I SA/Gl 666/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Beata Machcińska (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2019 po wznowieniu postępowania oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez A.B. (dalej: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (dalej: "organ odwoławczy" lub "Kolegium) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej także jako: "organ pierwszej instancji") określającą skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości na rok 2019, którą organ ten – po wznowieniu postępowania – uchylił swą decyzję z dnia [...] r., nr [...] ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2019 r. w wysokości [...] zł i orzekł, że kwota należna wynosi [...] zł. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Organ pierwszej instancji decyzją nr [...] z dnia [...]r. ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości za 2019 r. w wysokości [...] zł; od decyzji tej skarżący nie wniósł odwołania (dalej "decyzja ostateczna"). W dniu [...]r. organ pierwszej instancji wydał postanowienie o wznowieniu postępowania podatkowego, wskazując, iż w trakcie kontroli wyszły na jaw nowe, istotne okoliczności faktyczne oraz dowody nieznane organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej. W ramach wznowionego postępowania organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...]r., nr [...], działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5, art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 2, art. 92, art. 143 § 1, art. 207, art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn.zm., dalej "o.p."), art. 2, 3, 4, 5, 6 ust. 7 i ust. 11, art. 20a, art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 poz. 1170 z późn. zm., dalej "u.p.o.l.") oraz § 1 uchwały nr 843.LX1.2018 Rady Miasta Częstochowy z dnia 30 października 2018 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości w 2019 r. (dalej "uchwała"), uchylił w całości decyzję nr [...] z dnia [...]r. i ustalił podatek od nieruchomości za okres 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. w kwocie [...] zł. 2. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jej zmianę i określenie skarżącemu wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2019 w kwocie wskazanej w decyzji ostatecznej, zarzucając naruszenie: - art. 200 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie i uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w sprawie, - art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez jego zastosowanie i wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, pomimo iż w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, które nie byłyby znane organowi w dniu wydawania decyzji, - art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 7 i ust. 11, art. 20a, art. 7 u.p.o.l. poprzez ich błędne zastosowanie i opodatkowanie powierzchni mieszkalnej stawką jak dla powierzchni związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, - art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 7 i ust. 11, art. 20a, art. 7 u.p.o.l. poprzez określenie skarżącemu zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2019 obejmującego swym zakresem zobowiązanie w podatku od nieruchomości od pomieszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie [...] zł, w sytuacji gdy skarżący prawidłowo wskazał przedmioty opodatkowania, a decyzja ostateczna była prawidłowa, - przepisu § 1 uchwały w zw. z art. art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 7 i ust. 11, art. 20a, art. 7 u.p.o.l. poprzez zastosowanie stawki podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania takiej stawki co do części nieruchomości, - sprzeczność istotnych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że przedmioty opodatkowania zawarte w decyzji ostatecznej odbiegają od danych rzeczywistych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że postanowieniem z dnia [...]r. organ wyznaczył skarżącemu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący odebrał postanowienie w dniu [...]r, a w dniu 29 listopada 2019 r. udał się siedziby organu celem złożenia dodatkowych wyjaśnień. Od pracownika organu dowiedział się iż decyzja podatkowa w sprawie została już wydana, a dodatkowe wyjaśnienia w sprawie są bezcelowe. Zdaniem skarżącego, organ nie dochował ustawowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego, uniemożliwiając mu wypowiedzenie się, a jednocześnie odbierając mu prawo do czynnego udziału w sprawie. W ocenie skarżącego, wyżej wskazane uchybienie jest na tyle istotne, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona. W dalszej kolejności skarżący zwrócił uwagę na inne uchybienia zaistniałe w przeprowadzonym postępowaniu, w szczególności nie zgodził się z zaliczeniem całej powierzchni budynku jako budynku przeznaczonego pod działalność gospodarczą oraz wskazał, że prawidłowym działaniem jest przyjęcie preferencyjnej stawki opodatkowania dla powierzchni mieszkalnej oraz odrębnej stawki dla powierzchni użytkowej związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem skarżącego, w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, które uzasadniałyby wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. 3. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że konsekwencją kontroli podatkowej przeprowadzonej u skarżącego w okresie od [...]r. do [...]r. było ustalenie nowych, istotnych okoliczności nieznanych uprzednio organowi pierwszej instancji - poprzez dokonanie w trakcie kontroli oględzin nieruchomości położonej w C. przy ul. [...]. Mianowicie w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono rozbieżności pomiędzy wymiarem podatku od nieruchomości ustalonym w decyzji ostatecznej, a stanem rzeczywistym. Stwierdzono, że podatnik niewłaściwie zgłosił do opodatkowania powierzchnię użytkową budynku położonego przy ul. [...] związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą oraz w ogóle nie zgłosił budowli związanych z działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 250 § 1 pkt 5 o.p., gdyż w efekcie przeprowadzonej kontroli okazało się, że cała nieruchomość (budynek i grunty) jest związana z działalnością gospodarczą podatnika, a ponadto opodatkowaniu podlegać powinny również budowle o wartości podanej przez podatnika w piśmie z dnia 17 czerwca 2019 r. Organ odwoławczy przyznał, iż organ pierwszej instancji naruszył art. 200 o.p. – wydał decyzję przed upływem wyznaczonego podatnikowi siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, jednak uznał, iż naruszenie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, w szczególności podatnik nie uprawdopodobnił istnienia związku między naruszeniem przez organ obowiązku wynikającego z art. 200 § 1 o.p., a pozbawieniem go prawa do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy argumentował, iż z materiału dowodowego nie wynika, aby nieruchomość przy ul. [...] była przez podatnika przeznaczona na realizację niegospodarczych, osobistych celów życiowych i nie mogła nawet pośrednio służyć prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Przeciwnie, w ocenie organu odwoławczego, istnieją przesłanki do uznania, że przedmiotowa nieruchomość w całości jest przeznaczona na działalność gospodarczą skarżącego polegającą na wynajmowaniu lokali, a świadczy o tym okoliczność, że w kontrolowanym okresie skarżący wynajmował lokale również na drugiej kondygnacji, cały budynek został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i skarżący dokonuje odpisów amortyzacyjnych od budynku, zaliczając je w ciężar kosztów podatkowych. Organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, że dla zakwalifikowania budynku do kategorii budynków mieszkalnych decydujące znaczenie ma kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych, a z samego faktu wyodrębnienia lokali mieszkalnych nie można wyprowadzić wniosku, iż nie jest to już budynek i grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji stwierdził, że cała nieruchomość położona w C. przy ul. [...] stanowi część przedsiębiorstwa skarżącego. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając naruszenie: - art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez jego zastosowanie i wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją, mimo iż w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi w dniu wydawania decyzji, - art. 200 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie - pomimo wydania postanowienia o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, uniemożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie, - art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 7 i ust. 11, art. 20a, art. 7 u.p.o.l. poprzez ich błędne zastosowanie i opodatkowanie powierzchni mieszkalnej stawką, jak dla powierzchni związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, - art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 7 i ust. 11, art. 20a, art. 7 u.p.o.l. poprzez określenie skarżącemu zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2019 obejmującego swym zakresem zobowiązanie w podatku od nieruchomości od pomieszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie [...] zł, w sytuacji gdy skarżący prawidłowo wskazał przedmioty opodatkowania a decyzja ostateczna była prawidłowa, - przepisu § 1 uchwały Nr 843.LXI.2018 Rady Miasta Częstochowy z dnia 30 października 2018 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości w 2018 r. w zw. z art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 7 i ust. 11, art. 20a, art. 7 u.p.o.l. poprzez zastosowanie stawki podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej do całości nieruchomości, mimo iż w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania stawki podatku od budynków mieszkalnych do części nieruchomości, - sprzeczność istotnych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że przedmioty opodatkowania zawarte w decyzji ostatecznej odbiegają od rzeczywistych danych. Zdaniem skarżącego, organ naruszył jego uprawnienie procesowe jakim jest zapewnienie mu siedmiodniowego terminu na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Podkreślił, że odebrano mu możliwość udowodnienia swojego stanowiska o mieszkalnym (niegospodarczym) charakterze ostatniej kondygnacji budynku, a tym samym istnieje bezpośredni związek między uchybieniem wyznaczenia 7-dniowego terminu na wypowiedzenie się w sprawie dowodów, a pozbawieniem skarżącego prawa do ich oceny i zaoferowania nowych, co jest wystarczającą przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji. W dalszej kolejności skarżący wskazał, że zakwalifikowanie powierzchni mieszkania jako powierzchni użytkowej związanej z działalnością gospodarczą jest błędne. Skarżący podkreślił, że ostatnia kondygnacja budynku jest wyodrębnionym przedmiotem własności i stanowi samodzielny lokal mieszkalny, który nie jest przeznaczony na cele prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie skarżącego, postępowanie podatkowe nie powinno zostać wznowione, ponieważ w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi w dniu wydawania decyzji. 