III SA/Wa 311/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J.S. i J.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany "Naczelnikiem US") w wyniku ustaleń poczynionych w ramach wszczętego wobec J.S. oraz J.S. (dalej zwani "Stroną" lub "Skarżącymi") postępowania podatkowego w zakresie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości 52.874,00 zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że małżonkowie w złożonym zeznaniu podatkowym o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) - PIT-37 za rok 2013 wykazali: dochód ze stosunku pracy Skarżącego w kwocie 278.045,11 zł, zaliczkę pobraną przez płatnika w kwocie 29.001,00 zł, dochód męża z emerytury, renty krajowej 4.802.39 zł, zaliczkę pobraną przez płatnika 865,00 zł, razem dochód męża w kwocie 282.182,50 zł, razem zaliczkę Strony pobraną przez płatnika w kwocie 29.866,00 zł, składkę na ubezpieczenie społeczne Skarżącego w kwocie 19.387,35 zł, dochód po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne w kwocie 263.460,15 zł, podstawę obliczenia podatku w kwocie 131.730,00 zł, podatek w kwocie 59.247,32 zł, składkę na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 20.149,44 zł, odliczenia od podatku wykazane w załączniku PIT/O w kwocie 2.224,08 zł, podatek po odliczeniach w kwocie 36.873,80 zł, podatek należny w kwocie 36.874,00 zł, różnicę pomiędzy podatkiem należnym, a sumą zaliczek pobranych przez płatników stanowiącą kwotę do zapłaty w wysokości 7.008,00 zł. Kwota do zapłaty wynikająca z zeznania została wpłacona w dniu 30 kwietnia 2014 r. Ponadto Skarżący w dniu 30 kwietnia 2014 r. złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 - PIT-39, w którym wykazał: przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości 50.000,00 zł, koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości 3.600,00 zł, dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości 46.400,00 zł, kwotę dochodu zwolnionego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 593 ze zm., zwana dalej "u.p.d.o.f.") w wysokości 46.400,00 zł, podatek należny 0,00, kwotę do zapłaty 0,00. Według Naczelnika US, na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. Skarżący dokonał odpłatnego zbycia spadku po zmarłym A.S., w którego skład wchodził udział wynoszący ¼ części w posiadaniu nieruchomości położonej w P. przy ulicy [...] i [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 502 m2 (nieruchomość ta ma nieuregulowany stan prawny) oraz prawa i roszczenia wynikającego z tego posiadania za cenę 50.000,00 zł. Skarżący ww. udział nabył w drodze dziedziczenia po zmarłym w dniu [...] marca 2011 r. A.S., co potwierdza akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony w dniu [...] stycznia 2012r. przez notariusza w W. Rep. [...] nr [...]. Z zaświadczenia wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lutego 2013 r. wynika, iż podatek od nabycia tego spadku został uiszczony. Ponadto ww. organ w oparciu o złożone zeznanie podatkowe SD-3, decyzją z dnia [...] września 2012 r., ustalił Skarżącemu wysokość podatku od spadków i darowizn na kwotę 5.116,00 zł. W dniu 29 września 2012 r. podatek wynikający z ww. decyzji został wpłacony. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. uchylił decyzję z dnia [...] września 2012 r. i ustalił zobowiązanie podatkowe na kwotę 8.716,00 zł, w oparciu o złożoną korektę zeznanie SD-3 o nabyciu własności i praw majątkowych, z której wynika, iż przedmiotem spadku po zmarłym A.S. są prawa i roszczenia wynikające z posiadania nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] w udziale ¼ części. W dniu 22 lutego 2013 r. kwota dodatkowego zobowiązania została wpłacona. W związku z powyższym Naczelnik US zwrócił się pismem z dnia 17 kwietnia 2019 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z prośbą o przekazanie dowodów wskazanych w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lutego 2013 r. ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłym A.S., a mających wpływ na podwyższenie wartości udziału ¼ części praw i roszczeń wynikających z posiadania nieruchomości położonej w P. przy ulicy [...]. W odpowiedzi z dnia 10 maja 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. poinformował, że podwyższenie wartości udziału ¼ części praw i roszczeń wynikających z posiadania nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] przez Skarżącego nastąpiło na podstawie posiadanej przez tutejszy Urząd Skarbowy umowy sprzedaży udziału ¾ części ww. działki sporządzonej aktem notarialnym Rep. [...] Nr [...]z dnia [...] lutego 2011 r. Naczelnik US, mając na uwadze powyżej dokonane ustalenia, w na wstępie wskazanej decyzji uznał, że z tytułu sprzedaży nabytych w drodze spadku roszczeń do nieruchomości, Strona uzyskała przychód w kwocie 50.000,00 zł, który należy zaliczyć do praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 