IV SA/Wa 2185/07
Administrative courts2007-12-04
Case number
IV SA/Wa 2185/07
Court
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Judgment date
2007-12-04
Type
Postanowienie WSA w Warszawie
Judges
Otylia Wierzbicka
Ruling
Odrzucono skargę
Judgment text
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia NSA - Otylia Wierzbicka po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. na uchwałę Rady Miejskiej w H. z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części gminy H. w zakresie wsi W. postanawia : odrzucić skargę.
UZASADNIENIE
T.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wymienioną w sentencji uchwałę Rady Miejskiej w H. o numerze (...) z dnia (...) czerwca 2007 r., podnosząc, że przedmiotową uchwałę zaskarża w części, w jakiej dotyczy ona lokalizacji drogi 6 KDD. W uzasadnieniu skargi wskazała, że zaskarżona uchwała została podjęta bez należytego rozpoznania okoliczności sprawy oraz rozważenia interesów uczestników postępowania, a w szczególności właścicieli działek nr ewid. (...) i (...), położonych w bezpośrednim sąsiedztwie drogi 6KDD.
Wskazać należy, iż stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 142 z 2001 r. poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu.
W zgromadzonych materiałach sprawy brak było dowodu potwierdzającego skierowanie przez skarżącą do Rady Miasta H. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 9 listopada 2007 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, iż przed wniesieniem skargi do Sądu wezwała Radę Miasta H. do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą z dnia (...) czerwca 2007 r. o numerze (...).
Skarżąca nie przedstawiła dowodu, iż wyczerpała tryb przewidziany w art. 101 ust. 1 ustawy, albowiem zarówno data sporządzenia jak i treść pisma z dnia 20 marca 2007 r. - stanowiącego załącznik do przesłanego do Sądu pisma skarżącej z dnia 26 listopada 2007 r. i będącego odpowiedzią na wezwanie Sądu - wskazują, że pismo z dnia 20 marca 2007 r. stanowi w istocie uwagę złożoną przez T. D. do projektu zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części Gminy H. w zakresie części wsi W. nie zaś wezwanie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Powyższą konstatację potwierdza również lektura akt administracyjnych. W aktach tych znajdują się bowiem: Zarządzenie nr (...) Burmistrza Gminy H. z dnia (...) kwietnia 2007 r. oraz Załącznik nr (...) 2 do uchwały nr (...) Rady Miejskiej w H. z dnia (...) czerwca 2007 r., z których wynika, że pismo z dnia 20 marca 2007 r. (również znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy) było przedmiotem rozważań wyżej wymienionych organów przed podjęciem zaskarżonej uchwały. Nadto data sporządzenia pisma: 20 marca 2007 r. wyraźnie wskazuje, że nie mogło ono stanowić wezwania do usunięcia naruszenia prawa uchwałą Rady Miejskiej w H. nr (...) z dnia (...) czerwca 2007 r. z tej przyczyny, iż zostało sporządzone przed podjęciem przedmiotowej uchwały.
Zatem wobec nie wykazania przez skarżącą, iż przed wniesieniem skargi do Sądu wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 powołanej ustawy należało uznać, iż w skarga T. D. jest niedopuszczalna i jako taka, podlega odrzuceniu przez Sąd.
Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.