III SA/Kr 791/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt SKO.ŚR/4111/240/2022, w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skargę oddala UZASADNIENIE Zaskarżoną przez M. P., zwaną dalej skarżącą, decyzją z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt SKO.ŚR/4111/240/2022, wydaną na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615, zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych), rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczenia rodzinnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1466), oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza A. z dnia 1 lutego 2022 r. nr [...] o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad matką Z. K. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 1 lutego 2022 r. nr [...] Burmistrza A. orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad matką. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia, 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Kryterium to nie zostało spełnione, ponieważ nie da się ustalić czy niepełnosprawność matki skarżącej powstała przed 18 czy 25 rokiem życia. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie normy prawnej, wyrażonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13.. Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazało, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowił przepis art. 17 ust. 1 i 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wskazało, że zgodnie z orzeczeniem Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 10 lutego 2020 r. matka skarżącej jest osobą zaliczoną do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na stale, nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się do 3 listopada 2017 r. Z kolei skarżąca wskazała, że zrezygnowała i nie podejmuje zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad matką . Kolegium zwróciło uwagę na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, zgodnie z którym art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skutkiem wejścia w życie tego wyroku nie jest ani uchylenie art. 17 ust 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, ani wykreowanie "prawa" do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa. Trybunał Konstytucyjny orzekł ostatecznie o niekonstytucyjności jedynie części normy wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Poprawienie stanu prawnego w tym zakresie należy wyłącznie do ustawodawcy. Pomimo niezmienionego stanu prawnego (tj. art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych) sądy wprost i bezpośrednio, a organy administracji publicznej pośrednio w pełni powinny stosować się do kierunku trybunalskiej wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie przyznawania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Tym samym data ustalenia niepełnosprawności matki skarżącej nie mogła stanowić negatywnej przesłanki w przedmiocie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie, zdaniem Kolegium w sprawie nie zostały spełnione pozostałe przesłanki pozwalające na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Wątpliwości Kolegium wzbudziło żądanie wniosku wobec braku wskazania w jaki sposób niepodejmowanie zatrudnienia jest związane z opieką nad matką w zakresie przekraczającym wykonywanie ciążących na stronie obowiązków alimentacyjnych. Oceniając skalę i zakres niezbędnej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności, która powinna mieć charakter trwały, ciągły oraz osobisty, bierze się pod uwagę to, że winna ona mieć charakter na tyle absorbujący, że jej sprawowanie pozostaje nie do pogodzenia z wykonywaniem jakiejkolwiek pracy zawodowej czy innej formy zarobkowania. Opieka, o której mowa w przepisie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych związana musi być wyłącznie z osobą chorego, a nie polegać na prowadzeniu gospodarstwa domowego, to znaczy sprzątaniu, gotowaniu, bowiem prowadzenie gospodarstwa domowego nie wyklucza podjęcia zatrudnienia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 39/21, publik. www.nsa.gov.pl). Realizacja recept, opłacanie rachunków, załatwianie spraw urzędowych, robienie zakupów, mierzenie ciśnienia, pranie, sprzątanie, gotowanie, nie stanowią czynności tak bardzo czasochłonnych, które wykluczałyby podjęcie zatrudnienia. Czynności te nie zajmują tyle czasu, aby determinowały konieczność całkowitej rezygnacji z zatrudnienia (lub jego niepodejmowania) czy też uniemożliwiały podjęcie pracy w ograniczonym jej wymiarze. Kolegium wyjaśniło, że możliwość otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego nie jest zależna jedynie od przesłanki powstania niepełnosprawności ale konieczne jest wykazanie związku przyczynowo - skutkowego między rezygnacją z zatrudnienia, a sprawowaną opieką, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego uzależnione jest od spełnienia warunków wskazanych w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tymczasem z akt sprawy wynika, że zatrudnienie skarżącej ustało w 2007 r., zaś znaczny stopień niepełnosprawności matki został ustalony w roku 2017 r. Wobec powyższego Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji podjął zasadne rozstrzygnięcie i dlatego utrzymało je w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła Kolegium: 1) zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, która w sposób niekonstytucyjny różnicuje sytuację opiekunów osób niepełnosprawnych ze względu na czas powstania niepełnoprawności; 2) naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej wyżej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki; 3) naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym zinterpretowaniu wyjaśnień skarżącej i innych dowodów w sprawie w zakresie podania przyczyn niepodejmowania przez nią zatrudnienia, co skutkowało błędnym przyjęciem, że brak aktywności zawodowej skarżącej nie pozostaje bezpośrednio w związku przyczynowo - skutkowym z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną matką. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym wobec wniosku skarżącej, zawartego w skardze i postanowień art. 119 § 2 P.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej nie tkwią kwalifikowane wady skutkujące stwierdzeniem nieważności, czy wznowieniem postępowania. Sąd nie stwierdził też naruszenia ani przepisów prawa materialnego, ani procesowego skutkujące ich uchyleniem. Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615, zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji zatrudnienia 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z kolei, zgodnie z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Mając powyższe regulacje ustawy o świadczeniach rodzinnych na względzie nie ulega wątpliwości w niniejszej sprawie, że z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wystąpiła osoba uprawniona – córka (skarżąca), a opieka sprawowana jest nad matką, która orzeczeniem Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 10 lutego 2020 r. została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na stale, nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się do 3 listopada 2017 r. Wobec tego w pełni zgodzić się należało ze stanowiskiem Kolegium, które zasadnie podniosło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że za błędne uznać należało stanowisko organu pierwszej instancji, iż w sytuacji, gdy niepełnosprawność osoby wymagającej opieki nie powstała w okresach wskazanych w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, to mogło to stanowić podstawę do odmowy przyznania skarżącej żądanego świadczenia. Organ pierwszej instancji powinien wziąć bowiem pod uwagę treść i skutki płynące z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, którym Trybunał stwierdził niekonstytucyjność art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim przepis ten różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Z całą mocą podkreślić zatem należy, że stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, niekonstytucyjności art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim przepis ten różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności powoduje, że art. 17 ust. 1b ustawy od momentu wejścia w życie wskazanego wyroku Trybunału, nie może być stosowany w jego dotychczasowym brzmieniu. Wykładnia art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych powinna prowadzić zatem do takiego rozumienia tego przepisu, że w stosunku do opiekunów tych dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2 kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Stąd też w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W tym zakresie stanowisko organu pierwszej instancji istotnie było nieprawidłowe. Skoro Kolegium, działające jako organ odwoławczy zwróciło na tę kwestię uwagę, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak powinno się wykładać i stosować przepis art. 17 ust.1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, działając w ramach kompetencji do korygowania wad prawnych organu pierwszej instancji, to postawione przez skarżącą w skardze zarzuty – błędnego zastosowania normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz naruszenia art. 190 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, nie można uznać za uzasadnione. Trafne i zasadne było też stanowisko Kolegium, że pomimo tego błędu w wykładni i stosowaniu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych podjęte w sprawie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy odpowiada prawu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Kolegium, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest jednak związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Podkreślić należy, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji sprawowania opieki, ale to z treści art. 17 ust. 1 tej ustawy wynika, iż aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu musi ona być "stała" lub "długoterminowa". Określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie (zob. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2201/15). Nie należy jednak rozumieć warunku "stałej" i "ciągłej" opieki, jako wykonywanie opieki "bez przerwy" i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być stała, w sensie trwałości, a ciągła w sensie rozciągłości w czasie, opieka nad niepełnosprawną osobą, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością opiekowanej osoby, a więc koniecznością wykonywania takich, a nie innych czynności warunkujących jej egzystowanie w warunkach godności człowieka (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 1164/19; LEX nr 2763205).. Każdy przypadek wymaga w tym względzie, rzecz jasna indywidualnej, wnikliwej oceny. Organ musi więc stwierdzić, czy rzeczywiście czynności opiekuńcze przy niepełnosprawnym są tak absorbujące wnioskującego o przyznanie tego świadczenia z uwagi na niepełnosprawność podopiecznego i w związku z tym na jego możliwość samodzielności w życiu codziennym, że wykluczają podjęcie bądź wymuszają rezygnację z zatrudnienia