II SA/Lu 382/11

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. G. – S. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie pomocy na dożywienie p o s t a n a w i a odmówić przyznania wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. UZASADNIENIE Radca prawny A. G. – S., wyznaczona przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. pełnomocnikiem z urzędu skarżącej wniosła o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjne według norm przepisanych. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". W myśl §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zostało przeciwstawione sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej. Oznacza to, że o opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej można mówić wówczas, jeżeli realnie występuje kwestia wniesienia albo niewniesienia skargi kasacyjnej, a adwokat zgodnie z najlepszą wiedzą dochodzi do wniosku, iż nie ma podstaw do kwestionowania orzeczenia Sądu pierwszej instancji, a więc nie ma podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienia NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 106/11 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W sprawie niniejszej nic nie wskazuje, ażeby istniała realnie wymagająca rozważenia kwestia wniesienia lub niewniesienia skargi kasacyjnej. Wnioskodawczyni wykonując czynności pełnomocnika skarżącej uchybiła terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku a jej wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia został oddalony postanowieniem WSA w Lublinie z dnia 19 października 2011 r. Natomiast postanowieniem z dnia 14 listopada 2011 r. WSA w Lublinie odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku. Oba postanowienia są prawomocne. W myśl art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Skoro zaś wnioskodawczyni nie otrzymała odpisu wyroku z uzasadnieniem nie mogła skutecznie wnieść skargi kasacyjnej. Jeżeli natomiast weźmiemy pod uwagę, że opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została przeciwstawiona skardze kasacyjnej to braku możliwości skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej wyklucza zasadność sporządzania opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej. Nie ma bowiem potrzeby przekonywania mocodawcy, że nie ma podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej skoro jej skuteczne wniesienie jest niemożliwe. W myśl art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.) koszty pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ponosi Skarb Państwa. Tak więc wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a. dotyczy tylko pomocy "udzielonej" (por. postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt I KZP 15/2005, OSNKW 2005/7-8/60) przy czym musi to być pomoc faktycznie, realnie udzielona (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93; postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II FZ 513/07 - Legalis). Skoro zaś w sprawie niniejszej nie można było skutecznie wnieść skargi kasacyjnej to przekonywanie mocodawcy o niezasadności sporządzania i wnoszenia skargi kasacyjnej nie może być uznane za faktyczne, realne udzielenie skarżącej pomocy prawnej. Tym samym nie można przyjąć, aby wnioskodawczyni zasługiwała na przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz zwrot wydatków. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.