I SA/Bd 425/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. w N. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę UZASADNIENIE Burmistrz K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019r. określił J. sp. z o.o. w N. J. ("Skarżąca", "Strona") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie [...]zł. Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż zgodnie z danymi w ewidencji budynków i gruntów opodatkowaniu podlegają grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że Skarżąca była w 2017r. właścicielem nieruchomości położonej w N. J. wpisanych do ewidencji budynków i gruntów, oznaczonych ew. jako dz. nr [...], wpisanych do księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B., X Wydział Ksiąg Wieczystych, Kw nr [...]. Skarżąca nie złożyła w terminie określonym zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019r. poz. 1170 ze zm., dalej jako: "u.p.o.l.") deklaracji i w konsekwencji nie wpłacała obliczonego w deklaracji podatku. Zatem w ocenie SKO zasadnym było określenie przez organ podatkowy pierwszej instancji wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017r. W myśl bowiem art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej jako: "O.p.") zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, zaś w przypadku jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej dotyczącej naliczenia podatku od dróg, które sam Burmistrz K. przejął na własność Gminy K., organ wskazał, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem drogi nie są przedmiotem podatku od nieruchomości i powierzchni tych organ nie uwzględniał przy ustalania wysokości zobowiązania w podatku nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż podatnik nie przedstawił żadnych dowodów uzasadniających swoje wyliczenia wysokości kwot podatku. Za nieuzasadnione uznał także zarzuty o braku możliwości zapoznania się ze z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Z akt sprawy wynika bowiem wprost, że postanowieniem z dnia [...] czerwca2019r. organ pierwszej instancji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie Strona odebrała w dniu [...] lipca 2019r. Organ wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W niniejszym przypadku organ podatkowy pierwszej instancji zapoznał się z wypisem z rejestru gruntów i budynków, na podstawie którego dokonał ustaleń w zakresie podstaw wymiaru podatku. Podkreślono, iż zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie organ nie ma prawa do samodzielnej i odmiennej kwalifikacji funkcji budynków i gruntów. W skardze do tut. Sądu Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a.") przez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającego na tym, że nie uwzględniono w żadnym zakresie podanych przez J. sp. z o.o. wyliczeń dotyczących budynków i gruntów przekazanych na cele działalności pożytku publicznego, a także wyliczeń dotyczących powierzchni budynków gospodarczych, - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego zastosowanie przez organ drugiej instancji i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy istniały podstawy zastosowania artykułu 138 § 2 K.p.a. tj. uchylenia decyzji w całości i przekazania do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, gdyż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżąca podniosła, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji dotyczyło w szczególności gruntów i budynków przeznaczonych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego – od których obowiązuje inna stawka podatku. Do skargi załączono umowę użyczenia budynku wraz z gruntem zawartą w 2015r. pomiędzy J. sp. z o.o a S. J.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2107 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który to przepis nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem naruszeń, które uzasadniałyby wyeliminowanie decyzji organów podatkowych z obrotu prawnego. Sporem w niniejszej sprawie objęta jest okoliczność zasadności opodatkowania nieruchomości gruntowej położonej w N. J. obejmującej działki o nr ewid.: [...] w wielkościach przyjętych w decyzji organu pierwszej instancji. Za podstawę wymiaru podatku, w świetle treści art. 21 ust. 1 ustawy o Prawo geodezyjne i kartograficzne w odniesieniu do nieruchomości gruntowej jak i znajdujących się na niej budynków organy podatkowe przyjęły dane wynikające z rejestru gruntów i budynków uwzględniając przy tym zmiany własnościowe dokonane w trakcie 2017r. I tak opodatkowano: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej : od stycznia do lutego 86.399 m2 , od marca do lipca 85.642 m2, od sierpnia do września 81.844 m2, od października do grudnia 80.598 m2, - budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą: od stycznia do lutego 5.030 m2, od marca do lipca 4.930 m2, od sierpnia do września 4.855 m2, od października do grudnia 4.802 m2. Skarżąca na etapie postepowania podatkowego podnosiła, że w 2017r. podatek od nieruchomości dotyczył : - gruntów związanych z działalnością gospodarczą: przez 2 miesiące od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 29.495 m2, przez 5 miesięcy od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 28.738 m2, przez 2 miesiące od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 24.940 m2, przez 2 miesiące od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 23.694 m2, od gruntów pozostałych , w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej , statutowej działalności pożytku publicznego o powierzchni 56.904 m2. Z kolei w przypadku budynków za okres od [...] stycznia 2017 r. do [...] grudnia 2017r. podatek dotyczy: budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 1.644 m2, budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej, statutowej działalności pożytku publicznego o powierzchni 2.470 m2 oraz budynków gospodarczych na terenach wiejskich o powierzchni 513 m2. W skardze natomiast wskazano jedynie na okoliczność wykorzystywania gruntów i budynków na działalność statutową pożytku publicznego. Rację w sporze przyznać należy organom podatkowym, gdyż postępowanie podatkowe w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi przewidzianymi w Ordynacji podatkowej , zaś zebrany w sposób kompletny (art. 122, art. 187 § 1 O.p.) materiał dowodowy i jego ocena zgodna w ocenie Sądu z treścią art. 191 O.p. były wystarczające do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada zaś dyspozycji art. 210 § 4 O.p. Strona podniosła w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Ustawa ta nie miała w sprawie zastosowania, bowiem organy podatkowe w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości prowadzą postepowanie oraz orzekają na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Nie mniej Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod katem naruszenia przepisów postepowania i jak wskazano wyżej nie stwierdził naruszenia prawa. Dokonując merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Podstawę opodatkowania stanowi zaś, w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. W świetle natomiast art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te, w świetle poglądów prawnych prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela mają decydujące znaczenie dla wymiaru podatków lokalnych i mają walor dokumentu urzędowego. Danych tych nie może zmieniać organ podatkowy (por. np. wyrok. WSA w Warszawie z 14 stycznia 2015r., sygn. akt III SA/Wa 2391/14, NSA z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3109/12 oraz WSA w Gdańsku z 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 166/14; dostępne na stronie internetowej pod adresem www.cbois.nsa.gov.pl). Także, w świetle treści powołanego przepisu dla celów opodatkowania gruntu nie ma znaczenia na jakie cele jest on wykorzystywany (za wyjątkiem działalności gospodarczej), a jedynie oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok WSA w Poznaniu z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1548/16). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób pozwalający na podjęcie rozstrzygnięcia. Z danych z rejestru gruntów i budynków przyjętych za podstawę wymiaru podatku od nieruchomości na 2017 r. wynika bowiem, że Skarżąca w roku 2017 była właścicielem działek położonych w N. J. o wielkościach i przeznaczeniu przyjętym w decyzjach organów podatkowych (k- 67-80 akt admin.). Dane podane przez Stronę na etapie postępowania podatkowego nie mają odzwierciedlenia w ewidencji gruntów i budynków a Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów uzasadniających prezentowane przez nią stanowisko. Odnosząc się do "umowy użyczenia" załączonej do skargi to podkreślić należy, że dokument ten przedłożony został dopiero na etapie postępowania przed sądem- złączono go do skargi. W pismach składanych na etapie postępowania podatkowego Strona wskazywała jedynie , iż "podatek od gruntów za 2017r. dotyczył: - gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą - gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej, statutowej działalności pożytku publicznego" (k-17, 42- 43 akt admin.) . Na okoliczność powyższą jak wskazano wyżej nie przedłożono jednak żadnych dowodów. Końcowo już zatem wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2018r. (k-127-132 akt admin.) skierowana do Skarżącej jako właściciela "budynku (...) usytuowanego na terenie obecnej działki oznaczonej 18/96 w miejscowości N. J." w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku położonego na działce [...] Z treści tej decyzji nie wynika aby przedmiotowy budynek, wskazany w umowie użyczenia załączonej do skargi, był użytkowany przez inny podmiot niż Skarżąca. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę .