IV SA/Wa 971/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] marca 2020 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (poprzednio: [...] sp. z o.o.; dalej jako: Skarżąca, Spółka) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) z [...] lutego 2020 roku (znak: [...]) utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "organ I instancji", " WIOŚ") z [...] października 2016 r. (znak: [...]) w przedmiocie nałożenia na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie warunków odprowadzania ścieków do wód lub do ziemi w 2013r., określonych w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty [...] z [...] września 2012 r., znak: [...], w wysokości 45 909 zł (słownie złotych: czterdzieści pięć tysięcy dziewięćset dziewięć). Stan faktyczny i prawny rozpoznawanej sprawy: W dniu [...] września 2015r. organ I instancji przeprowadził kontrolę w [...] sp. z o.o. (poprzedniczka prawna Skarżącej) w zakresie oczyszczalni ścieków bytowych pochodzących z terenu Centrum Handlowego [...]. Kontrola obejmowała okres od 2012 do 2015 roku i miała na celu weryfikację przestrzegania przez Spółkę prawa i decyzji administracyjnych, kontrolę gospodarki osadami ściekowymi obejmującą wytwarzanie, wykorzystywanie i unieszkodliwianie osadów ściekowych oraz sprawdzenie przestrzegania wymagań w zakresie postępowania z odpadami, w tym odpadami niebezpiecznymi. Podczas kontroli, dnia [...] września 2015 roku organ I instancji pobrał do badań jednorazową próbkę ścieków oczyszczonych odpływających do rowu melioracyjnego [...]. W wyniku przeprowadzonego badania, stwierdzonego sprawozdaniem nr [...] z [...] października 2015 r., ustalono stężenie zawiesiny ogólnej na poziomie [...] mg/l. Zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym (decyzja Starosty [...] z [...] września 2012 r., znak; [...]) dopuszczalne stężenie zawiesiny ogólnej określone zostało na 35 mg/l. Organ I instancji zakończył kontrolę dnia [...] października 2015 r. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół nr [...], w którym zostały zawarte ustalenia kontroli, m.in. dotyczące stężenia zawiesiny ogólnej zawartej w ściekach oczyszczonych odpływających do rowu melioracyjnego [...]. W następstwie przeprowadzonej kontroli organ I wszczął postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za 2013 rok za przekroczenie warunków dotyczących składu ścieków bytowych odprowadzanych z oczyszczalni ścieków Centrum Handlowego [...] w [...]. Postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji WIOŚ z [...] października 2016r. (nr wskazany na wstępie), którą nałożono karę pieniężną za 2013r., w wysokości 45 909,00 zł Decyzja została zaskarżona odwołaniem do organu odwoławczego, który po rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzję tę Spółka zaskarżyła odwołaniem. GIOŚ decyzją z [...] lutego 2020r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy stanowiące podstawę materialnoprawną decyzji. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z warunkami zawartymi w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2012 r. (znak: [...]), Strona została zobowiązana do dokonywania pomiarów jakości ścieków w zakresie następujących wskaźników zanieczyszczeń: BZTg, ChZT, zawiesina ogólna. Jednak Spółka wbrew stwierdzeniom zawartym w odwołaniu, nie przedkładała WIOŚ wyników pomiarów w trybie art. 149 Poś, a wyniki pomiarów, które wykonała w formie zestawień obejmujących okres od [...] stycznia 2013 r. do [...] grudnia 2014 r., opatrzonych pieczęcią [...] sp. z o.o., przedłożyła dopiero podczas kontroli i stanowią one załącznik do protokołu kontroli. GIOŚ wyjaśnił również, że zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 24 lipca 2006r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. nr 137, poz. 98r z późn. zm.) ocena ta może być dokonana tylko na podstawie pomiarów, przy czym liczba średnich dobowych próbek ścieków, o których mowa w § 4 ust. 1 i 2, dopływających i odpływających z oczyszczalni, nie może być mniejsza niż - w przypadku ścieków z oczyszczalni o RLM poniżej 2 000 - 4 próbki w ciągu roku, a jeżeli zostanie wykazane, że ścieki spełniają wymagane warunki -2 próbki w następnych latach (jeżeli jedna próbka z dwóch nie spełni tego warunku, w następnym roku pobiera się ponownie 4 próbki). Zgodnie z protokołem kontroli WIOŚ nr [...] oczyszczalnia ścieków należąca do Spółki od dnia [...] stycznia 2013 r. posiadała przepustowość o RLM 1200, w związku z tym Skarżąca zobowiązana była do