18 u.p.d.o.f. W wyniku powyższego doszedł do przekonania, że otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze z tytułu sprzedaży udziału w roszczeniach do nieruchomości, stanowią przychód w rozumieniu art. 18 u.p.d.o.f., który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Dochody z praw majątkowych podlegają kumulacji z innymi dochodami, zgodnie z art. 9 ust. 1a u.p.d.o.f. i należy je wykazać w zeznaniu rocznym, składanym w terminie do dnia 30 kwietnia następnego roku. W tym samym terminie należy wpłacić z tego tytułu podatek, obliczony zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. Jednocześnie Naczelnik US mając na uwadze, że Strona dokonała zbycia nabytego w drodze spadku udziału ¼ części praw i roszczeń do nieruchomości, które to prawa należały do spadkodawcy, natomiast w skład spadku nie wchodziła nieruchomość, za nieulegający wątpliwości uznał fakt, że roszczenia, które zbyła Strona, nie zaliczają się do wymienionych w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., bowiem nie ma tu mowy o zbyciu nieruchomości, ale jedynie udziału w prawach i roszczeniach do nieruchomości. W związku z powyższym stwierdził, iż Strona bezzasadnie wykazała przychody z ww. tytułu w złożonym zeznaniu PIT-39 za 2013 r. Strona odwołaniem z dnia 11 września 2019 r., wnosząc o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przekazanie w tej części sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji bądź przeprowadzenie dowodów z dokumentów wnioskowanych w treści odwołania i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, tj. uwzględnienie w całości złożonego przez Stronę zeznania PIT-39 za rok 2013, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) prawa procesowego, tj.: art. 122 oraz 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej zwana "O.p.") polegające na braku poczynienia wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyrażające się w braku poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych co do stanu prawnego nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] i [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr 344, czego skutkiem było naruszenie prawa materialnego, 2) prawa materialnego przez wadliwe zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. i przyjęcie, że przychód odwołujących się wynikający ze zbycia ww. nieruchomości stanowi przychód z tytułu sprzedaży praw majątkowych, nie zaś przychód, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., a zatem nie mają tu zastosowania przepisy umożliwiające odliczenie kosztów uzyskania tego przychodu oraz zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt. 131 ww. ustawy, których to przepisów organ wadliwie nie zastosował. W załączeniu do odwołania Strona przedłożyła niżej wymienione dokumenty: 1) wydruk księgi wieczystej nr [...], stan na dzień [...] września 2019 r., księga dla nieruchomości gruntowej położonej w P. nr dz. [...], przy ul. [...],[...] - właściciele J. i G.J., 2) kopię wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] października 2010 r. dla działki nr [...] położnej przy ul. [...],[...], jako podmiot ewidencyjny wskazano pod pozycją 1 D.S. - własność ¾ oraz pod pozycją 2 A.S. - własność ¼, 3) kopię decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2011, jako właścicieli wskazano D.S. oraz A.S., 4) zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...],[...] dot. złożenia zgłoszenia SD-Z2 o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych przez spadkobiercę - męża A.S. po zmarłej w dniu [...] lutego 2008 r. W.S. oraz zgłoszenia nabycia majątku, tj. udziału % części zabudowanej nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], w skład której wchodzi działka o pow. 502 m2; budynek mieszkalny o pow. 34 m2, budynek mieszkalny o pow. 74,75 m2, 5) kopię zaświadczenia z dnia [...] kwietnia 2012 r. z Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział [...] informującego o toczącym się postępowaniu z wniosku A.S. z udziałem D.S. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] (działka ew. [...] o pow. 502 m2), 6) kopię wniosku o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości z dnia [...] maja 2010 r. Jednocześnie Skarżący wniósł o dopuszczenie wymienionych w odwołaniu dokumentów oraz wydruku księgi wieczystej [...], a nadto o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w P. o udzielenie informacji o przebiegu i zakończeniu postępowania w sprawie o zasiedzenie [...]. Ponadto za konieczne uznał uzyskanie odpisów dokumentów znajdujących się w aktach ww. księgi wieczystej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem") decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US z dnia [...] sierpnia 2019 r. W uzasadnieniu zgodził się z dokonaną przez Naczelnika US oceną zapisów aktu notarialnego Rep. [...], w wyniku czego uznano, iż dokumentuje on złożone oświadczenie woli przez Stronę, co oznacza, że dokonała ona odpłatnego zbycia praw i roszczeń wynikających ze spadku po A.S. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny, zgodnie z którym Strona dokonała zbycia nabytego w drodze spadku udziału ¼ części praw i roszczeń do nieruchomości, wskazał, że prawa te należały do spadkodawcy, natomiast w skład spadku nie wchodziła nieruchomość. W jego ocenie nie ulega wątpliwości, że roszczenia, które zbyła Strona, nie zaliczają się do wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Tak więc sprzedaż nabytych w drodze spadku roszczeń do nieruchomości, z tytułu której Strona uzyskała przychód, należało zaliczyć do sprzedaży praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 18 u.p.d.o.f. W wyniku powyższego uznał, iż otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze z tytułu sprzedaży udziału w roszczeniach do nieruchomości, stanowią przychód w rozumieniu art. 18 u.p.d.o.f. Organ odwoławczy stwierdził zatem, iż kwota w wysokości 50.000,00 zł uzyskana z tytułu sprzedaży nabytych w drodze spadku praw i roszczeń do nieruchomości stanowi przychód z tytułu sprzedaży praw majątkowych, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Dochody z praw majątkowych podlegają kumulacji z innymi dochodami, zgodnie z art. 9 ust. 1a u.p.d.o.f., i należy je wykazać w zeznaniu rocznym, składanym w terminie do dnia 30 kwietnia następnego roku. W tym samym terminie należy wpłacić z tego tytułu podatek, obliczony zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. Mając powyższe na uwadze Dyrektor potwierdził prawidłowość określonego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 52.8784,00 zł. W dalszej części uzasadnienia za niezasadne uznał zarzuty zgodnie, z którymi ustalenia organu podatkowego sprowadziły się jedynie do stwierdzenia, że "nieruchomość ta ma nieuregulowany stan prawny", z kolei lista dowodów dopuszczonych w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji nie zawiera żadnych innych dokumentów (poza aktami notarialnymi, w których czyniący notariusze w różny sposób opisywali sytuację prawną przedmiotowej nieruchomości), zaś wynika z niej, że organ nie zapoznał się z treścią księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej działki, tj. księgi prowadzonej przez Sąd Rejonowy w P. o numerze [...]. Uznał przy tym, iż Naczelnik US podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, dysponował dokumentami zebranymi przed wszczęciem postępowania, które włączył postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. oraz dokumentami zgromadzonymi w toku prowadzonego postępowania podatkowego, w tym dokumentami przedłożonymi przez Stronę. Z ustalonego stanu faktycznego wynikało, że Strona dokonała zbycia nabytego w drodze spadku udziału ¼ części praw i roszczeń do nieruchomości, prawa te należały do spadkodawcy, natomiast w skład spadku nie wchodziła nieruchomość. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo zatem przyjęto, że roszczenia, które zbyła Strona, nie zaliczają się do wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. w sytuacji, gdy przedmiotem zbycia nie była nieruchomości, ale jedynie udział w prawach i roszczeniach do nieruchomości. Zatem przychód z tytułu sprzedaży nabytych w drodze spadku roszczeń do nieruchomości prawidłowo zaliczono do praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 18 u.p.d.o.f. W wyniku powyższego, otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze z tytułu sprzedaży udziału w roszczeniach do nieruchomości, stanowią przychód w rozumieniu art. 18 u.p.d.o.f. Reasumując stwierdził, że kwotę w wysokości 50.000,00 zł uzyskaną z tytułu sprzedaży nabytych w drodze spadku praw i roszczeń do nieruchomości uznano za przychód z tytułu sprzedaży praw majątkowych, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Z umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego Rep. [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. zawartej pomiędzy Skarżącym, a R.S., wynika że Strona jest jedynym spadkobiercą A.S., co potwierdza akt poświadczenia dziedziczenia Rep. [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Dyrektor powołując się na zapisy § 1 pkt 2, 3 i 4 aktu z dnia [...] marca 2013 r. uznał, iż Skarżący był świadomy treści zawartej w akcie notarialnym Rep. [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. dokumentującej sprzedaż spadku, w skład którego wchodził udział wynoszący ¼ części w posiadaniu nieruchomości położonej w P. przy ulicy [...] i [...], stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 502 m2 (nieruchomość ta ma nieuregulowany stan prawny) oraz prawa i roszczenia wynikające z tego posiadania. Przy czym wskazał między innymi, że według jego najlepszej wiedzy w skład spadku nie wchodzą własności żadnej nieruchomości, użytkowanie wieczyste żadnej nieruchomości. Ponadto mając na uwadze § 2 ww. aktu doszedł do przekonania, że organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zapisów ww. aktu notarialnego, w wyniku czego uznano, iż akt notarialny Rep. [...] dokumentuje złożone oświadczenie woli przez Stronę, co oznacza, że Skarżący dokonał odpłatnego zbycia praw i roszczeń wynikających ze spadku po A.S. W dalszej części uzasadnienia za niezasadny uznał zarzut dotyczący niezapoznania się z treścią księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej działki, tj. księgi prowadzonej przez Sąd Rejonowy w P. o numerze [...], co w ocenie Strony potwierdza, że przedmiotowa nieruchomość ma w pełni uregulowany stan prawny (prawo własności), a z treści wpisów w tej księdze wynika między innymi, że podstawą wpisu R.S. jako właściciela była między innymi umowa z dnia [...] marca 2013 r. objęta aktem notarialnym Rep. [...] nr [...], o którym mowa na wstępie uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie była czynność udokumentowana aktem notarialnym Rep. [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., natomiast powołana księga należy obecnie do osób trzecich, tj. J. i G.J., a przedmiotem sprawy nie jest ustalenie zdarzenia przyszłego, tylko ustalenie stanu faktycznego mającego wpływ na wysokość zobowiązania. Ponadto Dyrektor za bezsporny uznał fakt, że prawa i roszczenia, które Strona zbyła w dniu [...] marca 2013 r., nie zaliczają się do źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. Z uwagi na sprzedaż praw i roszczeń Strona nie była uczestnikiem postępowania w sprawie wniosku o zasiedzenie, które wywarło wpływ na czynności związane z wpisami do Księgi wieczystej. W świetle powyższego za oczywiste uznał, iż nie mając prawa własności do udziału w nieruchomości Strona nie mogła dokonać sprzedaży tego prawa, mogła zbyć i zbyła prawa i roszczenia do nieruchomości. Tym samym Naczelnik US prawidłowo stwierdził, iż Strona zbyła prawo majątkowe, które nie może być utożsamiane ze zbyciem prawa do udziału w nieruchomości. Dyrektor odnosząc się do stwierdzenia Skarżącego co do wpływu na jego sytuację prawną w przypadku gdyby okazało się, że na skutek następczego orzeczenia Sądu Rejonowego w P. doszło do stwierdzenia zasiedzenia na rzecz A.S. ze skutkiem na rok 2007 lub 2008 (tak jak pierwotnie domagał się w złożonym wniosku), a co za tym idzie wniosku o dopuszczenie złożonych przy odwołaniu dowodów oraz wydruku księgi wieczystej [...], a nadto zwrócenie się do Sądu Rejonowego w P. o udzielenie informacji o przebiegu i zakończeniu postępowania w sprawie zasiedzenia [...], podkreślił, że informacja odnośnie złożenia przez A.S. wniosku o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości zabudowanej w P. przy ul. [...], stanowiącej działkę o nr ew. [...] o pow. 502 m2, została przekazana organowi podatkowego przez Stronę dopiero przy odwołaniu od decyzji. Zauważył zarazem, że z dowodów zgromadzonych w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego oraz dokumentów przedłożonych przez Stronę przy niniejszym odwołaniu nie wynika, iż Sąd Rejonowy w P. wydał postanowienie stwierdzające zasiedzenie nieruchomości. Jak sama Strona w odwołaniu wskazuje, że była uczestnikiem postępowania o stwierdzenie zasiedzenia, jednak na skutek zbycia przypadającego po A. S. spadku, została wyłączona z tej sprawy i nie zna daty rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego potwierdza to fakt wstąpienia R.S. w prawa spadkobiercy po A.S., zgodnie z aktem notarialnym Rep. [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. Wobec powyższego za niezasadne uznał ustalanie w niniejszej sprawie wyniku zakończenia postępowania dotyczącego zasiedzenia nieruchomości przez A.S., skoro w tym zakresie jego spadkobiercą został R.S. i to on otrzymał ewentualne postanowienie Sądu stwierdzające zasiedzenie wskazanych nieruchomości przez A.S. Dyrektor odnosząc się do stanowiska zgodnie z którym o posiadaniu własności przez A.S. świadczy fakt, iż w wypisie z rejestru gruntów z dnia [...] października 2010 r. w pozycji podmiot ewidencyjny w pozycji 2, wskazano A.S. - własność - udział ¼, jak również wskazano decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2011 r. wydaną dla D.S. oraz A.S., wskazując w treści właściciela A.S., zauważył, że zarówno podstawę decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2012 r., z dnia [...] lutego 2013 r. oraz zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. stanowią dowody przedstawione przez wnioskodawcę. W związku z tym dowody wskazane przez Stronę świadczą jedynie o tym, iż A.S. był posiadaczem samoistnym, czyli osobą, która nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, a mimo to działała i zachowywała się jak właściciel, co nie ma jednak wpływu na przedmiot transakcji dokonanej przez Stronę w 2013 r. i zmianę kwalifikacji uzyskanego z tego tytułu przychodu. W dalszej części podniósł, iż próba wglądu w księgę wieczystą [...] w serwisie Elektronicznych Ksiąg wieczystych, prowadzonym przez MS, nie dała żadnego efektu (brak dostępu do księgi) w sytuacji, gdy wszystkie dokumenty zgromadzone w postępowaniu podatkowym i uznane jako dowód są dostępne dla Strony i w każdej chwili może ona się z nimi zapoznać, co oznacza, że wydruk księgi wieczystej [...] był dostępny dla Strony, która z tego prawa nie skorzystała. Końcowo stanął na stanowisku, że Naczelnik US na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego przychodu uzyskanego przez Stronę. Z kolei zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na dokonanie bezspornych ustaleń stanu faktycznego sprawy, w stopniu wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Okoliczności dotyczące przedmiotowej sprawy zostały wystarczająco potwierdzone dowodami zgromadzonymi w prowadzonym postępowaniu. Tym samym uznał, iż okoliczności faktyczne, w zakresie niezbędnym dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, zostały potwierdzone wystarczająco zgromadzonymi w sprawie dowodami. Dokonanych ustaleń nie zmieniły również dowody załączone przez Stronę do odwołania z dnia [...] września 2019 r., tj.: wypis z rejestru gruntów z [...] października 2010 r., decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] grudnia 2010 r., zaświadczenie z [...] kwietnia 2012 r., wydane przez Sąd Rejonowy w P., kserokopia wniosku o stwierdzenie zasiedzenia złożonego przez A.S., księga wieczysta prowadzona przez Sąd Rejonowy w P. o nr [...]. Dyrektor nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o pozyskanie od Sądu Rejonowego w P. informacji o przebiegu i zakończeniu postępowania o zasiedzenie [...] w sytuacji, gdy z dokonanych ustaleń wynika, że w 2013 r. Skarżący dokonał sprzedaży nabytych w drodze spadku roszczeń do nieruchomości, z tytułu których uzyskał przychód zaliczony do praw majątkowych, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. W skardze z 10 stycznia 2020 r. Strona, wnosząc uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także o uchylenie w całości poprzedzającego rozstrzygnięcia Naczelnika US z dnia [...] sierpnia 2019 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 235, art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie wadliwe utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika US przy jednoczesnym braku poczynienia dalszych ustaleń faktycznych w zakresie i na podstawie danych oraz dokumentów przekazanych przez Skarżących przy odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, w szczególności zaś dotyczących stanu prawnego nieruchomości położonej w P. objętej księgą wieczystą nr [...] oraz postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w P. w przedmiocie zasiedzenia ww. nieruchomości (sprawa toczyła się pod sygnaturą [...]), na skutek czego organ drugiej instancji wydał zaskarżoną decyzję na podstawie niepełnego materiału dowodowego sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzył przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., zwanej dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "niezwiązanie granicami skargi" oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2018r. I FSK 1000/16, LEX nr 2486221) z tym, że nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi są bezpodstawne. Na wstępie Sąd porządkowo wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Postawą do takiego rozpoznania sprawy stanowi regulacja z art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 poz. 374, ze zm., dalej: "uCOVID-19"). Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Uwzględnić przy tym należy brak możliwości przeprowadzania dowodów w sprawie sądowoadministracyjnej (z wyjątkiem ograniczonej dopuszczalności dowodu z dokumentów – art.106§ 3 P.p.s.a). Jednocześnie podkreślić należy, że dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany albowiem stosowne zarządzenie o rozpoznaniu sprawy w trybie art. 15zzs4 uCOVID-19 zostało wydane przez Przewodniczącego, zaś strony postępowania zostały powiadomione o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne i miały możliwość złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia dodatkowego żądania, wniosków lub wyjaśnień. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi są bezpodstawne. Na wstępie Sąd porządkowo wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Postawą do takiego rozpoznania sprawy stanowi regulacja z art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 poz. 374, ze zm., dalej: "uCOVID-19"). Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Uwzględnić przy tym należy brak możliwości przeprowadzania dowodów w sprawie sądowoadministracyjnej (z wyjątkiem ograniczonej dopuszczalności dowodu z dokumentów – art.106§ 3 P.p.s.a). Jednocześnie podkreślić należy, że dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany albowiem stosowne zarządzenie o rozpoznaniu sprawy w trybie art. 15zzs4 uCOVID-19 zostało wydane przez Przewodniczącego, zaś strony postępowania zostały powiadomione o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne i miały możliwość złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia dodatkowego żądania, wniosków lub wyjaśnień. Istota sporu między stronami, co do zasady, koncentruje się wokół kwestii czy zbycie spadku po spadkodawcy w skład którego wchodził określony udział w posiadaniu nieruchomości oraz prawa i roszczenia wynikające z tego posiadania należy zakwalifikować do źródeł przychodów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 czy w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. W realiach rozstrzyganej spór zaś sprowadza się do oceny czy uzyskana przez Skarżącego kwota 50.000,00 zł z tytułu zbycia spadku po A.S., w którego skład wchodził jeden udział wynoszący 1/4 część w posiadaniu nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] i [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 502 m2 oraz prawa i roszczenia wynikające z tego posiadania, stanowi przychód z tytułu praw majątkowych, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych a w konsekwencji czy taki dochód podlega kumulacji z innymi dochodami, zgodnie z art. 9 ust. 1 a u.p.d.o.f. i należało ten dochód wykazać w zeznaniu rocznym PIT. Zdaniem Skarżących, aby dokonać takiej oceny należało ustalić czy, a jeżeli tak, to z jaką datą nastąpiło zasiedzenie nieruchomości na rzecz A.S., gdyż "(...) może się okazać, że na skutek prawomocnego stwierdzenia zasiedzenia z datą 2007r. lub 2008r. J.S. (tj. Skarżący – przyp. Sądu) już w dacie [...].03.2013r. był właścicielem nieruchomości". Tymczasem Organ odwoławczy, wbrew dyspozycji art. 233 § 1 pkt 1 i art. 235, art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. nie tylko nie dokonał wszechstronnej i kompleksowej oceny stanu faktycznego i prawnego stanowiących podstawę kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale zaniechał dokładnego zbadania stanu prawnego, w szczególności zaś ustalenia sposobu zakończenia postępowania o stwierdzenie zasiedzenia prowadzonego przez Sąd Rejonowy w P., a w konsekwencji wydał swoją decyzję przedwcześnie i dlatego zaskarżona decyzja jest ona wadliwa. W ocenie Sądu, wskazane zarzuty naruszenia prawa procesowego są bezpodstawne. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na zrekonstruowanie stanu faktycznego niezbędnego dla przeprowadzenia prawidłowego procesu subsumpcji i oceniły go zgodnie z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny tych dowodów, zaś ustalenia faktyczne zostały przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania dowodowego (art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.), a organ podatkowy wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o dokumenty zebrane w postępowaniu dowodowym. W ocenie Sądu, w trakcie toczącego się postępowania podatkowego dokładnie ustalono stan faktyczny sprawy, oraz w sposób wyczerpujący wyjaśniono wszelkie okoliczności dotyczące postępowania. W wydanych decyzjach organy w sposób szczegółowy opisały stan faktyczny sprawy oraz przytoczyły treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych i ich wykładnię, po czym dokonały ich subsumcji w prawidłowo ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy. Z ustalonego stanu faktycznego, w ocenie Sądu, bezspornie wynika, że Skarżący (J.S.) dokonał zbycia nabytego po A.S. w drodze spadku udziału ¼ części praw i roszczeń do nieruchomości, prawa te należały do spadkodawcy, natomiast w skład spadku nie wchodziła nieruchomość. Takie ustalenia wynikają zarówno z umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego Rep. [...] nr [...] z dnia [...] 03.2013 r., zawartej pomiędzy Skarżącym (J.S.) a R.S., w którym to akcie wskazano, że J.S. jest jedynym spadkobiercą A.S., jak i z aktu poświadczenia dziedziczenia Rep. [...] nr [...] z dnia [...].01.2012r. I tak: w § 1 pkt 2 aktu notarialnego z dnia [...] 03.2013r. wskazano, że podatek od nabycia spadku po zmarłym A.S. w postaci zgłoszonych przez J.S. między innymi udziału1/4 części praw i roszczeń wynikających z posiadania nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] został uiszczony. Natomiast w § 1 pkt 3 wskazano, że "według jego najlepszej wiedzy w skład spadku po zmarłym A.S. wchodzi obecnie jedynie udział wynoszący ¼ część w posiadaniu nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] i [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 502 m2 (nieruchomość ta ma nieuregulowany stan prawny) oraz prawa i roszczenia wynikające z tego posiadania". Z kolei w § 1 pkt 4 wskazano, że według "jego najlepszej wiedzy w skład spadku nie wchodzą: własność żadnej nieruchomości, użytkowanie wieczyste żadnej nieruchomości, zbywalne ograniczone prawa rzeczowe, żadne