II FZ 550/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3072/05 w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3072/05 odrzucającego skargę kasacyjną L.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3072/05 w sprawie ze skargi L.O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 9 września 2005 r. nr ... w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym postanawia oddalić zażalenie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze III SA/Wa 3072/05 odrzucił zażalenie L.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2006 r. odrzucające skargę kasacyjną w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 194 § 4 zd. pierwsze oraz art. 175 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że sporządza je sędzia, prokurator, notariusz, albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący przedstawicielem lub pełnomocnikiem strony, a także doradca podatkowy w sprawach obowiązków podatkowych. Z uwagi na to, że przedmiotowe zażalenie nie zostało sporządzone przez żadną z osób wymienionych w przywołanych wyżej przepisach Sąd stwierdził, że zażalenie jest niedopuszczalne. W konsekwencji Sąd zastosował art. 178 w związku z art. 194 § 4 i art. 197 § 2 u.p.p.s.a. oraz orzekł o odrzuceniu zażalenia. W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylenie. Jako przyczynę niewniesienia skargi kasacyjnej sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika wskazała brak środków na pokrycie wydatków z tym związanych. Dodała również, że złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata bądź radcy prawnego, który to wniosek w chwili składania przedmiotowego zażalenia nie został przez Sąd rozpoznany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie jest zasadne, a więc podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Jak wynika z treści tych artykułów skarżący nie może sam sporządzić zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Uprawnionymi do jego sporządzenia są wyłącznie podmioty wymienione w art. 175 u.p.p.s.a, a mianowicie: adwokaci, radcy prawni we wszystkich sprawach, natomiast w sprawach obowiązków podatkowych również doradcy podatkowi. Ten "przymus adwokacki", ma na celu zapewnienie zażaleniu odpowiedniego poziomu zarówno merytorycznego jak i formalnego. Naruszenie art. 194 § 4 u.p.p.s.a powoduje brak formalny zażalenia, który nie ulega konwalidacji. Natomiast stosownie do art. 194 § 3 u.p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Oznacza to, że w zażaleniu strona powinna wskazać w jaki sposób sąd pierwszej instancji naruszył prawo w zaskarżonym orzeczeniu, które jest przedmiotem zażalenia. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie sprecyzowała dlaczego jej zdaniem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2006 roku o odrzuceniu zażalenia narusza prawo. Przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego, jest ocena pod względem zgodności z prawem właśnie tego rozstrzygnięcia Sądu. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek ocenić, czy Sąd pierwszej instancji słusznie postanowił odrzucić zażalenie strony na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej (art. 194 § 1 u.p.p.s.a. punkt 8). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie to nie narusza prawa. Jak słusznie bowiem zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucone zaskarżonym postanowieniem zażalenie nie spełnia wymogów wynikających z art. 194 § 4 u.p.p.s.a. W zażaleniu tym skarżąca nie zgodziła się z decyzją Sądu z dnia 26 października 2006 roku odrzucającą skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2006 r. oddalającego skargę strony na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 9 września 2005 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym. W myśl bowiem art. 194 § 4 u.p.p.s.a., jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu, zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego albo przez podmioty wykonujące zawody wymienione w art. 175 § 2 i § 3 u.p.p.s.a. w sytuacjach opisanych w tym przepisie. Odrzucone postanowieniem Sądu pierwszej instancji z dnia 30 listopada 2006 roku zażalenie nie zostało sporządzone przez osobę do tego uprawnioną stosownie do wskazanych powyżej norm. Z tej przyczyny podlegało ono odrzuceniu, na co słusznie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu. Sąd rozstrzygnięcie to uzasadnił w sposób rzetelny oraz powołał jego prawidłową podstawę prawną. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, wskazany w uzasadnieniu zażalenia, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Jednakże na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że w przypadku gdy strona nie zgadza się z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego może ona złożyć Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. Dodać należy również, że Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środków odwoławczych (skargi kasacyjnej lub zażalenia) od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.