I OSK 284/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. H., A. F., T. W., A. K., M. K., A. H., J. H. i J. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 677/09 w sprawie ze skargi Z. H., A. F., T. W., A. K., M. K., A. H., J. H. i J. H. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 października 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 677/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. H., A. F., T. W., A. K., M. K., A. H., J. H. i J. H. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, oddalił skargę. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Z. H., A. F., T. W., A. K., M. K., A. H., J. H. i J. H. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia [...] lipca 1994 r. nr [...] dotyczącej uwłaszczenia Przedsiębiorstwa Produkcji Aparatury Badawczej "[...]" w W. działką nr [...] położoną w Warszawie przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ podał, iż nieruchomość położona w W. przy ul. [...] oznaczona jako działka nr [...] objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Z dniem wejścia w życie dekretu - 21 listopada 1945 r., grunty nieruchomości warszawskich - w tym grunt przedmiotowej nieruchomości - przeszły na własność gminy m. st. Warszawy, a od 1950 r. - na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) - na własność Skarbu Państwa. Na przedmiotowym gruncie zlokalizowana była Fabryka Maszyn i Kamieni Młyńskich "[...]", której przedsiębiorstwo zostało znacjonalizowane na podstawie ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. RP Nr 3, poz. 17). Wojewoda Warszawski decyzją z dnia [...] lipca 1994 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1- 3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Produkcji Aparatury Badawczej "[...]" w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. 2048 m2 oraz nabycie prawa własności budynków i urządzeń położonych na tym gruncie. Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] stwierdził, że zarządzenie Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia 19 kwietnia 1950 r. oraz orzeczenie Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia 24 sierpnia 1950 r. dotyczące przejęcia na własność Państwa przedsiębiorstwa Fabryka Maszyn i Kamieni Młyńskich "[...]" zostały wydane z naruszeniem prawa. W dniu 20 czerwca 2002 r. Z. H. i A. F. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej Wojewody Warszawskiego z dnia [...] lipca 1994 r. nr [...]. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia [...] lipca 1994 r. wskazując, że wnioskodawcy nie posiadają praw rzeczowych do przedmiotowej nieruchomości, a zatem i interesu prawnego do wszczęcia takiego postępowania. Organ wyjaśnił, że stwierdzenie przez Ministra Gospodarki, decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r., że orzeczenia dotyczące przejęcia na własność Państwa przedsiębiorstwa Fabryka Maszyn i Kamieni Młyńskich "[...]" zostały wydane z naruszeniem prawa, oznacza, że prawa rzeczowe do nieruchomości nie zostały przywrócone. Minister wskazał też, że nie został złożony wniosek w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.). Z. H., w imieniu własnym i pozostałych spadkobierców, wniósł wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia [...] lipca 1994 r. nr [...] z powodu braku interesu prawnego po stronie wnioskodawców. Organ podzielił stanowisko wyrażone w pierwszej decyzji, iż decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2000 r. dotyczyła wyłącznie przedsiębiorstwa i jego mienia ruchomego, a nie nieruchomości gruntowej, na której przedsiębiorstwo było zlokalizowane oraz posadowionych na niej budynków i budowli. Organ podkreślił, że nieruchomość, na której położone było znacjonalizowane przedsiębiorstwo została przejęta dekretem z dnia 26 października 1945 r. W toku postępowania uwłaszczeniowego nie toczyło się postępowanie zmierzające do podważenia tytułu własności Skarbu Państwa do przedmiotowej nieruchomości. Z akt sprawy wynika też, że byli właściciele albo ich następcy prawni nie złożyli wniosku o przyznanie prawa własności czasowej w terminie określonym w art. 7 ust. 1 ww. dekretu z dnia 26 października 1945 r. ani też w terminie określonym w § 3 pkt 1 uchwały Nr 11 Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 1965 r. w sprawie oddania niektórych terenów na obszarze m. st. Warszawy w wieczyste użytkowanie (M.P. Nr 6, poz. 18). Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli Z. H., A. F., T. W., A. K., M. K., A. H., J. H. i J. H.. W skardze wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, a to: art. art. 6-10, 76-78, 80, 81 i 86 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że w sprawach administracyjnych rozpoznawanych na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i kończonych wydaniem przez organ administracji publicznej decyzji (jak w tej sprawie) "interes prawny" ma strona tzn. podmiot, którego jak stanowi art. 28 k.p.a. interesu prawnego lub obowiązku dotyczy konkretne postępowanie administracyjne. O tym zaś, czy określonemu podmiotowi przysługuje uprawnienie strony rozstrzygają przepisy prawa materialnego. Sąd I instancji wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie zakwestionowano legalność decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia [...] lipca 1994 r. nr [.]..] dotyczącej uwłaszczenia Przedsiębiorstwa Produkcji Aparatury Badawczej "[...]" w W działką nr [...] położona w W. przy ul. [...], która została wydana, jeśli idzie o prawo materialne, na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 446 z zm.). Według art. 2 ust. 1 tej ustawy grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Konsekwencją przekształcenia z mocy ustawy prawa zarządu w użytkowanie wieczyste było jednocześnie nabycie przez dotychczasowego zarządcę własności budynków i urządzeń znajdujących się na gruncie na warunkach określonych w ustępie 2 art. 2. Nabycie prawa użytkowania wieczystego i własności budynków oraz urządzeń znajdujących się na gruncie stwierdzone jest decyzją Wojewody w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub decyzją zarządu gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy (art. 2 i ust. 3). Są to więc decyzje deklaratoryjne potwierdzające jedynie stan, jaki zaistniał z mocy prawa. Stroną zatem postępowania uwłaszczeniowego może być w zasadzie tylko państwowa osoba prawna legitymująca się w dniu wejścia w życie ustawy z 29 września 1990 r. prawem zarządu do gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub gminy. Może być również stroną takiego postępowania podmiot, który wykazuje, że to jemu, a nie osobie prawnej, która domagała się uwłaszczenia, przysługuje prawo do gruntu, bądź osoba, która podważa uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa lub gminy do gruntu obciążonego prawem zarządu, a także osoba legitymująca się prawem rzeczowym do nieruchomości podlegającej uwłaszczeniu. Przymiot strony w postępowaniu uwłaszczeniowym przysługuje zatem "osobom trzecim" w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Uwłaszczenie, bowiem praw tych osób nie może naruszyć. Wyłącznie też takim osobom przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, prawidłowo Minister Infrastruktury wywiódł, że stwierdzenie przez Ministra Gospodarki decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r., iż orzeczenia dotyczące przejęcia na własność Państwa przedsiębiorstwa Fabryka Maszyn i Kamieni Młyńskich "[...]" zostały wydane z naruszeniem prawa, oznacza, że prawa rzeczowe do nieruchomości nie zostały przywrócone. Stwierdzenie, że zarządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] stycznia 1949 r., zarządzenie Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] kwietnia 1950 r. i orzeczenie Nr [...] Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] sierpnia 1950 r. zostały wydane z naruszeniem prawa oznacza zaś, że przedmiotowe orzeczenia nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego i zachowały moc obowiązującą. Podkreślił, iż stwierdzenie nieważności decyzji usuwa decyzję z obrotu prawnego i nie tylko przywraca stan poprzedni, lecz znosi jej skutki. Stwierdzenie, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa oznacza natomiast, że decyzja, chociaż wadliwa, pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne. Niewyeliminowanie powyższych orzeczeń z obrotu prawnego, a jedynie stwierdzenie, że wydane zostały z naruszeniem prawa, oznacza, że byli właściciele nie uzyskali praw do nieruchomości położonej przy ul. [...] w W.. Nieruchomość ta pozostała przedmiotem własności Skarbu Państwa. Uwłaszczenia Przedsiębiorstwa Produkcji Aparatury Badawczej "[...]" w Warszawie działką nr [...] położoną w Warszawie przy ul. [...] nie dokonano zatem z naruszeniem prawa. Sąd wojewódzki dodał, że były właściciel nieruchomości dekretowej lub jego następca prawny staje się osobą trzecią w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości i stroną postępowania uwłaszczeniowego, którego przedmiotem jest nieruchomość dekretowa, jednakże wyłącznie w sytuacji, gdy nie został rozpoznany wniosek złożony przez byłego właściciela tej nieruchomości albo jego następcę prawnego na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r., a także w sytuacji, gdy stwierdzono nieważność orzeczenia o odmowie przyznania prawa do nieruchomości warszawskiej. Uwłaszczenie praw tych osób nie może naruszyć. Konsekwencją nierozpoznania wniosku oraz stwierdzenia nieważności orzeczenia dotyczącego prawa do nieruchomości warszawskiej jest również i to, że