II OZ 906/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2911/19 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...][...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2911/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2020 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 19 czerwca 2020 r. skarżąca Spółka została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej kasacyjnie w trybie doręczenia zastępczego w dniu 9 lipca 2020 r., jednak w wyznaczonym terminie przedmiotowy brak nie został usunięty. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), odrzucił przedmiotową skargę kasacyjną. Zażaleniem A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu naruszenie: a) art. 178 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy strona skarżąca kasacyjnie nie została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w związku z czym termin do uzupełnienia tych braków nie tylko nie upłynął ale także nie zaczął swojego biegu, przez co przepis ten został zastosowany bez ziszczenia się ustawowych przesłanek do jego zastosowania; b) art. 67 § 2 p.p.s.a. poprzez takie określenie danych adresowych i danych odbiorcy korespondencji zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej, że nie było możliwe ustalenie przez operatora pocztowego właściwego adresata tej korespondencji, co w konsekwencji uniemożliwiło operatorowi pocztowemu skuteczne doręczenie korespondencji; c) art. 73 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że nastąpiło doręczenie zastępcze w sytuacji, gdy korespondencja ta od samego początku nie była prawidłowo zaadresowana do skarżącej kasacyjnie Spółki, przez co skarżąca kasacyjnie nie otrzymała nawet odpowiedniego awizo. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że przedmiotowe wezwanie zostało nieprawidłowo zaadresowane do r. pr. R. P., w sytuacji, gdy pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki to r. pr. R. P. Ponadto w skardze kasacyjnej jako adres do korespondencji wskazano dane adresowe skarżącej kasacyjnie spółki ze wskazaniem firmy spółki: A. sp. z o.o. jako podmiotu uprawnionego do odbioru korespondencji. Wskutek oszczędnego w treści zaadresowania wezwania braków formalnych poprzez wskazanie jedynie ogólnego adresu na jaki przesyłka ma być doręczona (tj. bez wskazania firmy Spółki) oraz użycia nieprawidłowego nazwiska jej pełnomocnika, skuteczne doręczenie takiej korespondencji okazało się niemożliwe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 176 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, o czym stanowi art. 176 § 2 p.p.s.a. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176 p.p.s.a., innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 177a p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje faktu nieuzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie bądź oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, podnosi natomiast, że nie otrzymała przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia tego braku, kwestionując przyjętą za podstawę wydania zaskarżonego postanowienia okoliczność doręczenia tego wezwania w trybie art. 73 p.p.s.a., z powodu jego nieprawidłowego zaadresowania. Konfrontując twierdzenia skarżącej z dokumentacją znajdującą się w aktach przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż niezasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że wezwanie do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi kasacyjnej było stronie skarżącej kasacyjnie doręczone skutecznie w dniu 9 lipca 2020r. w trybie art. 73 p.p.s.a. Wezwanie Sądu pierwszej instancji skierowane do skarżącej Spółki w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 czerwca 2020r. zostało bowiem skierowane do r. pr. R. P. w sytuacji, gdy pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie był r. pr. R. P., a ponadto na przedmiotowej przesyłce nie wskazano pełnego adresu do korespondencji, bowiem pominięto w nim firmę, pod jaką funkcjonuje skarżąca Spółka (A. sp. z o.o.). W skardze kasacyjnej natomiast jako adres do korespondencji wskazano: "A. sp. z o.o., [...]-[...] [...], al. [...] [...]". W konsekwencji nie można było uznać wadliwie zaadresowanego, skierowanego do skarżącej kasacyjnie Spółki wezwania za doręczone prawidłowo, co skutkować musi przyjęciem, że termin do usunięcia wskazanych w wezwaniu braków skargi kasacyjnej nie rozpoczął biegu. Brak było więc podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej z uwagi na nieuzupełnienie w terminie jej braków formalnych wskazanych w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 19 czerwca 2020 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.