II SA/Wr 225/20

TEZY Przepis art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacjach kryzysowych, nie rodzi skutków w postaci ustawowego przywrócenia terminów, które upłyneły przed jego wejściem w życie. SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi Gminy W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie ograniczenia stosowania oraz wyeliminowania niektórych jednorazowych wyrobów z tworzyw sztucznych postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skargą, nadaną dnia 31 III 2020 r. za pośrednictwem operatora wyznaczonego, Gmina W. (dalej: skarżąca) zażądała uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego z [...] (nr [...]) Wojewody D., którym stwierdzono nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] w sprawie ograniczenia stosowania oraz wyeliminowania niektórych, jednorazowych wyrobów z tworzyw sztucznych. W skardze zarzucono naruszenie: art. 40 ust. 3 i 4, art. 41 ust. 1, art. 91 ustawy z 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2019 r. poz. 506 ze zm.); art. 4 ust. 3 ustawy z 20 VII 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461); art. 40a ustawy z 13 VI 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 542). W uzasadnieniu skargi umotywowano zarzuty. W odpowiedzi na skargę wojewoda wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wyjaśnił, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało stronie skarżącej doręczone za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 27 II 2020 r., tak więc 30-dniowy termin na wniesienie skargi upływał z dniem 30 III 2020 r. (28 III 2020 r. przypadał w sobotę). Tymczasem skargę nadano dnia 31 III 2020 r., a więc po terminie. Wojewoda zaznaczył przy tym, że dopiero w dniu 31 III 2020 r. weszła w życie regulacja z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 III 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) – dalej jako "ustawa" – przewidująca zawieszenie terminów procesowych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID. Przepis ten nie zawiesił więc biegu terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Ponadto wojewoda odniósł się także merytorycznie do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak wynika z art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, rozstrzygnięcie nadzorcze podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. W świetle nadesłanych akt administracyjnych jest niewątpliwe, że kwestionowane rozstrzygnięcie nadzorcze zostało skarżącej doręczone ze skutkiem na dzień 27 II 2020r. Termin do wniesienia skargi upływał więc w dniu 30 III 2020 r., tj. po upływie 30 dni od daty doręczenia aktu nadzoru z uwzględnieniem regulacji art. 83 § 2 ppsa, która stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W niniejszej sprawie ostatni dzień terminu przypadał w sobotę, 28 III 2020 r., zatem za ostatni dzień terminu należało uznać następny dzień po dniach wolnych od pracy, czyli poniedziałek, 30 III 2020 r. Skargę tymczasem nadano w placówce operatora wyznaczonego w dniu 31 III 2020 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Zgodzić się przy tym należy ze stanowiskiem wojewody, że w okolicznościach sprawy nie nastąpiło wstrzymanie ani zawieszenie biegu terminu na podstawie art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy. Przepis z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jakkolwiek stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 III 2020 r., to jednak powołany przepis wszedł w życie dopiero w dniu 31 III 2020 r. Ponieważ zaś ustawodawca nie wprowadził regulacji przejściowych nadających normie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy charakter retroaktywny, hipotezą art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy objęte mogą być wyłącznie terminy, które biegły w chwili jego wejścia w życie (skutek zawieszający bieg terminu) oraz terminy, których bieg miał się dopiero rozpocząć (skutek wstrzymujący rozpoczęcie biegu terminu). Przepis z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy w żadnym wypadku nie rodzi skutków w postaci ustawowego przywrócenia terminów, które upłynęły przed jego wejściem w życie. W konsekwencji należało stwierdzić, że skarga wniesiona została po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa.