I SA/Wa 2741/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Mariola Kowalska WSA Monika Sawa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę UZASADNIENIE I SA/Wa 2741/19 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. M., od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., orzekającej o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], w Dzielnicy [...], oznaczoną jako: działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 i nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 zajętą pod drogę publiczną gminną - ulicę [...], uregulowaną obecnie w księdze wieczystej [...] Nr [...] oraz działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 zajętą pod drogę publiczną gminną - ulicę [...], uregulowaną obecnie w księdze wieczystej [...] Nr WA [...], stanowiącą własność Miasta [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., w pkt. 1) ustalił odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...], w Dzielnicy [...], oznaczoną jako: działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 i nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 zajętą pod drogę publiczną gminną – ulicę [...], uregulowaną obecnie w księdze wieczystej [...] Nr [...] oraz działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 zajętą pod drogę publiczną gminną - ulicę [...], uregulowaną, obecnie w księdze wieczystej [...] Nr WA [...], stanowiącą własność Miasta [...], w wysokości [...] zł. w pkt. 2) przyznał ustalone w pkt. 1) odszkodowanie w udziale [...] części na rzecz R. M., syna K.(1) i K.(2) w kwocie [...] zł. Organ I instancji ustalił, że przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U, z 1998 r. Nr 133, poz. 872 z późń. zm.), a decyzję oparto na treści operatu szacunkowego z dnia [...] października 2017r. sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego Z. K., którego aktualność rzeczoznawca potwierdziła do dnia [...] października 2019 r. Od powyższej decyzji odwołanie złożył R. M.,, wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy. W treści odwołania wskazał, że wydane rozstrzygnięcie jest wadliwe w pkt. 2) w zakresie ustalenia przez organ I instancji, że odszkodowanie na rzecz R. M. przysługuje w udziale [...] części. Zdaniem skarżącego wyłącznym właścicielem nieruchomości tj. działki nr [...], z obrębu [...] był, a w części nie objętej wywłaszczeniem nadal pozostaje R. M.. Wynika to z treści testamentu z dnia [...] listopada 1987 r., postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] czerwca 2000 r., jak i z treści księgi wieczystej nr [...]. Wszystkie te dokumenty w ocenie pełnomocnika odwołującego, określają prawo własności R. M. do gruntu w stosunku [...]. Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego dokonana przez organ pierwszej instancji ocena stanu prawnego i faktycznego nie budzi zastrzeżeń. Organ odwoławczy przywołał treść art. 73 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13.10.1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 z późń. zm.) zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem, które jest ustalane i wypłacane na wniosek właściciela złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001r. do dnia 31 grudnia 2005r. Wyjaśnił, że R. M. był uprawniony do złożenia wniosku o odszkodowanie w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną oraz wniosek ten złożył w terminie ustawowym. Sporną kwestią jest ustalenie przez orzekający w sprawie organ wysokości udziału należnego odszkodowania za utratę prawa własności. Organ ustalił, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla [...], Wydział [...] Cywilny z dnia [...] czerwca 2000 r., sygn. akt. [...] Ns [...] oraz testamentów z dnia [...] maja 1987r. oraz z dnia [...] listopada 1987r spadek po poprzedniej właścicielce nieruchomości S. K., zmarłej dnia [...] października 1999 r. nabyli: K. M. oraz R. M., po [...] części. Z umowy działu spadku z dnia [...] grudnia 2001r., rep. [...] wynika, że w wyniku działu spadku po zmarłej S. K. na podstawie ustawy i testamentu R. M. nabył na wyłączną własność działkę ewidencyjną nr [...], obrębu [...], o pow. [...] m2, położoną w [...], przy ul. [...], a K. M. nabyła na wyłączna własność działkę ewidencyjną nr [...], z obrębu [...], o pow. [...]m2 położoną w [...] przy ulicy [...]. Przedmiotowa umowa działu spadku nie obejmowała nieruchomości pod ulicą o pow. [...] m 2. Zatem grunt ten pozostał we współwłasności R. M. i K. M.. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z odpisem księgi wieczystej nr [...] nr [...], wydanym w dniu [...] czerwca 2004 r. przez Sąd Rejonowy dla [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, właścicielem nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m2 pod placem i [...] m2 pod ulicą był R. M. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...], Wydział [...] Cywilny, z dnia [...] czerwca 2000 r., sygn.. akt. [...] Ns [...] oraz umowy podziału spadku z dnia [...] grudnia 2001r., rep. [...]. Ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...] w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...], obręb [...] pow. [...] m2 oraz działka ewidencyjna nr [...], obręb [...], o pow. [...] m2 stanowiącej część gruntów uregulowanych w księdze wieczystej [...]. Ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...] w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...], obręb [...], o pow. [...] m2 stanowiącej część gruntów uregulowanych w księdze wieczystej [...]. Zgodnie z Uchwałą Rady Narodowej [...] nr [...] z dnia [...] maja 1988r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie Miasta [...], woj. [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]) ulica [...] i ulica [...] w dniu [...] grudnia 1998r. stanowiły drogi lokalne miejskie. Z pisma Geodezji i Katastru z dnia [...] czerwca 2000r., wynika, że terenowi pod placem odpowiada działka [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha, a terenowi pod ulicą działki nr [...], nr [...] z obrębu [...] i działka [...] z obrębu [...] o łącznej pow. [...] ha. Jednocześnie z ww. pisma wynika, że nastąpiła zmiana powierzchni nieruchomości [...] z [...] ha na [...] ha. Z pisma Wydziału Infrastruktury Urzędu [...] dla [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. wynika, że działka ewidencyjna nr [...], z obrębu [...], o pow. [...]m2 zgodnie z zapisami ewidencji gruntów stanowi pas drogowy ul. [...], natomiast działka ewidencyjna nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m2 i działka ewidencyjna nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m2 stanowią pas drogowy ulicy [...]. W oparciu o wskazane dokumenty organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo orzekł w decyzji z dnia [...] lutego 2018r., że odszkodowanie przysługuje R. M. za udział [...] części nieruchomości położonej w [...], położonej przy ulicy [...]. Odnosząc się do kwestii wysokości odszkodowania wyjaśnił, że w prowadzonym przed Prezydentem Miasta [...] postępowaniu został sporządzony operat szacunkowy z dnia [...] października 2017 r. przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego Z. K. określający wartość nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] i przy ulicy [...] (z potwierdzeniem aktualności do dnia [...] października 2019r.), po analizie którego organ I instancji uznał, iż został on wykonany zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa i przyjął go jako właściwy do określenia wysokości odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w [...]. W ocenie organu odwoławczego operat szacunkowy z dnia [...] października 2017r. zawiera konsekwencję w przyjęciu metodologii ustalania wysokości odszkodowania szacowanego gruntu oraz zastosowano w nim właściwe podejście do wyceny nieruchomości, prawidłową metodę i technikę wyceny. Jest on spójny, właściwie uzasadniony, a przyjęte w nim daty, założenia, ilość i rodzaj nieruchomości podobnych są prawidłowe. Przedstawiona w nim analiza i charakterystyka rynku nieruchomości podobnych odzwierciedla istniejące na nim ceny rynkowe, w związku z czym określona w tym dokumencie wartość nieruchomości mogła być podstawą do ustalenia odszkodowania w przedmiotowej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. Nr [...] wniósł R. M.. Zaskarżonej decyzji zarzucał: 1. naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, 77 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) poprzez; a) błąd w ustaleniach faktycznych opartych na zgromadzonym w spawie materiale dowodowym i ustalenie, że skarżący nie jest wyłącznym właścicielem działki oznaczonej nr [...], o pow. [...] a [...] m2, objętej Księgą wieczystą [...]; b) lakoniczność uzasadnienia, brak wykazania, jakimi dowodami kierował się organ rozpoznający sprawę, niewskazanie ustaleń faktycznych i podstawy prawnej decyzji; c) nierozpoznanie istoty sprawy poprzez brak odniesienia się przez organ II instancji do poszczególnych zarzutów zgłoszonych w odwołaniu do decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. 2. naruszenia prawa procesowego tj. art. 9 kpa poprzez niepoinformowania strony o wynikach przeprowadzonego dodatkowego postępowania dowodowego odnośnie potwierdzenia przez biegłego Z. K. aktualności operatu szacunkowego z dnia [...] października 2017 r. 3. naruszenie prawa procesowego tj art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu przez organ II Instancji przed wydaniem decyzji do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. 