjna nie znosi odpowiedzialności karnej za występek określony w art. 90 p.b. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że z przepisu art. 52 p.b. nie wynika dowolność organów administracji w wyborze podmiotu zobowiązanego do wykonania czynności legalizacyjnych lub nakazu rozbiórki, gdyż w pierwszej kolejności obowiązkami takimi powinien być obciążony inwestor. Mogące się ewentualnie pojawić trudności dowodowe w zakresie ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności nie mogą prowadzić do obciążenia obowiązkami podmiotu, który może być zobowiązany do tej czynności dopiero w dalszej kolejności. Decydujące znaczenie dla oceny prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych w sprawie ma kwestia zachowania w postępowaniu administracyjnym przepisów procedury administracyjnej, w szczególności zasad wynikających z art. 7 i art. 77 k.p.a. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. nie było przeszkód, aby Sąd I instancji jako niezwiązany zarzutami i wnioskami skarżącego występującego bez profesjonalnego pełnomocnika, zbadał w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonych aktów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. Jako niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny ocenił te z zarzutów, w ramach których skarżący kasacyjnie stara się wykazać, iż naruszenie przepisów postępowania przez organ nadzoru budowlanego powinno skutkować uchyleniem postanowienia WINB, co nie zostało prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji. W tym zakresie skarżący kasacyjnie stara się wykazać, iż Sąd I instancji dostrzegł, że w toku postępowania administracyjnego organy nadzoru budowlanego uchybiły przepisom art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., jednak wadliwie ocenił, że naruszenie tych przepisów pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Przepisy powołane w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania regulują podstawy rozpoznania skargi (jej oddalenia - art. 151 p.p.s.a. i uwzględnienia z uwagi na naruszenie przez organy przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), granic rozpoznania skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) oraz obowiązków organów dotyczących administracyjnego postępowania wyjaśniającego (art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.). Z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny uwzględnia skargę w sytuacji stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie powyższego przepisu może mieć zatem miejsce w sytuacji, gdy sądowa kontrola wykaże naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tu o naruszenie, które skutkuje przyjęciem, że bez jego popełnienia nie doszłoby do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Z kolei z przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. wynika, że w toku postępowania organy administracji publicznej zobowiązane są do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ ma obowiązek prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Ponadto organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a następnie wyjaśnić podstawy wydanego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że stan faktyczny sprawy został przez organy nadzoru budowlanego ustalony w sposób pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący błędnie upatruje istoty sprawy w wyjaśnieniu kto i kiedy wybudował przedmiotowy budynek gospodarczy. Istotnym z punktu widzenia prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy było bowiem ustalenie przez organy nadzoru budowlanego, że budynek gospodarczy został wybudowany w sposób niezgodny z przepisami Prawa budowlanego, a także ustalenie osoby, na którą powinny zostać nałożone obowiązki zmierzające do zalegalizowania samowoli budowlanej. Z tych obowiązków wywiązały się organy nadzoru budowlanego. W sposób nieuchybiający przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego organy nadzoru budowlanego ustaliły, że znajdujący się na nieruchomości skarżącego kasacyjnie budynek gospodarczy nie odpowiada parametrom wskazanym w zgłoszeniu z dnia [...] września 2013 r oraz, że zgłoszenie z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie mogło stanowić podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych, bowiem decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]Starosta K. złożył sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych wskazanych w tym zgłoszeniu. Ustalenia te obligowały organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania w trybie art. 49b p.b. Natomiast wskazanie skarżącego w decyzji I instancji jako inwestora robót budowlanych, nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, bowiem decyzja ta w sposób jednoznaczny określa podmiot zobowiązany do wykonania obowiązków wskazanych w postanowieniu organu nadzoru budowlanego, co zostało prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji. W konsekwencji Sąd I instancji nie mógł dopuścić się również naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy Sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić, lub rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy, lub nie rozpoznał istoty sprawy (por. wyroki NSA wyrok NSA z dnia 17 września 2018 r., II OSK 3343/17 oraz z dnia 2 października 2019 r., II OSK 2738/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tego typu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie wykazano w skardze kasacyjnej. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., nie można, tak jak stara się to uczynić autor skargi kasacyjnej, kwestionować stanowiska Sądu I instancji, co do ustalonego przez organy administracji publicznej stanu faktycznego sprawy. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 90 i 93 p.b. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty. Art. 93 p.b. dzieli się na 13 pkt, a autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował, naruszenia której konkretnie jednostki redakcyjnej miał dopuścić się Sad I instancji. W tym zakresie skarga kasacyjna nie spełnia zatem wymogu dokładnego sprecyzowania zarzutów kasacyjnych. Z kolei art. 90 p.b. nie miał charakteru procesowego lecz materialnoprawny bowiem typizował on czyn zagrożony karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Skoro nie jest to materia procesowa, to uczynienie z niej podstawy zarzutu procesowego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest niedopuszczalne. Ubocznie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje jedynie, że Sąd I instancji nie stosował art. 90 i 93 p.b., zatem nie mógł dopuścić się ich naruszenia. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 49b ust. 2 p.b. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji błędnie uznał, że adresatem postanowienia z dnia [...] października 2019 r. powinien być obecny właściciel nieruchomości. Katalog podmiotów obowiązanych do wykonania rozstrzygnięć wydanych na podstawie art. 49b p.b. określony został w art. 52 p.b. Decydujące dla prawidłowego określenia adresata takiego obowiązku jest to, któremu z podmiotów wymienionych w art. 52 p.b. w chwili prowadzenia postępowania legalizacyjnego przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 p.b. W pierwszym rzędzie nakaz powinien być zawsze skierowany do inwestora, przy czym nie ma możliwości nałożenia takiego obowiązku na inwestora, który utracił tytuł prawny do obiektu budowlanego. W znakomitej większości przypadków niemożliwym jest nakazanie wykonania czynności, o której mowa w art. 48, 49b, 50a lub 51 p.b. w stosunku do podmiotu, który nie posiada obecnie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Co do zasady czyniłoby taką decyzję niewykonalną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. (por. A. Gliniecki [w] Prawo budowlane, Komentarz pod red. A. Glinieckiego, Wydanie 1, 2012, s. 501-503; wyroki NSA z dnia 6 marca 2008 r., II OSK 158/07; z dnia 23 lipca 2009 r., II OSK 1234/08; z dnia 15 maja 2012 r., II OSK 338/11; z dnia 30 maja 2012 r., II OSK 431/11; z dnia 26 czerwca 2012 r., II OSK 577/11, z dnia 15 grudnia 2017 r. II OSK 624/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że adresatem obowiązków nałożonych w postanowieniu PINB powinien być właśnie skarżący kasacyjnie, jako osoba, która dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością, na której posadowiony jest przedmiotowy budynek gospodarczy, na cele budowlane. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.