II SA/Lu 92/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. i K. W. na decyzję Wojewody L. z dnia [..]. nr [..] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - w zakresie wniosku M. W. i K. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [..] nr [..]. p o s t a n a w i a oddalić wniosek. UZASADNIENIE W skardze złożonej w niniejszej sprawie M. W. i K. W. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wydanej w tej sprawie decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący podkreślili, że ich wniosek jest uzasadniony w świetle wskazanych w skardze naruszeń prawa, jakich dopuściły się organy administracji wydając te decyzje, a także tym, że wykonanie powyższych decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki prawne. Ponadto, jak podnieśli, wstrzymanie wykonania tych decyzji nie wywoła negatywnych konsekwencji dla inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zważył, co następuje: Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, a także wszystkich innych aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [..], nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. R. pozwolenia na dobudowę szóstego stanowiska do myjni samochodowej, bezdotykowej, pięciostanowiskowej z kontenerem technicznym oraz z uzbrojeniem na działkach nr: [..], [..], [..], [..] i [..], przy ul. [..] w Z. Zaskarżoną decyzją Wojewoda L. umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołań I.S., K. S., M. W. i K. W. od wskazanej decyzji organu pierwszej instancji. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być tylko takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Pod pojęciem wykonania aktu administracyjnego należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, bądź takich, mocą których podmiot uzyskuje uprawnienia, nałożone są na niego obowiązki lub aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Należy podkreślić, że nie jest możliwe w drodze egzekucji administracyjnej wykonanie zaskarżonej decyzji, gdyż nie nakłada ona na strony żadnych obowiązków ani nie nakazuje stronom określonego zachowania. Zaskarżona decyzja stanowi akt o charakterze deklaratoryjnym, który stwierdza jedynie, że skarżącym nie przysługuje przymiot stron postępowania i z tego powodu ich odwołanie nie może być merytorycznie rozpatrzone, i jako taka nie wymaga wykonania. Z tych powodów brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niezasadny był również wniosek skarżących w części dotyczącej wstrzymania wykonania wskazanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [..] ., gdyż skarżący nie uprawdopodobnili zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. Okoliczność, iż przepis ten nie nakłada na skarżących obowiązku umotywowania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji nie oznacza, że mogli oni ograniczyć uzasadnienie tego wniosku do stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki prawne. Uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Skarżący okoliczności takich nie wskazali. Wskazać również należy, że podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku nie dawały wskazane w skardze zarzuty dotyczące prawnej wadliwości decyzji organu pierwszej instancji. Katalog przesłanek wstrzymania zaskarżonego do sądu aktu jest katalogiem zamkniętym. Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu podjętego w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy, wyłącznie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania merytorycznej zasadności czy też zgodności z prawem wydanych w sprawie decyzji na etapie rozpoznania wniosku dotyczącego wstrzymania wykonania tych decyzji. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd orzekł, jak w postanowieniu.