lub jakiejkolwiek pracy zarobkowej nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy, z uwagi na konieczność sprawowania tej opieki. Zdaniem Sądu prawidłowa była ocena Kolegium, że w tym wypadku zakres czynności opiekuńczych, jakie wykonuje skarżąca przy matce, nie jest aż tak absorbujący, że wyklucza podjęcie przez nią pracy lub innego zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. System świadczeń rodzinnych został bowiem tak pomyślany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Wnioskujący musi sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla stwierdzenia, że pomiędzy sprawowaną przez skarżącą opieką nad matką a niepodejmowaniem przez nią pracy, nie istnieje związek przyczynowo - skutkowy. Z ustaleń przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego w dniu 22 stycznia 2022 r. wynika, że matka skarżącej jest w wieku 83 lat, jest osobą schorowaną. Ma problemy ze wzrokiem (zanik plamki żółtej, początki zaćmy), ma także zawroty głowy, które sprawiają, że nie może się poruszać samodzielnie w obrębie mieszkania. Wymaga pomocy we wszystkich czynnościach dnia codziennego. Skarżąca pomaga zatem matce w utrzymaniu higieny, przygotowywaniu posiłków, planuje wizyty lekarskie. Rację ma jednak Kolegium, że wskazane powyżej czynności, to typowe czynności opiekuńcze dnia codziennego związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, które są wykonywane przez osoby na co dzień pracujące zawodowo lub prowadzące gospodarstwo rolne. Te typowe czynności dnia codziennego jak np. robienie zakupów, realizacja wypisanych recept, sprzątanie mieszkania, gotowanie, pranie, planowanie koniecznych wizyt lekarskich, pomoc w utrzymywaniu higieny, czy przygotowywanie posiłków, nie wykluczają podjęcia zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Również pozostałe czynności opiekuńcze związane z pomocą matce w utrzymaniu higieny, przygotowywaniu posiłków i ich spożywaniu, są czynnościami które wiele osób wykonuje w związku z opieką nad najbliższymi w zaawansowanym wieku pracując zawodowo. Przy odpowiednim zorganizowaniu większość z nich można wykonywać przed lub po powrocie z pracy zawodowej lub po zakończeniu pracy w gospodarstwie rolnym. Zgodzić się więc należało z oceną Kolegium charakteru tych czynności, że ich rzeczywisty zakres nie jest na tyle obciążający skarżącą, by uniemożliwiał jej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy, zwłaszcza, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji zaświadczenia lekarskiego wynika, iż u matki skarżącej stwierdzono nadciśnienie tętnicze, chorobę zwyrodnieniową stawów biodrowych, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, chorobę krążków międzykręgowych lędźwiowych i innych z uszkodzeniem nerwów rdzeniowych zapalenie błony śluzowej nosa, zaburzenie przemian lipidów, kamice żółciową, a więc te dolegliwości i choroby, które niestety towarzyszą wielu osobom w podeszłym wieku. Sama skarżąca w oświadczeniu z dnia 12 stycznia 2002 r.; k. 14 akt administracyjnych organu pierwszej instancji, wskazała, że matka wymaga pomocy w czynnościach związanych z higieną i ubieraniem się, zaś jedynie w nocy wymaga częstego doglądania. Sąd zdaje sobie sprawę, że sytuacja zdrowotna matki i związane z tym jej funkcjonowanie na co dzień, jest trudna, ale zgromadzony materiał dowodowy, w tym dostarczone przez skarżącą organowi prowadzącemu postępowanie dokumenty, nie odzwierciedlają takiego stanu zdrowotnego matki skarżącej, który by całkowicie wykluczał, jak trafnie oceniło Kolegium, podjęcie przez skarżąca zatrudnienia. Podkreślić bowiem należy, że przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (zob. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2454/11). Twierdzenia zaś zawarte w skardze o pogorszeniu się stanu zdrowia matki skarżącej nie zostały niczym poparte. Skarżąca nie przedstawiła innych zaświadczeń lekarskich, wyników badań, czy kart z leczenia szpitalnego itp., w których stan ten znajdowałby odzwierciedlenie. Skarżąca musi zrozumieć, że rzeczą organów nie jest zanegowanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności nawet wraz ze stwierdzeniem, że osoba niepełnosprawna wymaga stałej lub długotrwałej pomocy w związku ze znacznie ograniczona możliwością samodzielnej egzystencji, lecz ustalenie, czy rezygnacja z zatrudnienia lub niepodejmowanie z zatrudnienia ma związek z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ale nie jakakolwiek opieką, lecz taką , która wyklucza w ogóle zatrudnienie osoby wnioskującej o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Nie każda bowiem osoba ze znacznym stopniem niepełnosprawności i wymagająca pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, wymaga takich czynności opiekuńczych, które by to zatrudnienie opiekuna zupełnie wykluczały. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie zdołała więc na tym etapie skutecznie wykazać istnienia związku przyczynowo - skutkowego warunkującego przyznanie jej żądanego świadczenia. Jeżeli jednakże, jest tak, jak twierdzi skarżąca, że stan matki się na tyle pogorszył, iż opieka jej ją tak absorbuje, że wyklucza jej podjęcie zatrudnienia, nawet w niewielkich rozmiarze czasu pracy, czy na zlecenie jak dotychczas, to winna skarżąca wykazać przed właściwym organem spełnienie przesłanek do przyznania jej prawa do żądanego świadczenia składając ewentualnie nowy wniosek. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t. jedn., Dz. U. z 2022 r., poz. 329) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.