5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Przystępując do przedstawienia motywów niniejszego orzeczenia, odnotować trzeba, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, odstępstwem od wyrażonej w art. 128 o.p. zasady trwałości - jednej z fundamentalnych zasad postępowania podatkowego. W systemie prawa polskiego każda ostateczna decyzja podatkowa korzysta z domniemania prawidłowości (legalności). Powyższe powoduje, że wszelkie decyzje ostateczne organów podatkowych, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo, wyłącznie w określonych trybach nadzwyczajnych bowiem stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego wadliwych decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej stanowią zatem wyjątek od zasady. Wznowienie postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte choć jedną z kwalifikowanych wad procesowych wymienionych w art. 240 § 1 o.p. Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W pierwszej kolejności dostrzeżenia zatem wymaga, że wznowić można jedynie postępowanie zakończone decyzją, która jest ostateczna. Przymiot ten posiada m. in. decyzja, którą prawidłowo doręczono i pomimo przysługującego stronie prawa do wniesienia odwołania nie została w ten sposób zaskarżona. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z przepisu tego wynika, że aby można było mówić o spełnieniu tej przesłanki wznowienia postępowania podatkowego, łącznie muszą wystąpić następujące okoliczności: - ujawnione zostały nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są istotne dla sprawy, - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. W literaturze podnosi się, że użyty w dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 o.p., spójnik "lub" ("nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody") wskazuje jednoznacznie na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki z tego przepisu. Jeżeli więc nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z niego okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania (J. Rudowski, Komentarz do art. 240 o.p., w: S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, WKP 2019). Podobnie NSA w wyroku z 20 marca 2019 r., II OSK 1112/17, stwierdził, że: "Wznowienie postępowania może mieć miejsce także wtedy, gdy wprawdzie nowe dowody zostaną ujawnione po wydaniu decyzji, lecz równocześnie zostaną ujawnione nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, o których nie wiedział organ w chwili wydawania decyzji. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. W sprawie, taką okolicznością jest fakt innej, od deklarowanej przez skarżącego powierzchni budynku i gruntów związanych z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą oraz ujawnienie niezgłoszonych do opodatkowania budowli. Decyzja ostateczna wydana została bowiem w oparciu o informację podatkową złożoną przez skarżącego, jednakże w trakcie kontroli podatkowej stwierdzono rozbieżności pomiędzy wymiarem podatku od nieruchomości ustalonym w decyzji ostatecznej, a stanem rzeczywistym. Okazało się bowiem, że skarżący nieprawidłowo zgłosił do opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnię użytkową budynku związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą, powierzchnię gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz nie zgłosił do opodatkowania wartości budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z protokołu kontroli wynika, że budynek położony na terenie nieruchomości w C. przy ul. [...] w całości związany jest z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Również grunty należy zakwalifikować jako związane z działalnością gospodarczą skarżącego, a ponadto ujawnione zostały niezgłoszone do opodatkowania budowle (wykonanie nawierzchni utwardzonej kostką brukową, ogrodzenie) o wartości określonej przez skarżącego na kwotę [...] zł; powierzchnia budynku została ustalona w toku kontroli podatkowej na podstawie decyzji z dnia [...]r. o pozwoleniu na jego użytkowanie oraz pomiarów dokonanych przez kontrolujących w toku oględzin (załącznik nr 5 i 2 do protokołu). Te nowe okoliczności faktyczne wykryto dopiero w trakcie kontroli podatkowej. Na etapie wydania decyzji ostatecznej nie były one znane organowi pierwszej instancji – organ ustalił wysokość podatku od nieruchomości, bazując na informacji podatkowej złożonej przez skarżącego, a budowli w ogóle nie opodatkował, gdyż nie zostały ujęte przez skarżącego w informacji podatkowej. Tymczasem w oparciu o przedłożony przez skarżącego w trakcie kontroli dokument – ewidencję środków trwałych (załącznik nr 12 do protokołu) - organ pierwszej instancji ustalił, że budynek położony przy ul. [...] został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w dniu [...]r., a skarżący dokonuje odpisów amortyzacyjnych od tego budynku i zalicza je w ciężar kosztów podatkowych. Dodatkowo w ewidencji środków trwałych wpisane zostały meble i meble kuchenne należące do tego budynku i nabyte w 2008 r. Okazało się również, że skarżący wynajmuje czterem najemcom lokale położone na parterze, pierwszym i drugim piętrze przedmiotowego budynku (załącznik nr 13 do protokołu). Wskazać w tym miejscu należy, że przedmiotowa nieruchomość jest wyłączną własnością skarżącego, który od 1996 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie najmu lokali. W świetle nowych okoliczności faktycznych i dowodów, organy podatkowe prawidłowo uznały, że całą powierzchnię budynku podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz grunt należy opodatkować według stawek jak dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym nie uznały za odpowiadającą rzeczywistości informację podatkową skarżącego, że część powierzchni budynku wykorzystywana jest na cele mieszkaniowe. Organy prawidłowo argumentowały, iż sam fakt wyodrębnienia lokali mieszkalnych nie może stanowić o tym, że budynek, a także grunt, na którym zostały one posadowione, nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Warunkiem uznania budynku za mieszkalny byłoby ustalenie, że budynek ten zaspakaja potrzeby mieszkaniowe i był w ten sposób użytkowany (por. wyroki NSA: z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2718/12; z dnia 3 marca 2016 r., II FSK 180/14; wyroki publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie "CBOSA"). Skarżący zaś nie wykazał, że sporna część budynku (ostatnia kondygnacja budynku) jest wykorzystywana na cele osobiste, mieszkaniowe, a przecież w trakcie kontroli skarżący ujawnił dokument - ewidencję środków trwałych, z której wynika, że przedmiotowy budynek został wprowadzony w dniu [...]r. do tej ewidencji i skarżący rozlicza go w kosztach uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że skarżący dla celów kosztów podatkowych przyjmuje całą powierzchnię budynku jako związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą, a dla zobowiązania w podatku od nieruchomości deklaruje znacznie mniejszą powierzchnię. W niniejszej sprawie podstawą wznowienia postępowania było poszerzenie materiału (w efekcie kontroli podatkowej) o nowe okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej, lecz nie były znane organowi w chwili podejmowania rozstrzygnięcia, i które rzuciły nowe światło na stan faktyczny sprawy. Nowe okoliczności faktyczne dotyczyły przedmiotu sprawy, to jest opodatkowania podatkiem od nieruchomości i miały wpływ na zmianę treści decyzji ostatecznej. Zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 o.p. oraz wskazanych w skardze przepisów u.p.o.l. nie zasługują na uwzględnienie. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 200 o.p. Wprawdzie organ pierwszej instancji wydał decyzję w ostatnim dniu wyznaczonego skarżącemu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego, jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy (postanowienie zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 150 § 4 o.p. w dniu 5 grudnia 2019 r., karta 164-165 akt administracyjnych). Skarżący nawet nie uprawdopodobnił istnienia związku między naruszeniem przez organ obowiązku wynikającego z art. 200 § 1 o.p., a pozbawieniem go prawa do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W odwołaniu skarżący powołał się na pomiary dokonane w dniach [...]r. przez inż. Z. T. (T.), z których wynika, że powierzchnia użytkowa całego budynku wynosi [...] m2, w tym powierzchnia związana z prowadzoną działalnością gospodarczą – [...] m2, czyli tyle ile skarżący wskazał w informacji podatkowej złożonej po wznowieniu postępowania (informacja podatkowa złożona w kancelarii urzędu Miasta C. w dniu 14 października 2019 r., karta 150-162 akt administracyjnych). Podana przez skarżącego w odwołaniu powierzchnia użytkowa budynku odpowiada tej, ustalonej przez organ w trakcie kontroli podatkowej (załącznik nr 2 do protokołu). Natomiast z dokonanych przez organ pierwszej instancji w trakcie kontroli podatkowej (podczas oględzin) pomiarów budynku wynika, że powierzchnia użytkowa podlegającą opodatkowaniu wynosi [...]m2 ([...] m2 minus powierzchnia [...]m2 obejmująca klatkę schodową), w tym: [...] m2 o wysokości 1,40-2,20 m i [...] m2 powyżej 2,20 m. Zasadnicza różnica pomiędzy organem, a skarżącym sprowadza się do uznana przez organ całej powierzchni użytkowej budynku (podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości) za związaną z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, z przyczyn wskazanych powyżej, a tych właśnie ustaleń skarżący nie obalił. Należy bowiem ponownie podnieść, iż sam fakt wyodrębnienia lokalu mieszkalnego, co podkreśla skarżący, nie przesądza, że budynek, a także grunt, na którym został on posadowiony nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy, dokonując wykładni art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. prawidłowo przyjął, że z jego treści nie wynika warunek rzeczywistego wykorzystywania wskazanych w nim przedmiotów opodatkowania na cele związane z działalnością gospodarczą. Z treści tego przepisu wywieść bowiem należy, że co do zasady, sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli przesądza o zakwalifikowaniu ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - niezależnie od tego, czy przedsiębiorca na bieżąco w całości, bądź tylko w części z nich korzysta. Stanowisko takie zgodne jest z ugruntowanym już w tym zakresie orzecznictwem sądowoadministracyjnym oraz poglądami wyrażanymi w literaturze przedmiotu (zob. wyroki NSA: z dnia 20 marca 2009 r. sygn. akt II FSK 1888/07, z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 32/11, z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 1877/11, z dnia 4 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 36/14; z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 3407/15; CBOSA) i Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie także je podziela. Dodać należy, iż wyrok TK z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 nie przystaje do stanu faktycznego sprawy. Przez wzgląd na powyższe, zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż za-skarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa i dzia-łając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.