IV SA/Wr 65/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego W. S. kwotę 200 ( słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 27 [...], adresowanym do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, W. S. (dalej: strona, skarżący) domagał się potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych w świetle przepisów ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 319), dalej zwaną : ustawą o działaczach opozycji antykomunistycznej . Pismem z dnia [...] organ wezwał stronę do przedłożenia decyzji Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (dalej zwanego : Prezes IPN ) w sprawie spełniania warunków, o których mowa w art. 4 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Kolejnym pismem z dnia [...] organ zawiadomił stronę, że z powodu braku decyzji bądź braku dowodu odznaczenia Krzyżem Wolności i Solidarności nie spełnia ona przesłanek do uwzględnienia wniosku. Strona jednak nie przedstawiła żadnego ze wspomnianych dokumentów. Decyzją z dnia [...] nr [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej: organ, Szef Urzędu) odmówił potwierdzenia stronie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, z tym uzasadnieniem ,że nie przedłożyła ona decyzji Prezesa IPN, która stanowi przesłankę formalną do wydania decyzji merytorycznej w sprawach, na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. W tym zakresie organ wskazał ,że przesłankami formalnymi jest przedstawienie dowodów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w art. 2 lub art. 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz decyzji administracyjnej Prezesa IPN-u w sprawie spełniania warunków, o których mowa w art. 4 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Jak wyjaśnił dalej organ , z zawartego w art. 5 ust. 1 ustawy o działaczach antykomunistycznej sformułowania "po stwierdzeniu przez Prezesa IPN" wynika jednoznacznie, że pozytywne rozpatrzenie wniosku przez Szefa Urzędu bezwzględnie zależy od decyzji Prezesa IPN jednoznacznie stwierdzającej spełnienie warunków z art. 4 ustawy o działaczach antykomunistycznej. Brak takiej decyzji, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie powoduje niemożność wydania pozytywnej decyzji przez Szefa Urzędu który jest związany rozstrzygnięciem Prezesa IPN. Pozytywna decyzja Prezesa IPN jest jedynym dokumentem pozwalającym na dalsze prowadzenie postępowania i badanie przedstawionych przez stronę dowodów działalności antykomunistycznej. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie było pozytywnego rozstrzygnięcia Prezesa IPN, to i decyzja Szefa Urzędu nie może uwzględnić wniosku strony. Po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy , Szef Urzędu decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...], Nr [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ po raz kolejny powołał się na konieczność wykazania przez stronę faktu, że posiada status działacza opozycji antykomunistycznej lub była represjonowana z powodów politycznych, a potwierdzenie tego faktu następuje w drodze decyzji Szefa Urzędu po stwierdzeniu przez Prezesa IPN, że osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. W dniu [...] do organu wpłynął kolejny wniosek strony, w którym domagała się ona potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych w świetle przepisów ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Po wezwaniu przez organ do określania w jakim trybie nadzwyczajnym strona domaga się rozpatrzenia jej ponownego wniosku ,strona oświadczyła się , że wnosi o wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Do przedmiotowego wniosku strona dołączyła nowe oświadczenia świadków J. M. oraz T. M., a kolejnym pismem z dnia [...] przedstawiła decyzję Prezesa IPN z dnia [...], wydana w trybie przepisów art. 5 ust.1 i art.4 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Postanowieniem z dnia [...] organ wznowił postępowanie administracyjne w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] Nr [...] Szef Urzędu odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] Nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] Nr [...]. W motywach powyższej decyzji organ stwierdził, że strona składając nowy wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich wypełniła przesłankę, o której stanowi art 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jednocześnie wniosek strony z dnia [...] również wypełnia dyspozycję art. 148 § 1 k.p.a.. Wobec tak poczynionych ustaleń w toku postępowania organ przeprowadził rozmowy telefoniczne ze świadkami, J. M., T. M. oraz P. N.. Pomimo wielokrotnych prób połączenia nie udało się nawiązać kontaktu z J. S.. I tak J. M. stwierdził, że wnioskodawca w okresie stanu wojennego i później zajmował się kolportażem. Były to broszurki drukowane po wydarzeniach, przedruki "Solidarności Walczącej", świadek osobiście przekazywał materiały stronie. Natomiast T. M. stwierdził, że strona działała w "Solidarności", czasem brała ulotki. Świadek nie ma więcej wiedzy ze względu na to, że nie współpracowali razem. Z kolei P. N. stwierdził, że strona działała w Komitecie Obywatelskim "Solidarność" w L., świadek był wiceprzewodniczącym