były właściciel lub jego następca prawny może domagać się wzruszenia decyzji o uwłaszczeniu w trybie nadzorczym, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd I instancji podniósł, iż z akt rozpoznawanej sprawy, w tym z akt własnościowych nieruchomości, nie wynika, aby dawny właściciel lub jego następcy prawni złożyli wniosek w trybie dekretu z dnia 26 października 1945 r. W aktach tych znajdują się jedynie wnioski spadkobierców dawnego właściciela z dnia 12 i 15 lipca 1985 r. o przyznanie odszkodowania w związku z przejęciem przedmiotowej nieruchomości oraz pismo z dnia 4 grudnia 1989 r. Oznacza to, że wnioskodawcy, nie mając praw rzeczowych do uwłaszczonej nieruchomości, nie mogli skutecznie żądać wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej Wojewody Warszawskiego z dnia [...] lipca 1994 r. nr [...]. Stosownie bowiem do art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z. H., A. F., T. W., A. K., M. K., A. H., J. H. i J. H.wnieśli od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 64 i art. 77 pkt 1 Konstytucji RP art. 6, 7, 8 kpa, art. 61 § 1 kpa, art. 107 § 3 kpa, art. 145 § 1 pkt 1 kpa - w związku z art. 24 § 3 kpa, art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 6, 7 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż ocena w zakresie prawa materialnego (art.28 kpa) jest niezgodna z interpretacją zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13.10.2003 r. sygn. akt OSA 4/03 w rozpoznaniu skargi w przedmiocie postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego, w którym NSA uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję pierwszej instancji. Sąd stwierdził, że w świetle art. 7 ust. dekretu z 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, że następca prawny spadkobiercy w ramach nabytego spadku ma prawo podejmować wszelkie czynności zmierzające do realizacji praw nabytych, w tym postępowania sądowego jak i administracyjnego. Stroną postępowania o stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko storna postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdego czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki nieważności tej decyzji. Ponadto wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie został oparty na materiale dowodowym i pominął fakt istotnych błędów zawartych w decyzji Ministra Infrastruktury wynikających z niewłaściwej interpretacji art. 107 § 3 kpa (nierzetelne postępowanie dowodowe). Dodano, że Minister Infrastruktury nie posiada żądanej dokumentacji świadczącej, że nieruchomość byłej Fabryki [...] została przejęta w trybie wynikającym z dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów (potwierdza ten stan pismo Ministra Skarbu z 10.01.2008 r.) a) nie istnieje żaden dokument w zakresie fizycznego przejęcia gruntów i budynków Fabryki dekretem z 05.10.1945 r, b) w dokumentacji własnościowej nieruchomości do 1993 r. brak jakichkolwiek dokumentacji, c) rejestr nieruchomości Zarządu Miejskiego w Warszawie 26.11.1948 r. jako właściciela wymienia O. H. Podstawowym źródłem informacji i zarazem źródłem dowodowym w przedmiotowej sprawie winny być akta własnościowe. Posiadane rejestry mają jedynie charakter pomocniczy i nie stanowią wyłącznego dowodu bezpośredniego potwierdzającego złożenie, bądź też nie złożenie wniosku w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów. Podkreślono również, iż zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie narusza interes skarżących przez ograniczenie ich praw wynikających z art. 61 kpa w zw. z art. 64 i art. 77 pkt 1 Konstytucji Rzeczpospolitej i orzecznictwem TK i NSA w stosunku do skarżących. Nie dopełnienie obowiązków przez Skarb Państwa w zakresie przestrzegania zgodnego z prawem przejmowania nieruchomości fabrycznych i gruntów warszawskich, naraziło spadkodawców skarżących i ich samych na rażące naruszenie prawa i zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych: niemożliwość dochodzenia prawa w postępowaniu upadłościowym Fabryki w 1994-96 r., niemożność zapobieżeniu sprzedaży nieruchomości fabrycznych osobie trzeciej, pozbawienie skarżących prawa pierwokupu nieruchomości podczas przeznaczenia jej do sprzedaży, pozbawienie prawa do odszkodowania od Ministra Gospodarki za poniesioną szkodę rzeczywistą na budynkach i budowlach fabrycznych. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie podstawy na jakich oparta została skarga kasacyjna w zasadzie nie pozwalają na kontrolę zaskarżonego wyroku, przy uwzględnieniu iż wyrokiem tym Sąd I instancji oddalił skargę na decyzję Ministra Infrastruktury w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej Wojewody Warszawskiego z dnia [...] lipca 1994r. Decyzja z dnia [...] lipca 1994r. została wydana na podstawie art. 2 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 29 września 1990r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz. U. Nr. 79, poz. 464 ze zm. ) i stwierdzała nabycie z dniem 5 grudnia 1990r. przez Przedsiębiorstwo Aparatury Badawczej " [...]" w Warszawie prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...], oznaczonego jako działka Nr. [...] oraz nabycie prawa własności budynków i urządzeń położonych na tym gruncie. Powodem odmowy przez Ministra Infrastruktury wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1994r. było ustalenie, iż wnioskodawcy nie posiadają praw rzeczowych do nieruchomości, a więc także interesu prawnego do żądania wszczęcia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę na decyzję Ministra Infrastruktury o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] lipca 1994r. zajmował się wyłącznie badaniem legalności decyzji poddanej jego kontroli i podzielił stanowisko organu co do braku interesu prawnego następców prawnych byłych właścicieli nieruchomości w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej. Poza zakresem zainteresowania Sądu I instancji pozostawała legalność objęcia nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie dekretem z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. stoł. Warszawy ( Dz. U. Nr. 50, poz. 279 ) oraz znacjonalizowania przedsiębiorstwa zlokalizowanego na nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 3 stycznia 1946r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej ( Dz. U. Nr. 3, poz. 17 ). Powyższe uwagi mają istotne znaczenie, albowiem skarga kasacyjna jakby zapominając o tym co było przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, zarzuty adresowane do zaskarżonego wyroku i ich uzasadnienie wiąże ze zdarzeniami prawnymi poprzedzającymi uwłaszczenie Przedsiębiorstwa Aparatury Badawczej " [...] " i stara się zakwestionować objęcie przedmiotowej nieruchomości działaniem dekretu z dnia 26 października 1945r. Zarzuty przedstawione w skardze kasacyjnej pozostają bez związku z zaskarżonym wyrokiem. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że powołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 6, 7, 8, 61 § 1, 107 § 3, 24 § 3 Kpa nie mają charakteru materialnego, lecz są to przepisy procesowe. W przypadku postawienia zarzutu ich naruszenia przez sąd administracyjny wymagają wykazania, że naruszenie tych przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna stawiając zarzut naruszenia w/wym przepisów postępowania uzasadnia je oparciem zaskarżonego wyroku na niekompletnym materiale dowodowym, przy czym chodzi o materiał związany z decyzją o objęciu nieruchomości działaniem dekretu z dnia 26 października 1945r. oraz nacjonalizacją znajdującego się na niej przedsiębiorstwa, a nie dowody związane z decyzją z dnia [...] lipca 1994r. Jednocześnie skarga kasacyjna nie stawia Sądowi zarzutu naruszenia poprzez takie działanie art. 133 § 1 Ppsa, nie wykazuje również wpływu w/wym naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy. Postawiony zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 24 § 3 Kpa poprzez brak jego uzasadnienia uniemożliwia w ogóle Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do niego. Chybione są także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa oraz art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 3 stycznia 1946r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej. Poddana ocenie Sądu I instancji decyzja Ministra Infrastruktury o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] lipca 1994r. wydana została na podstawie art. 157 § 1 i § 3 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stosował i nie dokonywał wykładni art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa. Powołał go wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ale wyłącznie w celu wskazania, że w trybie tego przepisu domagać stwierdzenia nieważności może się ten kto wykaże się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 Kpa. Skarga kasacyjna nie wykazuje też w jaki sposób Sąd miałby naruszyć art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa. W jej uzasadnieniu mowa jest o innym przepisie - art. 156 § 1 pkt. 7 Kpa. Również art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 3 stycznia 1946r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej, ponieważ nie stanowiły podstawy decyzji zaskarżonej do Sądu I instancji, nie mogły być przez ten Sąd stosowane. Tym samym zarzut ich naruszenia jest nieusprawiedliwiony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący kasacyjnie zdaje się nie zauważać co było przedmiotem postępowania zakończonego skarżonym wyrokiem i w związku z tym wszystkie zarzuty objęte skargą kasacyjną nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.