przeprowadzenia [...] badań w ciągu roku co do spełniania wymagań przez ścieki. Organ podniósł także, że Spółka nie przedłożyła organowi I instancji wyników badań jakości ścieków sporządzonych przez akredytowane laboratorium, spełniające wymogi art. 147a Poś. Przedłożone przez nią zestawienie jakości ścieków w 2013 r. zostało sporządzone przez [...] sp. z o.o., która nie posiadała akredytowanego laboratorium. Zostało to stwierdzone przez organ I instancji w protokole kontroli, który Spółka podpisała bez zastrzeżeń. GIOŚ zauważył również, że to na podmiocie korzystającym ze środowiska, zobowiązanym do pomiarów, ciąży obowiązek wykazania, że zapewnił wykonanie pomiarów w laboratorium spełniającym wymogi z art. 147a Poś - czego Spółka w toku postępowania nie udowodniła. Organ zauważył również, że w toku postępowania odwoławczego potwierdził ustalenia organu I instancji w tym zakresie poprzez wystąpienie do Polskiego Centrum Akredytacji - właściwej w sprawie jednostki, która jako jedyna w kraju posiada kompetencje do udzielania akredytacji. Polskie Centrum Akredytacji pismem z [...] lutego 2020 r. wyjaśniło, że [...] sp. z o.o. nie posiadała akredytowanego laboratorium w 2013 r. i nie posiada go do dnia udzielenia informacji. Organ odwoławczy wskazał również, że [...] sp. z o.o. nie spełnia także warunków określonych w art. 147a ust. 1 pkt 2 Poś, gdyż nie jest certyfikowaną jednostką badawczą, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach (Dz.U. z 2019 r. poz. 1225). W zakresie art. 147a ust. 1a Poś, Spółka również nie wykazała, że posiada certyfikat systemu zarządzania jakością, a jej laboratorium jest nim objęte. GIOŚ wskazał także, że zgodnie z art. 149 ust. 2 Poś formę i układ przekazywanych wyników pomiarów określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych oraz terminów i sposobów ich prezentacji. Zestawienia wyników pomiarów za lata [...]-[...] przygotowane przez [...] sp. z o.o. i przedłożone w toku kontroli nie spełniają wymogów określonych w ww. rozporządzeniu. Po pierwsze nie zostały one sporządzone na obowiązujących formularzach, a po drugie nie stanowią one sprawozdań z badań. Dodatkowo, zestawienia przedłożone przez Spółkę nie zawierają danych o ilości ścieków, stosownie do Załącznika nr [...] do powyższego rozporządzenia, które Spółka była zobowiązana przedkładać WIOŚ. Wobec niewykonania powyższego obowiązku przez Spółkę, zarówno w formie sprawozdań z badań, jak i w jakiejkolwiek innej formie pisemnej, organ I instancji ustalił ilość odprowadzanych ścieków podczas kontroli, której protokół nr [...] nie był kwestionowany przez Stronę. GIOŚ po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że w jego ocenie WIOŚ właściwie ustalił wysokość administracyjnej kary pieniężnej. Sposób ustalenia wymiaru przyjętej do ustalenia wysokości administracyjnej kary pieniężnej ilości ścieków odprowadzonych w okresie od [...] stycznia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. nie budzi wątpliwości organu. Organ zauważył przy tym, że Spółka nie przedkładała organowi pierwszej instancji wyników badań przeprowadzonych przez [...] sp. z o.o., tak więc organ ten nie miał wiedzy o tym, jaki podmiot przeprowadza badania laboratoryjne na rzecz Spółki. Ponadto obowiązek przeprowadzania badań w laboratorium akredytowanym wszedł w życie od 2007r., Strona zatem miała czas na zapoznanie się z obowiązującymi przepisami i zlecenie badań w laboratorium kwalifikowanym. Reasumując w ocenie GIOŚ ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny i prawny zobowiązuje organy Inspekcji Ochrony Środowiska do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Została ona wymierzona zasadnie, a do jej ustalenia zastosowano właściwe przepisy prawa materialnego, w tym aktów wykonawczych. W takim stanie faktycznym i prawnym odstąpienie od wymierzenia kary stanowiłoby rażące naruszenie prawa, a dokładnie art. 298 ust. 1 pkt 2 Poś, a nadto przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1440). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 1 K.p.a. poprzez: a. akceptację przez organ odwoławczy niepodjęcia przez organ I instancji działań zmierzających do całościowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak ustaleń co do rzeczywistego składu ścieków odprowadzonych przez Skarżącą w 2013 roku; b. akceptację przez organ odwoławczy działania organu I instancji w sposób, nie budzący zaufania, tj. zakwestionowanie pomiarów wartości ścieków dopiero po przeprowadzeniu kontroli, podczas gdy wyniki pomiarów były na bieżąco przesyłane, a Organ I instancji, który nie wskazywał wcześniej żadnych uchybień co do sposobu prowadzenia pomiarów, czy podmiotu wykonującego badania, jak również poprzez pominięcie faktu, iż nawet jeżeli ewentualne przekroczenia dopuszczalnych wartości składu ścieków występowały, to zostały wyeliminowane; c. pominięcie przez organy obu instancji wyjaśnienia przyczyn i dowodów, na podstawie których uznano, że wyniki wykonanych pomiarów nie są wiarygodne oraz sposobu ustalenia ilości ścieków odprowadzonych przez Spółkę w okresie od dnia [...] stycznia 2013r. do dnia [...] stycznia 2014 roku; oraz naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 2. art. 298 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. prawo ochrony środowiska (w brzmieniu na dzień wydania decyzji przez organ I instancji; dalej jako: "P.o.ś") w zw. z art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a P.o.ś. poprzez oparcie na nich rozstrzygnięć w sprawie, podczas gdy z pomiarów wykonanych przez Skarżącą wynika, że nie zostały przekroczone dopuszczalne wartości składu ścieków; 3. art. 305 ust. 2 i 3 P.o.ś. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez WIOŚ oraz akceptację takiego stanowiska przez GIOŚ, że wyniki pomiarów wykonanych na zlecenie Skarżącej nasuwają zastrzeżenia, podczas gdy brak było do tego podstaw; 4. art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a) P.o.ś. poprzez jego zastosowanie przez organy obu instancji i bezpodstawne automatyczne przyjęcie, że dopuszczalne wartości składu ścieków zostały przekroczone o 80%. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Spółka wniosła o: 1. uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji; 2. przyznanie Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka rozwinęła treść postawionych zarzutów, zaznaczając, że naruszenie przez organy orzekające w sprawie przepisów o ogólnych zasadach postępowania, ocenie dowodów i wyjaśnianiu podstawy faktycznej rozstrzygnięć sprowadza się przede wszystkim do zaniechania dokonania ustaleń co do tego, czy Skarżąca w okresie, którego dotyczyło postępowanie, faktycznie przekroczyła wartości składu ścieków określone w udzielonym jej pozwoleniu. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i podnosząc, że zarzuty skargi są niezasadne. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawą podstawę zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1396 z późn. zm., dalej: p.o.ś.). Wskazać również należy, że z dniem 1 stycznia 2018r. weszła w życie ustawa z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm.), która na mocy art. 493 pkt 27 uchyliła art. 298 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, na mocy art. 493 pkt 30 uchyliła art. 305a ust. 1 pkt 2, na mocy art. 493 pkt 37 uchyliła art. 314 oraz na mocy art. 493 pkt 34 uchyliła art. 310 wskazanej ustawy, w którym zapisano delegację ustawową dla Rady Ministrów do wydania przepisów wykonawczych, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z 20 grudnia 2005 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenia warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi. Powołując się na treść przepisu przejściowego - art. 545 ust. 3a pkt 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 493, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ przedmiotowe postępowanie zostało przez organ I instancji wszczęte pismem z [...] lutego 2016 r. (pismo doręczone w dniu [...] lutego 2016 r.) to prawidłowo organy wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia oparły o przepisy dotychczas obowiązujące. Podnieść zatem należy, na co prawidłowo wskazały również organy ochrony środowiska, że zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 2 Poś, za przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3 Poś, warunków dotyczących ilości ścieków, ich stanu, składu, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza, w drodze decyzji administracyjne kary pieniężne. Stosownie zaś do art. 299 ust. 1 pkt 2 Poś, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów. Przy czym zgodnie z art. 305 ust. 1 i 4 Poś, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowiska na podstawie, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 2), jeżeli podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wielkości emisji i spełnione są warunki określone w art. 147a Poś. Jak z powyższego wynika, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może