II SA/Wa 1143/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA - Ewa Pisula - Dąbrowska, , Protokolant - Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie decyzji wyznaczającej na stanowisko służbowe postanawia - odrzucić skargę - UZASADNIENIE Dowódca Marynarki Wojennej decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Dowódcy Brygady Lotnictwa MW z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], na mocy którego skarżący [...] W. T. został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem 1 lipca 2007 r. wyznaczony na stanowisko służbowe [...] na okres kadencji od [...] lipca 2007 r. do [...] czerwca 2009 r. Wnioskiem z dnia 2 marca 2009 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną już powyżej decyzją Dowódcy Marynarki Wojennej na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylenie go w całości oraz wyznaczenie na stanowisko służbowe np. w JW. Nr [...] w S. W uzasadnieniu podał, że organ pierwszej instancji wydając decyzję, opierał się na opinii służbowej wystawionej w dniu [...] lutego 2007 r., z którą on sam zapoznał się dopiero w dniu 19 czerwca 2007 r., a to z uwagi na fakt przebywania w tym czasie na zwolnieniu lekarskim. Wobec powyższego zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., czyli niedopełnienie przez osobę pełniącą funkcję organu kadrowego obowiązków wynikających z przepisów prawa i poprzez działanie na jego szkodę. Z tego mianowicie powodu, że w jego interesie leży jak najdłuższe pełnienie służby, a stanowisko, na które go wyznaczono, ulegnie likwidacji w perspektywie 2 lat. Dowódca Marynarki Wojennej decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w zw. z art. 148 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania ze względu na uchybienie terminu do wniesienia podania. W uzasadnieniu – wskazując opisany już powyżej stan faktyczny – podał, że stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie wnosi się do organu administracji, który wydał decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania i to na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia powyższego faktu. Tymczasem, jak wynika z pisma skarżącego z dnia 26 stycznia 2009 r., wymieniony już w tym dniu wiedział o wskazanej przez niego podstawie wznowienia, zaś wniosek o wznowienie postępowania wysłał w dniu 2 marca 2009 r. Stąd też podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu. W odwołaniu z dnia 2 kwietnia 2009 r. od powyższej decyzji do Szefa Sztabu Generalnego, skarżący zarzucił; 1. naruszenie norm prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż odwołujący dowiedział się o przyczynie uzasadniającej wznowienie postępowania później niż na miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, 2. naruszenie art. 17 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na błędnym pouczeniu, iż organem nadrzędnym w postępowaniu administracyjnym jest szef Sztabu Generalnego WP. W tej sytuacji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji będących podstawą wznowienia, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że wskazana przez organ data dotyczy zupełnie innej okoliczności, z którą niniejsza sprawa nie jest związana i w konsekwencji pismo z dnia 26 stycznia 2009 r. nie miało nic wspólnego z przyczyną uzasadniającą wznowienie postępowania. Ponadto organ nie przeprowadził żadnego postępowania na uprawdopodobnienie zachowania terminu. Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na zawarte w niej argumenty – podał, że w związku z wejściem w życie decyzji z dnia 6 grudnia 2007 r. Nr 554/MON zmieniającej decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 marca 2007 r. Nr 104/MON w sprawie bezpośredniego podporządkowania jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych (Dz. Urz. MON Nr 6, poz. 76 ze zm.), Dowództwo Marynarki Wojennej podlega Szefowi Sztabu Generalnego i w tej sytuacji pouczenie jest prawidłowe. Od powyższej decyzji skarżący W. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił: 1. naruszenie norm prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż odwołujący dowiedział się o przyczynie uzasadniającej wznowienie postępowania później niż na miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, 2. naruszenie art. 17 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na błędnym pouczeniu, iż organem nadrzędnym w postępowaniu administracyjnym jest szef Sztabu Generalnego WP. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w całości. W uzasadnieniu natomiast powołał się na te same argumenty, co w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Szef Sztabu Generalnego wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. W piśmie procesowym z dnia 6 sierpnia 2009 r. skarżący podtrzymał zarzuty ze skargi, zarzucając organowi arogancję oraz brak jakichkolwiek rzeczowych argumentów, zaś organ w piśmie procesowym z dnia 15 września 2009 r. nie zgodził się z zarzutami skarżącego, po czym skarżący w kolejnym piśmie procesowym podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Z kolei według art. 3 § 3, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jednakże przepisy szczególne mogą wyłączać kognicję sądów administracyjnych i w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 2008 r. Dz. U. Nr 141, poz. 892 ze zm.) stanowi się, że skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach: 1) wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji; 2) mianowania na stopień wojskowy; 3) przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy osobowej; 4) delegowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką wojskową. Tymczasem skarżący [...] W. T. rozkazem personalnym Dowódcy Brygady Lotnictwa MW z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], utrzymanym następnie w mocy decyzją Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczony na inne stanowisko służbowe, którą to decyzję w niniejszej sprawie uczynił przedmiotem wznowienia postępowania administracyjnego. Skoro zaś w cytowanym przepisie art. 8 ust. 2 ustawy używa się pojęcia w "sprawie" to oznacza to, że powyższy zakaz należy oceniać w kategoriach materialnoprawnych, a nie procesowych. To w konsekwencji powoduje, że sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie podlegają nie tylko decyzje podjęte w tym przedmiocie w trybie zwykłym, lecz również podjęte w nadzwyczajnych trybach weryfikacji decyzji przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym i w procedurze wznowienia postępowania administracyjnego w myśl art. 145 k.p.a. (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 718/08 – LEX 505979, z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 1546/09 – niepubl.). W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 ust. 1 pkt 1) cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.