I C 12/23

<p>Sygn. akt I C 12/23</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia <span class="anon-block">(...)</span> marca 2024 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Grudziądzu Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="166"/> <col width="430"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>sędzia Dominik Bednarski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekretarz sądowy Milena Kachniarz</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu <span class="anon-block">(...)</span> marca 2024 r. w Grudziądzu</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa: <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>przeciwko: <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.000,00 zł (osiem tysięcy złotych <br/>i 00/100);</p> <p>2.  oddala powództwo w pozostałej części;</p> <p>3.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2.161,80 zł (dwa tysiące sto sześćdziesiąt jeden złotych i 80/100) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Sygn. akt I C 12/23</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód<strong> <!-- --> <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </strong>(wcześniej: <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>) działając przez profesjonalnego pełnomocnika, w pozwie skierowanym przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </strong>wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 29.757,71 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego po dniu wniesieniu pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>Pozew zawiera uzasadnienie (k. 5-7).</p> <p>W odwiedzi na pozew (k. 202-202v.) pozwany, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości<br/> i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.</p> <p>Odpowiedź na pozew zawiera uzasadnienie (k. 202v.-203v.).</p> <p>Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2023 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu uznał się niewłaściwym i sprawę przekazał do Sądu Rejonowego w Toruniu – Wydziałowi V Gospodarczemu (k. 269). Wskutek zażalenia postanowienie zostało uchylone, zaś sprawa została przekazana do Sądu Rejonowego <br/>w <span class="anon-block">G.</span> (k. 298).</p> <p>Sprawa została rozpoznana w postępowaniu „zwykłym”.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>W dniu 17 stycznia 2014 roku wierzyciel pierwotny <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <br/> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> zwarł z <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> umowę ramową przelewu wierzytelności, w którym ustalono zasady dokonywania przyszłych przeniesień wierzytelności na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art. 509 k.c.</a> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> <em> <!-- --> umowa ramowa przelewu wierzytelności z dnia 17 stycznia 2014 r. (k. 12-26)</em> </p> <p>Pozwany był wieloletnim klientem <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>. Zawarł z <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> co najmniej cztery umowy.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód</strong>: fakt przyznany;</p> <p>umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych – k. 206 – 207,</p> <p>umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 17 stycznia 2019 r. – k. 214 – 216,</p> <p>Aneks do umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych <br/>– k. 220-224,</p> <p>Aneks do umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych <br/>– k. 225-229,</p> <p>Aneks do umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych – k. 230 -234,</p> <p>Aneks do umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych – k. 163 – 165,</p> <p>Na mocy Porozumienia o numerze 115 z dnia 17 marca 2021 r. do umowy ramowej przelewu wierzytelności z dnia 17 stycznia 2014 r. <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> dokonała na rzecz <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> przelewu wierzytelności klientów indywidualnych i biznesowych. Zgodnie z załącznikiem o numerze <span class="anon-block">(...)</span>, który stanowił integralną część w/w porozumienia, wierzyciel pierwotny <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> przeniósł wierzytelności przysługujące mu względem pozwanego <span class="anon-block">M. G. (2)</span>, ID klienta <span class="anon-block"> (...)</span>, liczba porządkowa <span class="anon-block"> (...)- (...)</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód:</strong> Porozumienie z dnia 17 marca 2021 r. k. 33 – 35;</p> <p>Załącznik nr <span class="anon-block">(...)</span> do porozumienia z dnia 17 marca 2021 r. – k. 131 - 132</p> <p>W wyciągu ksiąg rachunkowych z dnia 12 października 2022 r. powód wskazał, że zadłużenie pozwanego na dzień wystawienia wyciągu wynosi 27 531, 66 zł tytułem kapitałów dokumentów finansowych oraz 2 226,05 zł tytułem niezaspokojonych odsetek ustawowych za opóźnienie naliczanych przez powoda od dnia następnego po dniu wymagalności dokumentów księgowych do dnia wystawienia niniejszego wyciągu.