dokonywać oceny spełnienia warunków pozwolenia w zakresie emisji zanieczyszczeń do środowiska w sytuacji gdy podmiot korzystający z niego zobowiązany do wykonywania pomiarów wykonuje je i to w sposób zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach prawa (zgodnie z art. 147a Poś oraz na podstawie przepisów wykonawczych wydanych w oparciu o delegacje zawartą w art. 45 ust. 3 ustawy Prawo wodne obowiązującej w dacie wydania pozwolenia wodnoprawnego). Sąd wskazuje również, że zgodnie z treścią art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 2 Poś, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji, pomiary ciągłe nie są prowadzone przez rok kalendarzowy lub pomiary nasuwają zastrzeżenia to przyjmuje się, że warunki korzystania ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określone w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3, dla każdego z pomiarów, o których mowa w zdaniu wstępnym, zostały przekroczone o 80% - w przypadku składu ścieków. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli nie są spełnione warunki prowadzenia pomiarów, o których mowa w art. 147a, w tym pobierania próbek. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w niniejszej sprawie istota sporu między skarżącą a organami ochrony środowiska sprowadza się do oceny prawidłowości nałożenia na [...] sp. z o.o. z/s w [...] (poprzednio: [...] Sp. z o.o. z/s w [...]) administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 45 909,00 zł. w oparciu o przepis art. 305a ust. 1 pkt 2 Poś. W ocenie Sądu poczynione przez organy ustalenia w przedmiocie stanu faktycznego były prawidłowe i doprowadziły do trafnej, konkluzji o konieczności wymierzenia Spółce administracyjnej kary pieniężnej za nieprzestrzeganie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym w tym w zakresie składu odprowadzanych ścieków i niewykonywania w okresie od [...] stycznia 2013 r. do [...] stycznia 2014 r. badania odprowadzanych ścieków oczyszczonych w tym poboru próbek, zgodnie z art. 147a P.o.ś. Za powyższym stanowiskiem przemawia zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności protokół kontroli przeprowadzonej od [...] września do [...]października 2015r. oraz dokonane i niezakwestionowane przez stronę ustalenie, że za okres od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. "przedstawiono zestawienie wyników badań ścieków oczyszczonych, wykonanych przez nieakredytowane laboratorium [...] Sp. z o.o. z/s w [...] (adres w aktach). W w/w okresie wykonano [...] badań próbek jednorazowych (wymagane, lecz nie wskazane w pozwoleniu wodnoprawnym, 4 badania ścieków oczyszczonych, wykonane przez laboratorium akredytowane, w oparciu o próbki średnie dobowe). W przedstawionych wynikach nie stwierdzono przekroczenia stężeń dopuszczalnych, określonych w pozwoleniu wodnoprawnym." Do protokołu zostały dołączone m. in.: wyniki pomiarów wykonanych przez [...] Sp. z o.o. za rok 2013 i 2014. Ponadto pismem z [...] lutego 2020 r. Polskie Centrum Akredytacji poinformowało GIOŚ, że [...] Sp. z o.o. z/s w [...] nie posiadała wymaganej akredytacji zarówno w latach 2013-2017 jak i w dacie udzielenia informacji. Należy wskazać, że przepis art. 147a ust. 1 Poś, jest przepisem powszechnie obowiązującym, zaś w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji GIOŚ jak i w dniu udzielenia pozwolenia wodnoprawnego z [...] września 2012 r. wprost wskazywał, iż prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani zapewnić wykonanie pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska, w tym pobieranie próbek przez podmioty spełniające określone w ustawach wymagania lub posiadające odpowiednie akredytacje bądź certyfikaty w zakresie badań, do których wykonywania są obowiązani. Sąd w tym miejscu wskazuje na uchwałę podjętą przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II OPS 1/14 (publ. ONSAiWSA z 2015r. nr 2 poz.18), w której Sąd ten zawarł stanowisko, że : "Z art. 305a ust. 2 p.o.ś. wynika norma, że jeżeli nie jest spełniony warunek prowadzenia pomiarów, o których mowa w art. 147a p.o.ś., to stosuje się odpowiednio art. 305a ust. 1 p.o.ś. Odpowiednie stosowanie art. 305a ust. 1 dotyczy tego, że przepis ten określa różnego rodzaju przekroczenia warunków korzystania ze środowiska i określa zarazem konsekwencje w zakresie wielkości tych przekroczeń, które nie są zależne od tego, jaka była rzeczywista wielkość emisji. Podmiot korzystający ze środowiska nie może kwestionować wielkości przekroczeń określonych w tym przepisie powołując się na to, że nie przekroczył warunków korzystania ze środowiska, jeżeli nie prowadzi wymaganych pomiarów. Jest to zasada, która na podstawie art. 305a ust. 2 p.o.