IV SA/Wr 392/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.W. na działalność Prezydenta W. (Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W.) w przedmiocie niezorganizowania noclegu dla uczestnika stażu postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Uzasadnienie: A. W. (dalej skarżąca, strona) pismem z dnia 29 lipca 2020 r. kierowanym do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła "skargę na Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. przy [...], za niezorganizowanie noclegu dla niej jako osoby bezdomnej, kierowanej na staż do Sądu Rejonowego". W swoim wystąpieniu strona wniosła "o wyciągnięcie konsekwencji personalnych i ukaranie urzędnika administracji publicznej", wskazała, że do dnia wniesienia skargi "nie uzyskała odpowiedzi na naruszenie przepisów unijnych". W załączeniu skarżąca przedłożyła dokumenty dotyczące uczestnictwa w stażu zorganizowanym w ramach projektu "Aktywizacja osób bezrobotnych powyżej 30 roku życia w powiecie wrocławskim oraz powiecie m. Wrocław". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że Powiatowy Urząd Pracy we W. realizuje zadania ustawowe w oparciu o ustawę z dnia 20kwietnia 2004 r o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz.U. 2019 r. poz. 1482 ze zm. dalej ustawa) oraz Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków stażu dla bezrobotnych ( Dz.U. Nr 142, poz 1160). Zgodnie z art. 109 f ustawy, powiatowe urzędy pracy udzielają wsparcia ze środków innych niż środki Funduszu Społecznego, włącznie bezrobotnym i poszukującym pracy w sposób i na zasadach określonych w powołanej ustawie, która nie przewiduje możliwości udzielenia pomocy związanej z zorganizowaniem noclegu w okresie odbywania stażu. Podkreślił, że właściwa rzeczowo w sprawach z zakresu sytuacji materialno- bytowej jest bowiem Pomoc Społeczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.). Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa, w ten sposób, że sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 p.p.s.a. oraz jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność (przewlekłość postępowania) organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8); bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.). Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości – a więc tzw. skarg powszechnych (obywatelskich), o których mowa w art. 227 k.p.a. Prawo wniesienia takiej skargi stanowi realizację zagwarantowanego każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, prawa składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych. Do rozpatrywania tego rodzaju skarg, właściwe są organy państwowe, działające w trybie określonym w Dziale VIII k.p.a. "Skargi i wnioski". Zgodnie z art. 227 k.p.a., przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wniesiona skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, a działania podejmowane przez organ nie mają formy aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Postępowanie ma na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności. Jak stanowi przy tym art. 223 § 1 k.p.a. organy państwowe rozpatrują oraz załatwiają skargi i wnioski w ramach swojej właściwości, którą pomocnicza określa art. 229 k.p.a. W ocenie sądu skargę wywiedzioną w sprawie niniejszej należało zakwalifikować jako skargę wniesioną w trybie przepisów ww. rozdziału VIII k.p.a.. W istocie dotyczy ona bowiem niewłaściwego, w ocenie skarżącej, działania Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W., polegającego w opinii strony, na braku zapewnienia jej jako osobie bezdomnej i jednocześnie uczestniczce stażu organizowanego przez Powiatowy Urząd Pracy w Sądzie Rejonowym (od dnia 20 lutego 2020 r.) noclegu na czas jego odbywania. Wskazana skarga powszechna winna podlegać rozpoznaniu w uproszczonym trybie skargowo-wnioskowym przez właściwy organ, wskazany w art. 229 k.p.a., a o sposobie jej rozpoznania zawiadamia się skarżącego stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. Zarówno sposób procedowania, jak i sposób załatwienia skargi, pozostaje natomiast poza zakresem właściwości sądów administracyjnych. Działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg, nie mieszczą się bowiem w zakresie kontroli sądowej, która obejmuje m.in. akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach. Powyższe skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności skargi jako nie należącej do właściwości sądów administracyjnych i jej odrzuceniem na zasadzie art. 58 § pkt 1 p.p.s.a., który stanowi właśnie, że skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dodać również należy, że w zakresie właściwości sądów administracyjnych nie pozostaje sposób załatwienia skargi powszechnej przez uprawniony organ. Sąd nie może bowiem kontrolować sposobu procedowania organu załatwiającego skargę na działanie (vide: art. 237 § 1 i § 3 k.p.a.). Sąd orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.