IV SAB/Po 134/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia 1. odrzucić skargę; 2. odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy. UZASADNIENIE Pismem z [...] września 2020 r. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowania w sprawie rozpoznania odwołania od decyzji Burmistrza [...] nr [...] z [...] lipca 2020 r. (omyłkowo datowaną w skardze na "[...]" lipca 2020 r.). Do skargi dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z opłaty od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści cytowanego art. 53 § 2b p.p.s.a. wynika, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek skutecznego wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby skarżący skorzystał z ww. trybu i złożył stosowne ponaglenie, unormowane w art. 37 k.p.a. W związku z tym Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie czy przed jej wniesieniem składał stosowne ponaglenie. W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie z [...] października 2020 r. oświadczył, że "ponaglenie wraz z wnioskiem o informację o wpływie przekazano bezpośrednio do SKO w [...] w dniu [...]-09-2020 r." (k. 35 akt sądowych). Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż skarżący nie przedłożył żadnego pisma z [...] września 2020 r. Takiego pisma nie ma też w aktach administracyjnych sprawy przekazanych przez SKO. Zamiast tego skarżący dołączył do skargi swoje pismo z [...] września 2020 r. adresowane do SKO (k. 19 akt sądowych), którego nie można jednak traktować w żaden sposób jako wymaganego ponaglenia. Z treści tego pisma, jak i z jego tytułu jednoznacznie wynika, że skarżący chciał uzyskać informację czy jego odwołanie zostało przekazane przez Urząd Miasta w [...] do SKO. Natomiast w żadnym miejscu tego pisma skarżący nie wyraził niezadowolenia z długotrwałości (przewlekłości) postępowania odwoławczego. W piśmie jest wzmianka o tym, że w dniu [...] września 2020 r. skarżący przesłał do SKO "zapytanie wniosek o informację" – a więc także nie ponaglenie. Również analiza załączników do e-mail’a skarżącego z [...] października 2020r. wysłanego do Sądu (k. 42 akt sądowych) nie pozwala na uznanie, iż skarżący przed złożeniem skargi wystosował ponaglenie. Z tych względów należało uznać, że skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę odrzucił (pkt 1 sentencji postanowienia). W konsekwencji nie było także podstaw do merytorycznego rozpatrzenia przez Sąd wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy, gdyż zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 uw. 1 do art. 247). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek, [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 2 do art. 247, i tam przywołane wypowiedzi doktryny i judykatury). Zatem w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia, sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. To z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z 28.03.2012 r., II GZ 101/12, CBOSA). Z tych względów Sąd, na podstawie art. 258 § 4 w zw. z § 2 pkt 7 oraz art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.