4. naruszenie prawa materialnego tj.: a. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. 1998 nr 133 poz. 872) poprzez przyznanie właścicielowi nieruchomości zajętej pod drogi publiczne odszkodowania w zaniżonej wysokości tj. [...] należnej mu kwoty mimo legitymowania się przez niego wyłącznym prawem własności potwierdzonym stosownym wpisem w Księdze wieczystej nr [...]; b. art. 113 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2004 Nr 141, poz. 1492 zm.) w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 123 ust. 1 i 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. 2001 Nr 124, poz. 1361 t.j. ze zm.) poprzez ich niezastosowanie i przyznanie skarżącemu, legitymującemu się wyłącznym prawem własności do działki nr [...], a wynikającemu z Księgi wieczystej [...] oraz towarzyszącemu jej zbiorowi dokumentów wyłącznie [...] kwoty odszkodowania z uwagi na bezpodstawnie przyjętą przez organ administracji współwłasność nieruchomości w części; c. art. 65 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 Nr 16, poz. 93 ze zm.) w zw. z § 1 ust. 1 oraz § 2 umowy działu spadku z dnia [...] grudnia 2001 r., Repertorium [...] poprzez ich niewłaściwą interpretację wstanie faktycznym niniejszej sprawy i stwierdzenie, że w oparciu o zapisy tejże umowy, spadkobiercy S. K. nie ustanowili skarżącego wyłącznym właścicielem całej działki nr [...] objętej Księgą wieczystą [...]. Skarżący wnosił o uchylenie decyzji w całości i przyznanie R. M. odszkodowania w pełnym udziale tj. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie odniósł się do wskazanych w odwołaniu od decyzji zarzutów, w szczególności do stanowiska skarżącego, w którym twierdził, iż posiada wyłączne prawo własności nieruchomości potwierdzonym wpisem do księgi wieczystej Nr [...]. Wskazał, ze decyzja organu II instancji całkowicie pomija zarzuty sformułowane w odwołaniu dotyczące naruszenia art. 113 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 123 ust. 1 i 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece oraz naruszenia art. 65 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny w zw. z §1 ust. 1 oraz § 2 umowy działu spadku z dnia [...] grudnia 2001 r., Repertorium [...]. Ponadto zdaniem skarżącego w przedmiotowym postępowaniu organ II instancji przed wydaniem decyzji Nr [...] uniemożliwił stronie skorzystanie z możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów czym naruszył art. 10 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2018 r., orzekającej o ustaleniu odszkodowania w [...] części za nieruchomość położoną w [...] w Dzielnicy [...], zajętą pod drogę publiczną gminną - ulicę [...]. Stosownie do treści art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nieruchomości pozostający w dniu 31 grudnia 1998 r. władaniu Skarbu państwa jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Zgodnie z art. 73 ust. 4 odszkodowanie o którym mowa w ust. 1 będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego terminu roszczenie wygasa. Zachowanie określonego w przepisie terminu stanowi warunek konieczny skutecznego dochodzenia roszczenia o odszkodowanie. Po upływie tego terminu z uwagi na wygaśnięcie roszczenia, a tym samym prawa do odszkodowania nie jest możliwe uwzględnienie żądania i ustalenie odszkodowania. Termin do złożenia wniosku o ustalenie wypłaty odszkodowania jest terminem prawa materialnego i ma charakter terminu zawitego, co oznacza że nie może być przedłużany, skracany, jak też przywracany. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne że wniosek o ustalenie odszkodowania w terminie zakreślonym przez ustawę złożył R. M.. Treść wniosku i sprecyzowanego żądania nie pozostawia wątpliwości że R. M. wystąpił pisemnie o ustalenie odszkodowania za zajętą działkę pod drogę wyłącznie w swoim imieniu. Trzeba podkreślić, spadek po S. K., poprzedniej właścicielce nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...] oraz przy ul. [...], zmarłej dnia [...] października 1999 r. nabyli: K. M. oraz R. M., po [...] części, co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego dla [...], Wydział [...] Cywilny z dnia [...] czerwca 2000 r., sygn. akt. [...] Ns [...]. Ostatecznymi decyzjami nr [...] i nr [...] z dnia [...] lipca 2008r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...] i ulicy [...] w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...] o ogólnej powierzchni [...] m2. S. K. zmarła [...] października 1999 r. Z dniem [...] stycznia 1999 r. a więc za jej życia nieruchomość zajęta pod drogi stanowiąca działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...] o ogólnej powierzchni [...] m2, przeszła z mocy prawa na Gminę [...]. Przejście z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. przedmiotowych działek gruntu oznacza, że S. K. utraciła ich własność. Oznacza to, że przedmiotowe działki gruntu zajęte pod drogę, nie wchodziły w skład spadku, wchodziło natomiast roszczenie o odszkodowanie, które było ustalane i wypłacane na wniosek złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001r. do dnia 31 grudnia 2005 r. W skład spadku wchodziły zatem dwie działki gruntu oraz roszczenie o odszkodowanie, które spadkobiercy nabyli po [...] części. Z umowy działu spadku z dnia [...] grudnia 2001 r., wynika, że dział spadku obejmował działkę ewidencyjną nr [...], obrębu [...], o pow. [...] m2, położoną w [...] przy ul. [...] oraz działkę ewidencyjną nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m2 położoną w [...] przy ulicy [...]. Przedmiotowa umowa działu spadku nie obejmowała roszczenia o odszkodowanie za działki zajęte pod drogę. Jeszcze raz należy podkreślić, że spadek po S. K., poprzedniej właścicielce nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...] oraz przy ul. [...], nabyli jej spadkobiercy K. M. oraz R. M., po [...] części. Zatem roszczenie o odszkodowanie przysługiwało K. M. oraz R. M. po połowie. Roszczenie o wypłatę odszkodowania za odjętą nieruchomość jest roszczeniem o świadczenie podzielne Złożenie wniosku o zapłatę odszkodowania za nieruchomość przez jednego ze spadkobierców czyli R. M. nie powoduje automatycznie wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty odszkodowania na rzecz K. M.. Zarzuty skarżącego sprowadzają się wykazania wadliwej interpretacji dokonanej przez organ przepisów prawa w kontekście wpisu do księgi wiecznej [...], a co za tym idzie nie przyznania R. M. odszkodowania w pełnej wysokości w kwocie [...] zł. Sąd nie stwierdza aby organy dopuściły się uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się szczegółowo do zarzutu naruszenia z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 123 ust. 1 i 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece należy wskazać, że rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych ma chronić nabywcę w przypadku niezgodności w sferze prawnej. Sam ustawodawca przewiduje, że księgi wieczyste prowadzone są w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Przez stan prawny nieruchomości rozumie się prawa i roszczenia wpisane w działach II-IV księgi wieczystej (informacje dotyczące właściciela oraz praw obciążających nieruchomość). W zakres ochrony rękojmi nie wchodzi jednak dział I-O, w którym, znajduje się opis nieruchomości. Podstawą wpisu w dziale I-O jest ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości). Sąd wieczystoksięgowy, w przypadku niezgodności danych z katastru nieruchomości z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, dokonuje na wniosek właściciela (lub z urzędu) sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych z katastru. Oznacza to, że np. w przypadku nabycia nieruchomości, której powierzchnia nie zgadza się w rzeczywistości z księgą wieczystą, kupujący nie może bronić się rękojmią. Jest bezspornym, że działki zajęte pod drogi z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się mocy prawa własnością Gminy [...]. S. K. zmarła [...] października 1999 r. Jeszcze raz należy podkreślić, że w skład spadku nie wchodziły działki zajęte pod drogę, bo z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się własnością Gminy [...] i nieprawidłowy wpis w księdze wiecznej nie zmieni tej sytuacji. W skład spadku wchodziło roszczenie, które odziedziczyli po połowie K. M. i R. M.. Wniosek o odszkodowanie złożył jedynie R. M., a roszczenie K. M. ,wobec upływu terminu na złożenie wniosku, wygasło. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Z uzasadnienia wynika, jakimi przesłankami kierował się organ wydając decyzję, wyjaśnia podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim rozstrzygnięciem przemawiają. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Końcowo podnieść trzeba, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na znaczny wzrost wykrytych zakażeń w całym kraju, co znajdowało odzwierciedlenie na stronie www.worldometers.info/coronavirus/country/poland, objęcie Warszawy strefą zagrożenia przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Poza tym zarządzeniem Prezesa WSA w Warszawie nr 21 z 16 października 2020 r. związku z objęciem Warszawy strefą czerwoną wstrzymano orzekanie na posiedzeniach jawnych i przyjęto zasadę orzekania na posiedzeniach niejawnych a sprawy wyznaczone na rozprawy skierowano do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych (komunikat na stronie internetowej WSA w Warszawie).