ruchomości." Z kolei w § 2 przedmiotowego aktu notarialnego wskazano, że "J.S. sprzedaje R.S. cały opisany w § 1 tego aktu spadek po A.S. (...), a R.S. przedmiotowy spadek po zmarłym A.S. za wskazaną cenę kupuje (...)". Jednocześnie w § 4 Strony tego aktu zgodnie oświadczyły, że "(...) wydanie kupującemu spadku po zmarłym A.S. poprzez wstąpienie przez kupującego w prawa i obowiązki spadkobiercy następuje w dniu dzisiejszym". Zdaniem Sądu, wobec tak jednoznacznych postanowień zawartych w przywołanym akcie notarialnym, organy dokonały prawidłowej oceny zapisów wynikających z w/w aktu notarialnego, w wyniku czego uznano, iż akt notarialny Rep. [...] dokumentuje złożone oświadczenie woli przez Stronę (Skarżącego), co oznacza, że Skarżący dokonał odpłatnego zbycia praw i roszczeń wynikających ze spadku po A.S. Taki stan rzeczy potwierdza zresztą w skardze sam Skarżący podnosząc, iż "(...) należy zgodzić się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, że ujmując rzecz literalnie przedmiotem powyższej czynności notarialnej w roku 2013 było zbycie udziału w spadku po A.S., a więc zbycie praw majątkowych – "udział w prawach i roszczeniach do nieruchomości" położonej w P. przy ul. [...] i [...], choć jednocześnie wywodzi, że "(...) na dzień zawierania powyższej umowy, nieruchomość ta faktycznie miała nieuregulowany stan prawny oraz nie posiadała założonej księgi wieczystej, co jest zgodne z ustaleniami dokonanymi przez organy obu instancji" – co w zamyśle skargi ma stanowić podstawę zarzutu "pominięcia" przez organ zawnioskowanych w odwołaniu dowodów na okoliczność "stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości". W ocenie Sądu zarzut ten jest jednak chybiony z następujących powodów. Po pierwsze, z księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w P. o numerze [...], wynika między innymi, że podstawą wpisu R.S. jako właściciela była między innymi umowa z dnia [...] 03.2013 r. objęta aktem notarialnym Rep. [...] nr [...]. Z uwagi na sprzedaż praw i roszczeń, opisanych w tym akcie, Skarżący nie był i nie mógł być więc uczestnikiem postępowania w sprawie wniosku o zasiedzenie, które wywarło wpływ na czynności związane z wpisami do Księgi wieczystej. Oczywistym więc jest, że nie mając prawa własności do udziału w nieruchomości Skarżący nie mógł dokonać sprzedaży tego prawa, gdyż zbył prawa i roszczenia do przedmiotowej nieruchomości. Po drugie, wbrew twierdzeniom Skarżącego, z dowodów zgromadzonych w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego oraz dokumentów przedłożonych przez Stronę przy odwołaniu nie wynika, iż Sąd Rejonowy w P. wydał postanowienie stwierdzające zasiedzenie nieruchomości. Taki stan koresponduje z oświadczeniem Skarżącego który wskazał, iż "(...) był uczestnikiem postępowania o stwierdzenie zasiedzenia, jednak na skutek zbycia przypadającego po A. S. spadku, został wyłączony z tej sprawy i nie zna daty rozstrzygnięcia". W konsekwencji, zdaniem Sądu, Organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że R.S. wstąpił w prawa i obowiązki spadkobiercy po A.S., zgodnie z aktem notarialnym Rep. [...] nr [...] z dnia [...].03.2013r. Dlatego też zarzut skargi, iż organ odwoławczy naruszył przepisy procesowe poprzez brak poczynienia "dalszych ustaleń faktycznych w zakresie i na podstawie danych oraz dokumentów przekazanych przez Skarżących przy odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, w szczególności zaś dotyczących stanu prawnego nieruchomości położonej w P. objętej księgą wieczystą nr [...] oraz postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w P. w przedmiocie zasiedzenia ww. nieruchomości na skutek czego organ drugiej instancji wydał zaskarżoną decyzję na podstawie niepełnego materiału dowodowego sprawy" Sąd uznał za niezasadny. Jeszcze raz bowiem stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo – w świetle wskazanych wcześniej i omówionych aktów notarialnych - stwierdziły, iż Skarżący J.S. zbył "jedynie" prawo i roszczenie do udziału w nieruchomości, które nie może być utożsamiane ze zbyciem prawa do udziału w nieruchomości. Ustalanie w niniejszej sprawie wyniku zakończenia postępowania dotyczącego zasiedzenia nieruchomości przez A.S. jest więc niezasadne, gdyż w tym zakresie w jego prawa wstąpił nabywca – R.S. i to był legitymowany do "otrzymania" postanowienie Sądu stwierdzające zasiedzenie wskazanych nieruchomości przez A.S. Powyższej oceny nie może zmienić także powołane jako dowód przez Skarżącego zaświadczenie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] 12.2010 r. dla A.S., z którego wynika, że w zgłoszeniu SD-Z2 o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych przez spadkobiercę po zmarłej w- dniu [...] 02.2008 r. W.S., zgodnie z Postanowieniem Sądu Rejonowego w P. Wydział [...] z dnia [...] 10.20119 r. sygn. akt [...]. A.S. dokonał zgłoszenia nabycia majątku tj. udziału w 1/4 części zabudowanej nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], w skład której wchodzi: działka o pow. ogólnej 502 m2 , budynek mieszkalny o pow. 34 m2, budynek mieszkalny o pow. 74,75 m2. Powyższe świadczy bowiem jedynie o tym, że spadkodawca – A.S. był posiadaczem samoistnym, czyli osobą, która nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, a mimo to działała i zachowywała się jak właściciel, co nie ma jednak wpływu na przedmiot transakcji dokonanej przez Stronę w 2013r. i zmianę kwalifikacji uzyskanego z tego tytułu przychodu. Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, w ocenie Sądu, organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, który pozwolił na dokonanie bezspornych ustaleń stanu faktycznego sprawy, w stopniu wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że to do organu podatkowego należy ocena, czy zachodzą przesłanki przemawiające za dalszym prowadzeniem postępowania, tj. czy okoliczności sprawy z uwagi na brak innych dowodów wskazują na konieczność uzyskania dodatkowych informacji w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Sąd podziela pogląd Organu odwoławczego, że rozpatrywanym przypadku taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż okoliczności sprawy zostały wystarczająco potwierdzone dowodami zgromadzonymi w prowadzonym postępowaniu. Dlatego też, w ocenie Sądu, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było "pozyskanie od Sądu Rejonowego w P. informacji o przebiegu i zakończeniu postępowania o zasiedzenie [...]", gdyż z dokonanych przez organy ustaleń jednoznacznie wynika, że w 2013r. Skarżący J.S. dokonał sprzedaży nabytych w drodze spadku roszczeń do nieruchomości, z tytułu których uzyskał przychód zaliczony do praw majątkowych, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. W tym miejscu Sąd podkreśla, że gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. W konsekwencji, o ile organ podatkowy ma obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, o tyle nie jest on zobligowany do poszukiwania każdego dowodu, a jedynie do dopuszczenia tych dowodów, które mają istotne znaczenie dla sprawy i dotyczą okoliczności, które nie zostały stwierdzone innymi dowodami. Okoliczność, że wyprowadzona przez organ odwoławczy z zebranego materiału dowodowego ocena prawna jest odmienna od oczekiwań strony, nie może dowodzić wadliwości tej oceny. Jak już podkreślono, organy dokonały takich niezbędnych ustaleń faktycznych, których to – jak wyjaśniono wcześniej - nie mogły zmienić, z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, dowody załączone przez Stronę do odwołania z dnia [...] 09.2019r. Nie ulega bowiem wątpliwości (przyznają to również Skarżący nie podnosząc w skardze naruszenia zastosowanych w sprawie norm prawa materialnego), że prawa i roszczenia, które Skarżący J.S., zbył aktem notarialnym Rep. [...] nr [...] w dniu [...].03.2013r., nie zaliczają się do źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. W konsekwencji, sprzedaż nabytych w drodze spadku roszczeń do nieruchomości, z tytułu której Skarżący uzyskali przychód, należało zaliczyć do sprzedaży praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 18 u.p.d.o.f. Sąd niejako ubocznie przypomina (w tej kwestii, jak już wskazano wyżej, między stronami nie ma sporu), że przepis art. 10 ust. 1 pkt 7 wym. ustawy do źródeł przychodów zalicza kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym również sprzedaż i zamianę tych praw majątkowych. Definicję przychodu z praw majątkowych określa natomiast art. 18 ustawy. Wyliczenie w tym przepisie praw majątkowych, z których przychody podlegają opodatkowaniu nie ma charakteru wyczerpującego. Świadczy o tym użycie w nim słów "w szczególności". Równocześnie do tych przychodów zaliczone zostały przychody z wykonywania poszczególnych praw majątkowych i przychody ze sprzedaży czy zamiany tych praw. Sprzedaż udziału w prawach i roszczeniach w nieruchomości stanowi zatem podlegający opodatkowaniu przychód z tytułu zbycia praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy i dlatego też, jak podnosi się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przychód uzyskany w ten sposób względem nieruchomości należy opodatkować na zasadach określonych w art. 27 ust. ustawy (por. dla przykładu: wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2015 r. II FSK 425/13). Reasumując, wbrew zarzutom skargi, zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a organy podatkowe podjęły wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy, na podstawie którego Organ odwoławczy dokonał prawidłowej subsumpcji przepisów prawa materialnego, zaś uzasadnienie decyzji w sposób jasny i przekonujący wyjaśnia podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę, nie znajdując podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.