III SA/Kr 293/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 23 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. B. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 3370/02 skargę oddala. UZASADNIENIE Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 3370/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 21 listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów. Pismem z dnia 12 marca 2019 r. G. B. wniósł do WSA w Krakowie skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. prawomocnym postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2009 r., jako podstawę wskazując art. 271 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie skarżącego, w postępowaniu o sygn. akt II SA/Kr 3370/02 Sąd pominął go jako stronę postępowania, podobnie jak organy I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2009 r. w sprawie II SA/Kr 3370/02 w przedmiocie ewidencji gruntów nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego – art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.) Stosownie do przepisu art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w przepisach art. 271-285 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza, w drodze wyjątku, możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu. Ustawa p.p.s.a. określa warunki dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania wskazując, że musi być ona oparta na jednej z "podstaw wznowieniowych", enumeratywnie wymienionych w przepisach art. 271 - 273 p.p.s.a.. Ponadto warunkiem dopuszczalności tej skargi jest jej wniesienie w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). W okolicznościach przedmiotowej sprawy, skarżący wystąpił o wznowienie postępowania z zachowaniem trzymiesięcznego terminu, albowiem skarga została złożona dnia 12 marca 2019 r., a strona dowiedziała się o postanowieniu w dniu 15 stycznia 2019 r. Wskazany w skardze powód wznowienia oparty jest na przesłance ustawowej, określonej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa, była pozbawiona możliwości działania. Tym samym, aby doszło do wznowienia postępowania na ww. podstawie, muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki: a) w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, b) strona została pozbawiona możliwości działania bez własnej winy oraz c) bezpośrednią i wyłączną przyczyną pozbawienia możności działania było naruszenie przepisów prawa. Dodać należy, że istotnym dla stwierdzenia, czy zachodzi uzasadniona przesłanka wznowienia przewidziana w art. 271 p.p.s.a. jest okoliczność, czy wskazywana przesłanka wznowienia jest następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowoadministracyjnym, czy też w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną. Jeżeli przesłanki wznowienia są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu administracyjnym, to wówczas to postępowanie powinno być wznowione, o ile sprawa administracyjna została ostatecznie zakończona. Natomiast, gdy przesłanki wznowienia są następstwem faktów mających miejsce w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to wtedy można mówić o wznowieniu tego postępowania (wyrok NSA z dnia 11 maja 2011r., sygn.. akt II GSK 501/10, wyrok NSA z dnia 24 marca 2017r., sygn. akt II OSK 1125/16). Skarżący w skardze o wznowienie postępowania powołał się na okoliczność, że został pozbawiony możliwości działania, gdyż jak wyjaśnił, Sąd pominął go jako stronę. Wyjaśnić jednak należy w tym miejscu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, kwestię udziału stron i uczestników postępowania na prawach strony zostały uregulowane w art. 32 i 33 p.p.s.a. Zgodnie z art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei z przepis art. 33 § 1 p.p.s.a. stanowi, że osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Natomiast w myśl art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może również zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Z powyższych uregulowań wynika zatem, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym poza skarżącym i organem mogą brać udział także inne podmioty, które ustawa uznaje za uczestników na prawach strony. Przy czym ustawodawca wyraźnie powiązał przesłanki uzyskania statusu uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego z mocy prawa ze statusem jaki konkretny podmiot miał uprzednio w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Zatem osobom, które brały udział w postępowaniu administracyjnym, które nie wniosły skargi, a których interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowego, udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym przysługuje z mocy prawa z chwilą wszczęcia takiego postępowania. Ich udział jest obligatoryjny w przeciwieństwie do fakultatywnego udziału pozostałych uczestników, tj. osób o których stanowi art. 33 § 2 p.p.s.a. Aby być uczestnikiem postępowania w przypadku uregulowanym w art. 33 § 2 p.p.s.a nie wystarczy sam fakt, że wynik postępowania dotyczy jego interesu prawnego, ale konieczne jest zgłoszenie swego udziału do czasu zamknięcia rozprawy. Tylko w takim przypadku sąd może orzec o dopuszczeniu konkretnego podmiotu do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Gdyby konkretne osoby swego udziału w postępowaniu sądowym nie zgłosiły, to bezzasadny jest zarzut, że Sąd pominął te osoby, nawet jeżeli przysługiwał im status strony. W świetle powyższego, skoro skarżący G. B. nie brał udziału w postępowaniu, w toku którego podjęto zaskarżoną decyzję, to nie miał statusu uczestnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a w konsekwencji Sąd w sprawie II SA/Kr 3370/02 nie był zobowiązany do zawiadamiania go o toczącym się postępowaniu w oparciu o art. 33 § 1 p.p.s.a. Wyjaśnić przy tym należy, że skarżący w postępowaniu zakończonym ww. prawomocnym postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2009 r., nie zgłaszał swojego udziału w trybie przewidzianym w art. 33 § 2 p.p.s.a. Zatem Sąd nie był zobowiązany w oparciu o ten przepis rozpatrywać jego wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Mając powyższe na uwadze, w sprawie prowadzonej pod sygnaturą II SA/Kr 3370/02 Sąd nie naruszył art. 32 i 33 p.p.s.a., co w konsekwencji powoduje, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż w rozpoznawanej sprawie naruszono art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał bowiem, aby wskutek naruszenia prawa przez Sąd został pozbawiony możliwości działania ww. sprawie zakończonej pomocnym orzeczeniem. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.