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód:</strong> wyciąg z ksiąg rachunkowych oraz ewidencji analitycznej funduszu – k. 8-9</p> <p>Pozwany miał niespłacony dług w wysokości 8 tysięcy złotych względem wierzyciela pierwotnego, tj. <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód:</strong> fakt przyznany przez pozwanego – k. 328v., przesłuchanie pozwanego - e-protokół rozprawy z 5 lutego 2024 roku oraz protokół skrócony</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne, dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a także: przesłuchanie świadka i pozwanego.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w toku postępowania, o tyle, o ile wynika z nich, że pozwanego i wierzyciela pierwotnego łączył szereg umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz że z tego tytułu ciąży na pozwanym pewne zadłużenie.</p> <p>W tym też zakresie Sąd - co do zasady - dał wiarę zeznaniom świadka <span class="anon-block">A. G.</span> oraz przesłuchaniu strony pozwanej, gdyż były one spójne i nie pozostawały w sprzeczności ze zgromadzoną dokumentacją.</p> <p>Z dokumentów oraz osobowych źródeł dowodowych w żaden jednak sposób nie wynika, iż pozwany jest winien powodowi kwotę dochodzoną pozwem.</p> <p>Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi skutki prawne, zatem to na powodzie ciąży obowiązek wykazania zasadności swojego żądania i udowodnienia jego istnienia. Powód na poparcie swojego roszczenia <strong> <!-- -->w pierwszej kolejności</strong> przedstawił środek dowodowy w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego oraz ewidencji analitycznej wierzytelności Funduszu Sekurytyzacyjnego z dnia 12 października 2022 roku (k. 8-9). Sąd podziela stanowisko strony pozwanej, że dowód w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych nie stanowi dostatecznego dowodu na istnienie i wysokość zobowiązania pozwanego. Powód załączył później szereg dokumentów, które jednak w ocenie Sądu nie mogą być logicznie, wyczerpująco i niewątpliwe powiązane z <strong> <!-- -->konkretnymi</strong> kwotami widniejącymi na ww. wyciągu.</p> <p>Należy wskazać, że wyciąg z ksiąg rachunkowych z dnia 22 października 2022 r. <strong> <!-- -->nie ma mocy prawnej dokumentu urzędowego</strong>, zatem nie stanowi on dowodu tego, co zostało w nim zaświadczone i nie korzysta ze szczególnych uprawnień procesowych co do jego mocy dowodowej w sprawie przeciwko konsumentowi. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2011 roku, sygn. akt P 1/10, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041461546" title="Ustawa z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych - Dz. U. z 2004 r. Nr 146, poz. 1546 (art. 194)">art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych</a> (Dz.U. z 2004 r. nr 146m poz. 1546) w części, w jakiej nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta, jest niezgodny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 2;art. 32 v;art. 32 v ust. 1;art. 32 v ust. 1 zd. 1;art. 76)">art. 2, art. 32v ust. 1 zdanie pierwsze i art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej</a> oraz niezgodny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 20)">art. 20 Konstytucji</a>.</p> <p>Ponadto jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 czerwca 2013<em> <!-- --> r. </em>V CSK 392/12 dane ujmowane w księgach rachunkowych funduszu oraz wyciągu z tych ksiąg mogą stanowić dowód jedynie tego, że określonej kwoty wierzytelność jest wpisana w księgach rachunkowych względem określonego dłużnika na podstawie opisanego w tych księgach zdarzenia, np. cesji wierzytelności. <strong> <!-- -->Dokumenty te potwierdzają więc sam fakt zdarzenia w postaci cesji wierzytelności. Nie stanowią one jednak dowodu na skuteczność dokonanej cesji wierzytelności oraz istnienia i wysokości nabytej wierzytelności. Okoliczności te, w razie ich kwestionowania przez stronę przeciwną, powinien wykazać fundusz odpowiednimi dowodowymi, zgodnie z ciężarem dowodu wynikającym z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> </strong> </p> <p>W niniejszej sprawie, powód nie zdołał udowodnić, że cesja z dnia 17 marca 2021 roku obejmowała wszystkie wierzytelności wskazane w księgach rachunkowych powoda. Mimo przedłożonych umów, nie sposób jednoznacznie stwierdzić, jakie dokumenty stanowiły źródło wskazanych wierzytelności w księgach rachunkowych, zatem powództwo w tym zakresie należało oddalić, gdyż Sąd nie miał sposobności <strong> <!-- -->dokładnej i nie budzącej żadnych wątpliwości </strong>weryfikacji <strong> <!-- -->całości</strong> wierzytelności dochodzonym pozwem.</p> <p>Już chociażby twierdzenia powoda o tym, że pozwanemu został przypisany indywidualny numer konta <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 5, 160) budzą wątpliwości, co słusznie podnosi strona pozwana (k. 202v.) Na szeregu faktur (np. k. 166-169) widnieje bowiem nr inny tj. 1.<span class="anon-block"> (...)</span>. Na kolejnych fakturach (np. k. 173-175), jako nr ewidencyjny klienta, jeszcze inny: <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Nie da się <strong> <!-- -->konkretnych</strong> faktur powiązać z <strong> <!-- -->konkretną</strong> umową łączącą wierzyciela pierwotnego z pozwanym. Uzasadnienie faktyczne pozwu oraz pozostałe twierdzenia powoda w tym przedmiocie pozostają bardzo ogólnikowe.</p> <p>Powód zarówno w odpowiedzi na pozew oraz podczas przesłuchania przyznał <strong> <!-- -->że miał dług w wysokości 8 tysięcy złotych względem <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span>. </strong>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229)">art. 229 k.p.c.</a> nie wymagają również dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu oświadczenie pozwanego nie pozostawało w sprzeczności z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy, zatem stanowiło to okoliczność zwalniającą od postępowania dowodowego w tym zakresie, dlatego też powództwo w tym zakresie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Wedle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.</p> <p>Moc dowodowa to przekonanie Sądu, jakie uzyskał po przeprowadzeniu dowodu o istnieniu lub nieistnieniu określonego faktu, którego dowód dotyczył (zob. wyrok SA w Gdańsku z dnia 5 maja 2009 r., I ACa 111/09).</p> <p>Wnioskowania Sądu w postępowaniu rzadko mają charakter ściśle dedukcyjny. Rzeczywistość jest złożona, złożone są też tworzące ją fakty układające się w ciągi przyczynowo–skutkowe. Zasada swobodnej oceny dowodów zakłada pewną swobodę Sądu w ocenie jakie dowody są konieczne do przyjęcia danego faktu za udowodniony.</p> <p>Ramy swobodnej oceny dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>) wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (por.: wyrok SN z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, Lex nr <span class="anon-block">(...)</span>).</p> <p>Biorąc po uwagę całość zgromadzonego materiału dowodowego Sąd doszedł do przekonania, iż strona powodowa nie udowodniła istnienia swojego roszczenia <strong> <!-- -->ponad to, co przyznał sam pozwany</strong>. Skala, czas oraz całościowy przebieg współpracy wierzyciela pierwotnego z pozwanym wymagały precyzyjnego wykazania. Wielość zgromadzonych dokumentów nie świadczy, sama w sobie, o ich dużej mocy dowodowej. Powinny się one odnosić - w sposób konkretny i wiarygodny - do wskazanej przez powoda (zresztą w sposób niezwykle lakoniczny) podstawy faktycznej powództwa. Tym bardziej z uwagi na fakt, że sprawa niemniejsza <strong> <!-- -->ma charakter gospodarczy.</strong> Tego zabrakło, dlatego orzeczono jak w pkt 1. i 2. wyroku.</p> <p>O kosztach procesu rozstrzygnięto zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.000 zł z żądanej 29.757,71 zł, co oznacza że powód wygrał sprawę w około 26 %, zaś pozwany w 74 %.</p> <p>Ustalone przez Sąd poniesione przez powoda koszty procesu wyniosły <strong> <!-- -->5.105 zł</strong>. Składały się na nie: koszty zastępstwa procesowego (<span class="anon-block">(...)</span>.600,00 zł), opłata sądowa od pozwu (1.488,00 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł).</p> <p>Koszty poniesione przez pozwanego koszty wyniosły zaś <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span>.715 zł</strong>. Składały się na nie: koszty zastępstwa procesowego w wysokości (<span class="anon-block">(...)</span>.600,00 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł), opłata od zażalenia (198,00 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym (900,00 zł).</p> <p>Powodowi należał się zatem od pozwanego zwrot kwoty <span class="anon-block">(...)</span>.489,10 zł, stanowiącej 74 % poniesionych kosztów procesu.</p> <p>Pozwanemu należał się natomiast od powoda zwrot kwoty 1.327,30 zł, stanowiącej 26 % poniesionych kosztów procesu.</p> <p>Po stosunkowym rozliczeniu tych kosztów (<span class="anon-block">(...)</span>.489,10 – 1.327,30 = 2.161,80), Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego koszty procesu w wysokości <strong> <!-- -->2 161,80 zł</strong> ze stosownymi ustawowymi odsetkami za opóźnienie.</p> <p>Przez przeoczenie Sąd nie uwzględnił w poniesionych przez pozwanego kosztach procesu 100 zł tytułem opłaty od wniosku o uzasadnienie postanowienia z dnia 7 kwietnia 2023 roku. Powyższe miało na rozdzielenie kosztów niewielki wpływ, zgodnie zaś z ugruntowanym stanowiskiem judykatury stosunkowe rozdzielenie kosztów procesu <strong> <!-- --> nie musi być arytmetycznie ścisłe</strong> <em> <!-- --> (por.: orzeczenie SN z dnia 30 kwietnia 1952 r., C 290/52, OSNCK 1953, nr <span class="anon-block">(...)</span>, poz. 99; postanowienie SN z dnia 17 czerwca 2011 r., II PZ 10/11, LEX nr <span class="anon-block">(...)</span>).</em> </p> </div>