ś. ma wprost zastosowanie, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie spełnia warunku prowadzenia pomiarów, o których mowa art. 147a p.o.ś., przez to, że nie dopełnia ustawowego obowiązku zapewnienia wykonywania pomiarów przez odpowiednie laboratorium, co oznacza, że nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji. Z tego względu odpowiednie stosowanie art. 305a ust. 1 p.o.ś. nie może prowadzić do podważenia zasady, że do podmiotu korzystającego ze środowiska, który nie zapewnia wykonania pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska przez uprawnione do tego laboratorium, stosuje się wielkości przekroczeń określone w art. 305a ust. 1 p.o.ś. bez względu na rzeczywiste wielkości emisji. Odpowiednie stosowanie art. 305a ust. 1 p.o.ś., w przypadku niezapewnienia wykonywania pomiaru wielkości emisji przez uprawnione laboratorium, dotyczy przede wszystkim tego, że przepis ten określa różne konsekwencje w zakresie wielkości przekroczeń w zależności od rodzajów emisji.(...) W tym stanie rzeczy należało dojść do wniosku, że w świetle art. 305a ust. 2 p.o.ś. w związku z art. 147a ust. 1 p.o.ś. wystarczającą przesłanką do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 298 ust. 1 w związku z art. 305a ust. 1 p.o.ś. jest stwierdzenie, że pomiary w rozumieniu art. 147a ust. 1 p.o.ś. nie zostały przeprowadzone przez uprawnione akredytowane laboratorium lub certyfikowane jednostki badawcze" (podobnie: wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 733/18, LEX nr 3010493, wyrok NSA z 16 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1455/17, LEX nr 2678893). Skarżąca w skardze zarzuca organom, bezpodstawne i automatyczne przyjęcie, że dopuszczalne wartości składu ścieków zostały przekroczone o 80%. Jednak podstawą tego ustalenia jest brzmienie przepisu art. 305 a ust. 1 pkt 2 Poś, co Sąd już wyżej wskazał i jest to uznanie prawidłowe. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podnoszonych w skardze, w szczególności: braku kwestionowania przez [...] WIOŚ przedkładanych dotychczas pomiarów wartości ścieków, które były na bieżąco przesyłane do organu, a także pominięcie przez Organy obu instancji wyjaśnienia przyczyn i dowodów, na podstawie których uznano, że wyniki wykonanych pomiarów nie są wiarygodne oraz sposobu ustalenia ilości ścieków odprowadzonych przez Skarżącą w okresie od dnia [...] stycznia 2013 roku do dnia [...] stycznia 2014 roku (punkt 1 lit. b) i c) skargi), Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią protokołu kontroli przeprowadzonej w oczyszczalni ścieków należącej do Skarżącej wyniki badań ścieków nie były przesyłane do WIOŚ w [...]. Jak zostało wskazane wyżej, protokół został podpisany bez wniesienia zastrzeżeń i uwag co do jego treści. A zatem Skarżąca nie zgłaszała zastrzeżeń co do przedstawianych wyników pomiarów wartości ścieków. Ponadto, jak organ odwoławczy słusznie wskazał w zaskarżonej do Sądu decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może dokonać oceny spełnienia warunków pozwolenia w zakresie emisji zanieczyszczeńń do środowiska w sytuacji gdy podmiot korzystający ze środowiska zobowiązany do wykonywania pomiarów wykonuje je i to w sposób zgodny z wymaganiami obowiązujących przepisów (tj. spełnione są wymagania art. 147a Poś oraz przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy Prawo wodne, obowiązującej w dacie wydawania pozwolenia wodnoprawnego (Dz. U. 2012 r. poz. 145 z późn. zm.), które zostały uwzględnione w pozwoleniu wodnoprawnym). Wyniki tych pomiarów podmiot powinien przedkładać wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska w ramach realizacji obowiązku określonego w art. 149 ust. 1 Poś. W rozpoznawanej sprawie wystąpiła sytuacja faktyczna i prawna, o której stanowią ww. przepisy, ponieważ nie zostały spełnione warunki prowadzenia pomiarów przez akredytowane laboratorium, w związku z czym organy słusznie zastosowały w sprawie art. 305a ust. 1 i 2 Poś oraz rzetelnie i w sposób zrozumiały przedstawiły i wyjaśniły zastosowane przepisy, a organ I instancji klarownie przedstawił sposób wyliczenia nałożonej kary administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie znajdując w sprawie uchybień, które powodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę.