III SA/Lu 574/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE B. B. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został m. in. w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione, oraz na bezczynność organów administracji w określonym zakresie. Terminy załatwienia sprawy administracyjnej określają art. 35 i art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018, poz. 2096) dalej jako: "k.p.a.". Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Skarżący wnosząc zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wykorzystał przysługujący mu środek służący do zwalczania zarzucanej organowi niższej instancji bezczynności, a wobec wyczerpania trybu odwoławczego spełnił niezbędny warunek do wniesienia skargi na bezczynność organu I instancji. Nie może on natomiast złożyć skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2006 r., w którym organ uznał za uzasadnione zażalenie na bezczynność organu I instancji, o czym skarżący został pouczony w treści postanowienia. Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że kontroli sądowej podlegają postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zakwestionowane postanowienie SKO [...] nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że na przedmiotowe postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił niedopuszczalną skargę.