III SA/Kr 1167/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2021 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków – Śródmieście Wschód sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewody z dnia 21 czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala. UZASADNIENIE Wojewoda decyzją z dnia 21 czerwca 2021 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej jako: "k.p.a."), w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 510, dalej jako: "ustawa o ewidencji ludności") po rozpatrzeniu odwołania skarżącej S. G., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2021 r., znak: [...], orzekającej o wymeldowaniu S. G. z miejsca pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w N przy ul. K 62. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania S. G. z pobytu stałego pod adresem: N, ul. K 62 zostało wszczęte 7 października 2019 r. na wniosek K. L., J. L. oraz P. L. - współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, którzy poinformowali organ I instancji, że S. G. jest osobą starszą, wymagającą opieki. Budynek, w którym jest zameldowana na pobyt stały nie posiada toalety i łazienki, dlatego też wyprowadziła się spod wskazanego wyżej adresu 7 lat wcześniej i zamieszkała u córki – G. N., pod adresem: N, ul. K 62B. Nie dopełniła natomiast obowiązku wymeldowania się. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, opierając się na materiale dowodowym zebranym w sprawie, Burmistrz Miasta, uznał, że doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy o ewidencji ludności i decyzją z [...] 2021 r. orzekł o wymeldowaniu S. G. z pobytu stałego pod adresem: N, ul. K 62. Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżąca, która zarzuciła organowi I instancji: błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęcie, że nie przebywa na stałe pod adresem: N, ul. K 62; naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: art. 77 k.p.a. polegającą na wydaniu decyzji niepoprzedzonej wnikliwą analizą stanu faktycznego i nie przeprowadzeniu wszelkich niezbędnych dowodów. Wniosła o dokonanie samokontroli wydanej decyzji i jej zmianę, poprzez oddalenie wniosku J. L., K. L., P. L. o wymeldowanie, o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy oraz o uzupełnienie materiału dowodowego i przesłuchanie świadka - P. N. Opisaną we wstępie decyzją, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy streścił przebieg postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, że organ I instancji prawidłowo wywiódł z materiału dowodowego, że S. G. w sposób trwały i dobrowolny opuściła miejsce zameldowania na pobyt stały pod adresem: N, ul. K 62. Zeznania stron i świadków wskazują jednoznacznie, iż S. G. jest w konflikcie z J. L. i pozostałymi właścicielami nieruchomości nr 62 przy ul. K w N. Jest to jej dom rodzinny, w którym się wychowywała, i mieszkała przez większą część swojego życia, w związku z powyższym uważa, że ma prawo decydować o tej nieruchomości. Aktualnie S. G. koncentruje swoje sprawy życiowe w mieszkaniu córki, pod adresem: N, ul. K 62B. Wymieniona wiele lat temu opuściła budynek, w którym zameldowana jest na pobyt stały, nie powróciła do rzeczonego budynku, natomiast nie wymeldowała się. Stanowisko skarżącej, że opuszczenie nie ma charakteru trwałego, ponieważ cały czas ma swobodny dostęp do nieruchomości (wyłącznie ona, a nie właściciele, dysponuje kluczem do budynku), ponadto po opuszczeniu budynku przeprowadziła najpierw remont a w ubiegłym roku malowanie i korzysta z tej nieruchomości, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wymieniona od wielu lat nie wykonuje wszystkich czynności dnia codziennego w spornej nieruchomości. Do budynku nie jest doprowadzona woda, z nieruchomości nie są odprowadzane ścieki, jak również nie są odbierane śmieci. Budynek została zgłoszony do rozbiórki, z uwagi na jego zły stan techniczny. Stanowi on własność K. L., J. L. oraz P. L., którzy wystąpili z wnioskiem o wymeldowanie S. G., a zatem nie widzą możliwości, aby skarżąca na nowo zogniskowała swoje sprawy życiowe w rzeczonej nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, posługując się doświadczeniem życiowym, organ odwoławczy stwierdził, iż w obecnym stanie faktycznym i prawnym, S. G. nie wykonuje wszystkich czynności dnia codziennego w budynku nr 62 przy ul. K w N i nie ma możliwości ponownie zogniskować tam swoich spraw życiowych z uwagi na zły stan techniczny budynku i sprzeciw właścicieli. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa, ewidencja ludności polega na rejestracji faktycznego miejsca pobytu osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro S. G. przebywa poza budynkiem nr 62 przy ul. K w N to opuszczenie nabrało cech dobrowolności i trwałości. Okoliczności, iż w przeszłości ogniskowała swoje sprawy życiowe w rzeczonym budynku, przeprowadziła prace remontowe a następnie malarskie, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania było wyłącznie ustalenie czy doszło do opuszczenia lokalu (tj. jedynej przesłanki warunkującej wymeldowanie, w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności), którą to przesłankę - w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy - organ I instancji ustalił prawidłowo. Wojewoda stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wymagał uzupełnienia o dodatkowe dowody z przesłuchania świadków – P. N. W ocenie organu odwoławczego zeznania członków rodziny S. G., mieszkających pod adresem: N, ul. K, były skrajnie odmienne od stanowiska, świadków niezwiązanych z rodziną S. G., wnioskodawców i informacji dostępnych z urzędu a dotyczących stanu budynku, zaopatrzenia w wodę, odprowadzania ścieków i wywozu śmieci. Na powyższą decyzję skarżąca S. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie; - art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez bezzasadne i nieuzasadnione nie uwzględnienie w poczynionych ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu okoliczności, że K. P., lekarz medycyny, wielokrotnie udzielała pomocy medycznej Skarżącej w domu przy ul. K 62 w N, co wynika wprost z zeznań K. P. słuchanej w charakterze świadka, a wobec faktu, że świadek jest lekarzem i osobą trzecią względem stron postępowania, jej zeznania szczególnie zasługują na danie im wiary; - art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów z zeznań świadków: A. N. i W. N. i bezzasadną odmowę dania wiary ich zeznaniom tylko na tej podstawie, że świadkowie są rodziną Skarżącej oraz, iż W. N. pomaga S. G. w prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej, podczas gdy prawidłowa ocena tych dowodów powinna prowadzić do wniosku, że zeznania te, co do istoty nie są wcale sprzeczne z pozostałych zebranym w sprawie materiale dowodowym; - art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów z zeznań świadków S. W. i M. W. i nieuzasadnione danie wiary ich zeznaniom podczas gdy świadkowie ci nie byli w sprawie bezstronni albowiem w ich interesie leżało pogorszenie sytuacji prawnej Skarżącej, z uwagi na fakt, że prowadzą one w bezpośrednim sąsiedztwie działalność handlową tożsamą z działalnością handlową prowadzoną przez rodzinę J. L.; - art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ustalenia, że budynek przy ul. K 62 jest podłączony do sieci energetycznej, nieprzerwanie dochodzi do poboru energii elektrycznej przez osoby zamieszkujące tenże budynek, co wynika wprost z zalegających w aktach sprawy rachunków za energię elektryczną wystawianych przez spółkę [...] sp. z o.o., a także skarżąca wraz z siostrą uiszczają należne opłaty, ponadto dowody te korelują z faktem ustalonym drodze oględzin, a to, że w budynku przy ul. K 62 znajdował się telewizor; - art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez wyciągnięcie błędnych wniosków z ustalonej w sprawie okoliczności, że budynek przy ul. K 62 nie jest podłączony do sieci wodociągowej, a to ustalenie na tej podstawie, że budynek ten nie jest zamieszkiwany, podczas gdy z uwagi na bliskie sąsiedztwo najbliżej rodziny Skarżącej, mogła ona swobodnie korzystać z wody donoszonej z ujęcia znajdującego się w budynku przy ul. K 62B, a w lokalnym środowisku brak bezpośredniego dostępu do bieżącej wody w samym budynku mieszkalnym, nie jest niespotykany, nadto Skarżąca korzystała z toalety mobilnej przystosowanej do potrzeb osób o ograniczonych możliwościach ruchowych; - art. 7, 77 § 1, 80,107 § 3 k.p.a. poprzez wyprowadzenie błędnych wniosków z zeznań świadka M. K., z których w istocie wynika jedynie, że doszło do zdarzenia w postaci przyjazdu zespołu ratownictwa medycznego celem udzielenia pomocy medycznej J. L., która znajdowała się w tamtej chwili w budynku przy ul. K 62B - z zeznań tych nie wynika jakkolwiek, żeby stałym miejsce zamieszkania Skarżącej był budynek przy ul. K 62B; - art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez bezzasadne ustalenie, że z nieruchomości przy ul. K 62 nie są wywożone odpady komunalne, podczas gdy odpady te są odbierane łącznie z odpadami z nieruchomości przy ul. K 62B i tak (błędnie) są ewidencjonowane przez odbiorcę odpadów, co wynika z faktu, że pojemniki są ustawione obok siebie, a korzystający z nich to członkowie jednej rodziny, mieszkającej w dwóch różnych domach (przy ul. K 62 i przy ul. K 62B); - art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, że w budynku przy ul. K 62 znajdują się należące do Skarżącej przedmioty codziennego użytku; - art. 15 k.p.a. poprzez bezzasadne ograniczenie postępowania przed organem II instancji do zbadania akt sprawy prowadzonej przed organem I instancji pomijając przy tym dokonanie nowych, niezależnych ustaleń, podczas gdy w sprawie pozostawały liczne wątpliwości co do prawidłowości postępowania dowodowego poczynionego przed organem I instancji; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy, prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe powinno prowadzić do wniosku, decyzja organu I instancji jest wadliwa i powinna zostać uchylona, które to uchybienia proceduralne spowodowały błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym ustaleniu, że miejscem stałego pobytu skarżącej nie jest budynek przy ul. K 62. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Nadto skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dodatkowych dowodów w postaci: zdjęć na płycie CD umiejscowionej przy przedmiotowym budynku sławojki - na okoliczność wykorzystywania jej przez skarżącą oraz jej przydatności do użytku; aktualnych dowodów uiszczania opłat za energię elektryczną oraz za wywóz odpadów - na okoliczność ciągłego ponoszenia kosztów z tym związanych oraz wydruków z CEiDG obejmujących działalność gospodarczą M. W. oraz J. i R. W. syna i synowej świadka S. W. - na okoliczność, iż zeznania M. W. oraz rodzina S. W. prowadzą działalność gospodarczą konkurencyjną do działalności prowadzonej przez rodzinę J. L., co może mieć wpływ na treść ich zeznań. W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1397 z późn. zm. - dalej powoływanej w skrócie jako "u.e.l.") organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.e.l. wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W pierwszym rządzie, interpretacji wymaga więc zwrot "pobyt stały". Zgodnie z art. 25 ust. 1 u.e.l. pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że o pobycie stałym przesądzają takie elementy jak: fizyczne przebywanie osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Należy przy tym wskazać, że w przeciwieństwie do regulacji prawa cywilnego nie jest wystarczające wskazanie samej miejscowości, jako miejsca stałego pobytu. W regulacji administracyjnoprawnej istotny jest bowiem konkretny adres, pod którym dana osoba stale przebywa. Z kolei "zamiar stałego przebywania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem (czyli element wewnętrzny) należy ustalać na podstawie całokształtu okoliczności zachowania danej osoby odnoszących się do kwestii związania z danym miejscem. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że dla ustalenia miejsca zamieszkania (a więc analogicznie również pobytu) nie jest wystarczające samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, ale bez zamiaru stałego pobytu, ani też sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości niepołączony z przebywaniem w tej miejscowości. Przy ustalaniu zamiaru natomiast nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączony z przebywaniem w danej miejscowości, i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów"( D. Trzcińska [w:] K. Biernat, M. Dobek-Rak, P. Mierzejewski, D. Trzcińska, Ustawa o ewidencji ludności. Komentarz, Warszawa 2013, art. 25.). Koleiną istotną przesłanką, której realizacja umożliwia zastosowanie art. 35 u.e.l. jest opuszczenie miejsca stałego pobytu. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l. następuje, gdy ma charakter trwały i jest dobrowolne. Wymagana jest więc realizacja dwóch koniecznych przesłanek przyjęcia, że mamy do czynienia z opuszczeniem miejsca stałego pobytu: trwałości i dobrowolności opuszczenia. Z trwałością opuszczenia miejsca spotykamy się w sytuacji, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym - nowym miejscu - ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego związane jest zazwyczaj z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania. Z kolei opuszczenie lokalu można uznać za dobrowolne, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce. O dobrowolności decyduje więc samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś rezygnacja wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej. W niniejszej sprawie kwestia dobrowolności nie była przedmiotem sporu. Jego centrum natomiast koncentruje się na problemie, czy faktycznie doszło do trwałego opuszczenia lokalu. W niniejszej sprawie skarżąca Pani S. G. była zameldowana na pobyt stały w N przy ul. K 62. Z wnioskiem o wymeldowanie jej wystąpili: Pani K. L., Pan J. L. oraz Pan P. L., którzy są właścicielami domu, w którym skarżąca była zameldowana. Wskazali oni, że budynek, w którym zamieszkuje skarżąca jest stary, ma dziury w dachu, bez łazienki, bez bieżącej wody i nie nadaje się do zamieszkania. Ponadto podnieśli, że skarżąca już 7 lat wcześniej wyprowadziła się do domu swojej córki i zamieszkuje pod adresem N, ul. K 62a. Na okoliczność opuszczenia trwałego i dobrowolnego stałego miejsca zamieszkania przez skarżącą zostało przeprowadzonych szereg dowodów, zarówno z dokumentów, jak i z przesłuchania świadków. Przeprowadzono również oględziny budynku. Organ zebrał więc kompletny materiał dowodowy i na jego podstawie wydał decyzję o wymeldowaniu skarżącej. Organ II instancji utrzymał tę decyzję w mocy podkreślając, kompleksowość zebranego materiału w sprawie i brak potrzeby jego uzupełnienia. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z dokumentacją dotycząca gospodarki odpadami ustalono, że z nieruchomości znajdującej się przy ul. K w N są opłacane rachunki za śmieci za jedną osobę, lecz śmieci nie są oddawane. Ponadto ustalono także, iż nieruchomość ta nie posiada umowy na zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej i odprowadzanie ścieków do miejskie kanalizacji sanitarnej, a z ewidencji ścieków dowożonych ZWiK wynika że w latach 2019 - 2021 r. nie zrealizowano żadnego wywozu nieczystości ciekłych z przedmiotowej nieruchomości do oczyszczalni ścieków w N. Wprawdzie skarżąca na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym dostarczyła rachunki za sprzedaż energii elektrycznej na adres N, ul. K 62, jednak zdaniem Sądu opiewają one na nieznaczne kwoty i stąd tak niewielkie zużycie prądu nie musi być wynikiem stałego zamieszkiwania pod wyżej wymienionym adresem. Ponadto zostało wskazane, że dom ma tak zwaną "sławojkę" (została dołączona płyta ze zdjęciami). Należy jednak wskazać, że owa toaleta nie nadaje się zdaniem Sądu do używania w sposób ciągły. Sam dom nie posiada łazienki. Należy przy tym podkreślić, że skarżąca jest w konflikcie z panem J. L. i pozostałymi właścicielami budynku nr 62 przy ul. K w N. Jest to jej dom rodzinny, w którym się wychowywała, i mieszkała przez większą część swojego życia, w związku z powyższym uważa, że ma prawo decydować o tej nieruchomości. Z uwagi na istniejący konflikt zeznania świadków są wzajemnie sprzeczne. Jedni twierdzą, że skarżąca opuściła miejsce zameldowania, a inny wręcz odwrotnie potwierdzaj, że ciągle przebywa na stałe w przedmiotowym lokalu. Zdanie Sądu trafnie jednak organy ustaliły, że aktualnie pani S. G. koncentruje swoje sprawy życiowe w mieszkaniu córki, pod adresem: N, ul. K 62B. Wymieniona wiele lat temu opuściła budynek, w którym zameldowana jest na pobyt stały, nie powróciła do rzeczonego budynku, natomiast nie wymeldowała się. Swobodny dostęp do lokalu (skarżąca posiada do niego klucze, których nie chce udostępnić właścicielowi budynku) nie świadczy z kolei o tym, że skarżąca przebywa tam na stałe. Także przeprowadzony remont ma zdaniem Sądu charakter pozorny. Organ prawidłowo ustalił, że skarżąca od wielu lat nie wykonuje wszystkich czynności dnia codziennego w spornej nieruchomości. Do budynku nie jest doprowadzona woda, z nieruchomości nie są odprowadzane ścieki, jak również nie są odbierane śmieci. Budynek został zgłoszony do rozbiórki, z uwagi na jego zły stan techniczny. Należy także podkreślić, że skarżąca jest osoba starszą. Trudno sobie wyobrazić, aby cały czas używała jako toalety "sławojki", czy myła się misce, do której wcześniej musi sobie sama nanieść wody, o ile żaden z jej członków rodziny jej nie pomoże. Bieżący dostęp do wody jest podstawowym dobrem i nie sposób obecnie się bez niej obejść, zwłaszcza w przypadku osób starszych. Należy także wskazać, że z fotografii załączonych do akt sprawy administracyjnej jednoznacznie wynika, że dom przy ul. K 52 jest zrujnowany i nie nadaje się do zamieszkania. Nawet posiada dziury w dachu. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie doświadczenia życiowego, można jednoznacznie stwierdzić, iż w obecnym stanie faktycznym i prawnym, skarżąca nie wykonuje wszystkich czynności dnia codziennego w budynku nr 62 przy ul. K w N i nie ma możliwości ponownie zogniskować tam swoich spraw życiowych z uwagi na zły stan techniczny budynku i sprzeciw właścicieli. Podniesiony zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Zebrany materiał dowodowy ma charakter kompleksowy. Należy także zwrócić uwagę, że pomiędzy osobami wnioskującymi o wymeldowanie, a skarżącą, pomimo że są rodziną, istnieje konflikt. Stąd zebrane zeznania świadków są sprzeczne. Organ administracji dał wiarę jednym i odmówił wiary innym świadkom, stosownie to uzasadniając. Nie sposób doszukać się w tym naruszenia legalności prowadzonego postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu orzekającego zebrany materiał jest obszerny, a przesłuchiwanie dalszych świadków zaproponowanych przez jedną czy drugą stronę sporu jest wobec tego czynnością zbędną. Organ dokonał zatem prawidłowo oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Stąd nie doszło do naruszenia art. 7, 77, 80 i 107§3 k.p.a. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.