II SA/Gd 865/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. i S. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 stycznia 2002 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę S. K. UZASADNIENIE B. K. i S. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną wyżej uchwałę Rady Miejskiej, przy czym z akt nadesłanych przez organ wynikało, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 18 sierpnia 2010 r. zostało skierowane do Rady Miejskiej tylko przez B. K. Skarżący S. K., wezwany Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 19 listopada 2010 r. do wskazania, czy przed wniesieniem skargi zwracał się do rady Miejskiej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą, wyjaśnił w piśmie z dnia 27 listopada 2010 r., że wraz ze skarżąca B. K. zwracał się z takim wezwaniem, wskazując na opisane wyżej wezwanie B. k. z dnia 18 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie; przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. Takim środkiem w wypadku skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U.z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Skarżący S. K. nie wykazał, jak również nie wynikało to z akt organu, że w myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Okoliczność, że wezwanie takie złożyła skarżąca B. K. nie stanowi spełnienia powyższego wymogu w stosunku do skarżącego S. K. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. Wskazać należy, że z uwagi na wyczerpanie przysługujących skarżącej B. K. środków zaskarżenia jej skarga będzie podlegać rozpoznaniu.