komitetu i stwierdził, że strona aktywnie działała, jednak nie potrafiła określić na czym ta działalność polegała. Komitet powstał najprawdopodobniej w 1989 roku, dokładnej daty świadek nie pamięta. Świadek stwierdził, że nie ma wiedzy o wcześniejszej działalności strony, nie potrafi powiązać jego osoby z żadną konkretną działalnością. Na podstawie analizy materiału dowodowego zebranego w toku postępowania organ stwierdził ,że nie ma podstaw do potwierdzenia spełnienia przez stronę przesłanek z przepisów ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Według organu , na podstawie otrzymanych oświadczeń świadków, a następnie na podstawie rozmów przeprowadzonych z tymi osobami nie jest możliwe potwierdzenie, że strona przez minimum 12 miesięcy prowadziła w zorganizowanych strukturach lub we współpracy z nimi zagrożoną odpowiedzialnością karną działalność mającą na celu odzyskanie przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Świadkowie w swoich oświadczeniach nie podali konkretnych informacji na temat zakresu i okresu działalności strony, również na podstawie rozmów telefonicznych z tymi osobami organowi nie udało się uzyskać informacji, na podstawie których można byłoby uznać, że strona spełniła przesłanki ustawowe do potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej. Również z dołączonego przez stronę pisma z 19 czerwca 2018 r. z Oddziałowego Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej we W. wynika, że w zasobie archiwalnym Instytutu nie odnaleziono dokumentów, które potwierdzałby spełnianie przez stronę przesłanek określonych w art. 2 i 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. W tym zakresie organ podkreślił, że działalność określona w art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej to nie jakikolwiek przejaw aktywności stanowiącej o braku akceptacji dla zastanego stanu rzeczy, a ukierunkowana i prowadzona w ramach zorganizowanych struktur lub w ścisłej współpracy z nimi zakazana działalność na rzecz odzyskania niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowiek w Polsce, trwająca co najmniej 12 miesięcy (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2775/20, z dnia 26 lutego 2021 r. sygn.. akt IV SA/Wa 1702/20, z dnia 30 października 2018r. sygn.. akt IV SA/Wa 1437/18). Działalność w ramach struktur zakłada członkostwo w określonej grupie, czego strona nie wykazała Wobec tego nie jest możliwe, aby organ uchylił decyzję własną z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia z dnia [...] i przyznał stronie status, o którym stanowi art. 2 i art. 3 ustawy o działaczach. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., w której skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania , których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego w sprawie, m.in. ustalenie, że strona nie była działaczem opozycji antykomunistycznej i osobą represjonowaną z powodów politycznych, a także nie wzięcie pod uwagę wszystkich dowodów w sprawie. Skarżący podniósł , że był działaczem opozycji antykomunistycznej, członkiem Komitetu Obywatelskiego, zajmował się kolportażem materiałów opozycyjnych, zaś świadkowie zeznali przez telefon coś innego niż było w ich zeznaniach . Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wraz z uzasadniającą je argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć jedynie należy ,że kontrola sądowo-administracyjna aktów indywidualnych wydanych przez organy administracji publicznej ma wyłącznie charakter kontroli legalnościowej rozumianej jako badanie zgodności z obowiązującym prawem. Wobec tego uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy , co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 239 ze zm. ), zwanej dalej: p.p.s.a . Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy w całokształcie jej okoliczności faktycznych i prawnych , nie będąc związany sformułowanymi w skardze zarzutami i wnioskami oraz powołaną w niej podstawą prawną . Analizując pod tym kątem zaskarżoną decyzję, zgodzić się należy z generalnym zarzutem skargi, że przeprowadzone postępowanie administracyjne obarczone jest wadą, wynikającą z naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego , a w szczególności w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego . Tylko bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny ma znaczenie dla poprawnego, zgodnego z obowiązującym stanem prawnym, rozpoznania sprawy i orzeczenia o prawach i obowiązkach stron. Wobec tego w sytuacji , gdy strona wskazuje na określone źródło informacji ( środek dowodowy) w celu wykazania istotnych dla sprawy okoliczności, przeczących tezie przyjętej przez organ administracji, to obowiązkiem organu jest przeprowadzenie zawnioskowanych przez stronę dowodów chyba, że wynikają z nich okoliczności już udowodnione lub znane organowi z urzędu. To prawo procesowe strony w postaci żądania przeprowadzenia dowodów ma kapitalne znaczenie dla obrony jej interesu prawnego , oznacza bowiem czynny udział strony w ustaleniu stanu faktycznego sprawy , będącej przedmiotem postępowania administracyjnego . Dotyczy to zwłaszcza sytuacji , gdy ustalenie stanu faktycznego jest podstawą do rozstrzygnięcia negatywnego dla strony . Jeżeli strona zgłasza dowód , to w świetle art.78 k.p.a. , wedle którego żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić , jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy , chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem , organ administracji może nie uwzględnić jej wniosku dowodowego jedynie w sytuacji , gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony . Natomiast jeżeli strona wskazuje dowód , który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy , przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną , taki dowód powinien być przeprowadzony . Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na ważkie dla niej okoliczności , jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Jak wynika z art. 5 ust. 1 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, że osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4 tej ustawy. Przy czym powyższy status potwierdza się na wniosek działacza opozycji antykomunistycznej, osoby represjonowanej z powodów politycznych, wdowy lub wdowca po działaczu opozycji antykomunistycznej lub osobie represjonowanej z powodów politycznych lub innego członka rodziny zmarłego działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych , o czym stanowi ust. 2 art. 5 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Z kolei przesłanki formalne do wydania merytorycznej decyzji określa art.5 ust.3 i ust.3a ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej , stanowiąc ,że do wniosku dołącza się: 1) dowody potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 2 lub art. 3 oraz 2) decyzję administracyjną Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w sprawie spełniania warunków, o których mowa w art. 4, albo dokument potwierdzający nadanie Krzyża Wolności i Solidarności oraz aktualną fotografię wnioskodawcy. Z treści cytowanego art. 5 ust. 3 pkt 1 powołanej wyżej regulacji wynika, że ustawodawca nałożył na wnioskodawcę inicjującego postępowanie w sprawie nabycia określonego statusu , o którym mowa w tej regulacji , obowiązek przedłożenia do wniosku stosownych dokumentów potwierdzających spełnienie warunków dla uznania osoby za działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych i ciężar dowodu przenosi na wnioskodawcę. Na stronie ciąży zarówno obowiązek współdziałania z organem, jak i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, zwłaszcza gdy postępowanie łączy się z uzyskaniem praw lub nałożeniem obowiązków, a nieudowodnienie konkretnego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Fakt ten nie zwalnia jednak organu prowadzącego postępowanie administracyjne od obowiązku podejmowania działań zmierzających do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, bowiem kluczowe znaczenie ma zebranie w toku postępowania całego materiału dowodowego, zaś obowiązek w tym zakresie spoczywa na organie, o czym stanowi art.77 kpa. Jednocześnie art. 5 ust. 5 i ust.6 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej ustawodawca przewidział ,że Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych może nadto zwrócić się do: - Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przekazanie informacji o treści zgromadzonych przez Instytut dokumentów dotyczących warunków, o których mowa w art. 2 i art. 3, oraz o przekazanie uwierzytelnionych kopii tych dokumentów , - właściwej wojewódzkiej rady konsultacyjnej do spraw działaczy opozycji antykomunistycznej oraz osób represjonowanych z powodów politycznych o zaopiniowanie wniosku o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych . W analizowanej sprawie przedmiotem sporu między stronami jest kwestia, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego skarżący spełnił ustawowe przesłanki dla wnioskowanego przez niego potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej bądź osoby represjonowanej z powodów politycznych. Wprawdzie – o czym była już mowa wyżej - to na skarżącym spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów potwierdzających spełnienie warunków do uznania go za działacza opozycji antykomunistycznej , lecz nie zwalnia to organu od obowiązku podejmowania działań zmierzających do pełnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Temu obowiązkowi w badanej sprawie organ uchybił , przeprowadzając uproszczone – wyłącznie w oparciu o rozmowę telefoniczną z zawnioskowanymi świadkami , bez udziału strony - postępowanie dowodowe , nie wyjaśniając w sposób dostateczny stanu faktycznego w sprawie i dokonując przedwczesnej oceny materiału dowodowego . W realiach rozpatrywanej sprawy skarżący we wniosku inicjującym postępowanie administracyjne twierdził, że m.in. zajmował się kolportowaniem nielegalnej prasy i wydawnictw , na poparcie czego dołączył oświadczenia świadków J. S. (k.54) oraz oświadczenie P. N. ( k.55) , z którego wynika, że skarżący aktywnie działał w Komitecie Obywatelskim Solidarności w L. w okresie jego istnienia . W materiale aktowym sprawy znajduje się kserokopia legitymacji członkowskiej skarżącego , potwierdzająca członkowstwo w Niezależnym Samorządnym Związku Zawodowym " Solidarność". Powyższe okoliczności potwierdzili również w swoich oświadczeniach : z dnia [...] J. M. ( k.86) i z dnia [...] T. M. ( k.84) , który dodatkowo wskazał okres prowadzenia działalności przez skarżącego od 1981 do 1989 roku. Natomiast organ zamiast przeprowadzić dowód z zeznań zawnioskowanych przez skarżącego świadków , których przesłuchanie z natury rzeczy daje najpełniejszą możliwość rozpytania o wszystkie istotne dla sprawy okoliczności , ograniczył się wyłącznie do treści rozmów telefonicznych z niektórymi świadkami , bez zachowania jakichkolwiek gwarancji procesowych strony przy przeprowadzeniu tego dowodu. Natomiast jaki faktycznie miała przebieg ta rozmowa , a w szczególności , co powiedzieli świadkowie zostało utrwalone w lakonicznej notatce z dnia [...] ( k.103) , z której nie wynika , po pierwsze, czy świadkowie byli uprzedzenie o odpowiedzialności karnej za składania fałszywych zeznań , po drugie , na jakie pytania organu odpowiadali. W tym miejscu wymaga podkreślenia ,że dołączone przez skarżącego do jego pierwotnego wniosku z dnia [...] i ponownego wniosku z dnia [...] oświadczenia łącznie czterech świadków stanowią wyłącznie materiał dowodowy dla organu , nie przesądzający kierunku rozstrzygnięcia organu, lecz mogący ukierunkować organ co do potrzeby przeprowadzenia dalszych, dodatkowych dowodów. A w szczególności na celowość wykorzystanie instrumentu, o którym mowa w art. 5 ust. 6 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej, a więc zwrócenie się właściwej wojewódzkiej rady konsultacyjnej do spraw działaczy opozycji antykomunistycznej oraz osób represjonowanych z powodów politycznych o zaopiniowanie wniosku o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych . Kodeks postępowania administracyjnego nie określa zamkniętego katalogu środków dowodowych, jakie mogą być stosowane w toku postępowania administracyjnego , o czym stanowi art.75 §1 k.p.a. , wedle którego jako dowód należy dopuścić wszystko , co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy , a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków , opinie biegłych oraz oględziny. Jak wynika z cytowanego przepisu , w odniesieniu do osobowych źródeł informacji , takim dowodem są zeznania (lub oświadczenie ) świadka oraz przesłuchanie ( lub oświadczenie strony ) , a nie rozmowa telefoniczna z osobowym źródłem informacji , przeprowadzona przez organ , bez pouczenia o określonych konsekwencjach prawnych mówienia nieprawdy i bez zagwarantowania stronie postępowania administracyjnego podstawowych uprawnień procesowych w postaci możliwości zadawania pytań świadkowi i konfrontacji jego zeznań z przesłuchaniem strony. Tymczasem w niniejszej sprawie organ w istocie rzeczy poczynił ustalenia przede wszystkim na podstawie treści rozmów przeprowadzonych drogą telefoniczną , bez udziału strony. Kodeks postępowania administracyjnego zawiera szereg zasad, których przestrzeganie przesądza o prawidłowości prowadzonego postępowania. Przepis art. 7 k.p.a. ustanawiający zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązuje organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Myśl tę rozwija następnie art. 77 § 1 k.p.a. nakładając na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W kontrolowanej sprawie organ administracji w zaskarżonej decyzji oparł się wprawdzie na dowodach przedstawionych przez skarżącego , lecz jednocześnie wyprowadził niekorzystne dla strony wnioski z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z osobowymi źródłami informacji , nie utrwalonej w formie wymaganej procedurą administracyjną , a tym samym z tego powodu nie mającej – zdaniem Sądu - waloru mocy dowodowej . Z tego też względu wymykają się spod kontroli Sądu merytoryczne wnioski , jakie organ wyprowadził z tych rozmów i uniemożliwiają stwierdzenie , czy materiał dowodowy został właściwie przez organ oceniony i był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. A tym samym jako przedwczesna przedstawia się konkluzja organu co do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wobec stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145b k.p.a. W związku z tym , nie przesądzając kierunku rozstrzygnięcia w tej sprawie, organ w toku ponownego rozpoznania sprawy powinien przesłuchać w charakterze świadków osoby zawnioskowane na twierdzenia skarżącego i skonfrontować ich zeznania z przesłuchaniem lub oświadczeniem strony. Reasumując powyższe stwierdzić należy ,że materiał aktowy badanej sprawy świadczy o braku wyczerpującego zbadania wszystkich istotnych okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą, a tym samym o naruszeniu przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec tego pod adresem organu orzekającego w sprawie musi być skutecznie wyartykułowany zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 78 k.p.a . Przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy organ powinien mieć uwadze powyższe wskazania i dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Z tych względów zarzuty skargi przedstawiają się jako zasadne , co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. uwzględniając poniesiony przez skarżącego wpis od skargi ( kwota 200 zł) .