II SA/Lu 39/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak, Sędzia NSA Grażyna Pawlos – Janusz, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 28 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A. S. i S. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oddala skargi. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] Wojewoda na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz.2096) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186) - po rozpatrzeniu odwołania S. S. oraz J. N., P. N. i M. N. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2019 r., znak: [...], orzekającej o uchyleniu decyzji ostatecznej Burmistrza S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w miejscowości K. w odległości 3,0 m od granicy działki nr [...], w odległości 3,0 m od granicy działki nr [...] oraz w odległości 5,19 m od granicy działki nr [...] wraz z urządzeniami budowlanymi wspólnymi tj.: przyłączem energetycznym napowietrznym od słupa nr [...] usytuowanego na działce nr [...] do [...] na zewnątrz budynku, zbiornikiem do gromadzenia nieczystości płynnych oraz przyłączem kanalizacyjnym zaprojektowanym w odległości 7,0 m od granicy działki nr [...], przyłączem wodociągowym zaprojektowanym od istniejącej sieci wodociągu miejskiego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2019 r., znak: [...], Starosta Z. działając na podstawie art. 163 k.p.a. w związku z art. 36 a ust. 2 ustawy Prawo budowlane uchylił decyzję Burmistrza S. z dnia [...] grudnia 2000r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą. A. i S. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości K. gm. S.. Powodem uchylenia ww. decyzji był wymóg art. 36 a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, związany z ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 51 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego, w związku z istotnym odstąpieniem od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i nakładającej na inwestora obowiązek przedłożenia zamiennego projektu budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Od decyzji organu I instancji odwołał się S. S., nie zgadzając się z jej orzeczeniem i wnosząc o uchylenie ww. decyzji Starosty w całości. Strona wskazała na niezgodność tego aktu administracyjnego z Konstytucją oraz z obowiązującym prawem w szczególności z art. 51 ust 1 oraz art. 50 ustawy Prawo budowlane. S. S. wyjaśnił, że zgodnie z prawem wydanie decyzji nakładającej na inwestora obowiązek przedłożenia zamiennego projektu budowlanego powinno poprzedzać postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. Do odwołania strona załączyła decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2000 r. znak: [...] wyjaśniając, że w akcie tym zafałszowana została wymagana "odległość budynku od krawędzi jezdni w terenach zabudowy zwartej". Od decyzji Starosty [...] odwołali się również: J. N., P. N. i M. N.. Strony wyraziły swój sprzeciw, gdyż ich zdaniem organ I instancji pominął w swej decyzji kwestie legalności budynków gospodarczych, których rozbiórka nakazana była w uchylonej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2000 r. W dniu [...] listopada 2019 r. do Wojewody wpłynęło uzupełnienie odwołania S. S., który zwrócił się z prośbą o zapoznanie się przez organ ze wszystkimi aktami związanymi ze sprawą, posiadanymi przez Starostwo Powiatowe w Z. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., dołączając jednocześnie dodatkowe dokumenty w sprawie. Według odwołującego się część dokumentów dotyczących pozwolenia na budowę została sfałszowana (m. in. decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2000 r. znak: [...]), w związku z czym budynek mieszkalny jednorodzinny został zrealizowany zgodnie z prawem. Wyjaśnił on również, że nadzór budowlany błędnie uznał, że zmiany dotyczące długości budynku oraz lokalizacji zbiornika bezodpływowego na działce stanowią istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wniósł również o ustalenie czy B. O. i Z. S. powinny zostać uznane za stronę postępowania oraz o analizę prawną wszystkich dokumentów w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji zacytował art. 36 a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przywołany art. 51 ust.1 pkt 3 stanowi, że "przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian". Możliwość uchylenia decyzji pozwoleniu na budowę, na podstawie art. 36 a ust. 2 Prawa budowlanego, opiera się nie na wadliwości samej decyzji, lecz wynika z wadliwego postępowania inwestora, który w trakcie budowy w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu na budowę lub innych warunków pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy, zadania i kompetencje wynikające z art. 51 Prawa budowlanego należą do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. W zaistniałej sytuacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie do dnia [...] grudnia 2019 r. zamiennego projektu budowlanego, dotyczącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości K. wraz z urządzeniami budowlanymi wspólnymi tj.: przyłączem kanalizacyjnym i przyłączem wodociągowym, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych zrealizowanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego, decyzją o pozwoleniu na budowę, projektu budowlanego. Nałożenie powyższego obowiązku było skutkiem stwierdzenia w trakcie oględzin istotnych odstępstw polegających na: zmianie wymiarów budynku (zmiana długości budynku z 10,81 m na 10,15 m, co spowodowało zmianę charakterystycznych parametrów budynku o ponad 2%), zmianie usytuowania budynku względem krawędzi jezdni drogi powiatowej (z 25,0 m na 21,50 m, co stanowi odstąpienie w zakresie projektu zagospodarowania działki) oraz zmianie lokalizacji zbiornika do gromadzenia nieczystości. Z decyzji PINB w Z. wynika, że ustalono bezsprzecznie fakt istotnego odstąpienia podczas realizacji obiektu od warunków udzielonego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Konsekwencją dopuszczenia się przez inwestora istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków udzielonego pozwolenia na budowę jest postępowanie naprawcze prowadzone przez organ nadzoru na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Wojewoda wskazał, że zgodnie z obowiązującym prawem jest natomiast organem II instancji w stosunku do Starosty, działającym jako organ administracji architektoniczno-budowlanej. Kontroli Wojewody podlegają zatem decyzje administracyjne w postępowaniu odwoławczym bądź w postępowaniach nadzwyczajnych prowadzonych na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają zatem kompetencji do prowadzenia działań naprawczych w stosunku do obiektu zrealizowanego niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę i do korygowania rozstrzygnięć służb nadzoru budowlanego. Istotna dla sprawy jest bowiem jedynie ostateczna decyzja PINB w Z. z dnia [...] kwietnia 2019 r., którą organ jest związany i na podstawie której jest zobowiązany do podjęcia działań wymaganych przepisem art. 36 a ust.2 Prawa budowlanego. Wojewoda podkreślił, że nie ma uprawnień do kwestionowania rozstrzygnięć służb nadzoru. Dodatkowo w art. 36 a Prawa budowlanego zostały zawarte regulacje dotyczące legalnie dokonywanych istotnych odstępstw od udzielonego pozwolenia, które możliwe są jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Ominięcie tej procedury skutkuje wszczęciem przez służby nadzoru budowlanego procedury określonej w art. 51 Prawa budowlanego. Wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji określonej w ust.1 pkt 3 tegoż artykułu rodzi po stronie organów architektoniczno - budowlanych obowiązek uchylenia tego pozwolenia w oparciu o art. 36 a, co powinno nastąpić bezzwłocznie po tym, jak wspomniana wcześniej decyzja stanie się ostateczna. Organ odwoławczy przytoczył treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 257/10 (Legalis nr 348209) stwierdzający, że "...wykładnia art. 36 a ust. 2 Prawa budowlanego nie wymaga jakichś szczególnych zabiegów interpretacyjnych. Jego gramatyczne brzmienie jest oczywiste. Jeżeli organ nadzoru budowlanego w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę wyda decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczasowych robót, to organ, który wcześniej wydał pozwolenie na budowę je uchyla. Odmienna jego interpretacja (...) nie zasługuje na akceptację...". Przed wydaniem decyzji w oparciu o art. 36 a ust. 2 rzeczą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest jedynie ustalenie istnienia przesłanki w postaci wydania decyzji, o której mowa wart. 51 ust.1 pkt 3 przez organ nadzoru budowlanego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1007/07, Legalis nr 839161). Wojewoda wskazał, że przedmiotowej sprawie Starosta Z. związany art. 36 a ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz ostateczną decyzją organów nadzoru budowlanego wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie, a odwołanie stron postępowania uznał za bezzasadne. Odnosząc się natomiast wniosku S. S. o zbadanie czy B. O. i Z. S. powinny uczestniczyć w prowadzonym postępowaniu, Wojewoda zauważył, że osoby te były stroną postępowania na etapie wydania przez Burmistrza S. decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...], zatem oczywistym jest aby uznać je za strony postępowania na etapie wydania decyzji o uchyleniu ww. aktu administracyjnego. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego "...stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Interes prawny w sferze prawa administracyjnego oznacza, że istnieje norma materialno-prawna, która kształtuje sytuację prawną jednostki w zakresie ustalonym przez jej treść. Ponadto w myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pozostałe zarzuty i wnioski stron skarżących sformułowane w odwołaniach organ odwoławczy uznał za bezzasadne i nie mające wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. W ocenie Wojewody decyzja w przedmiotowej sprawie została natomiast wydana w oparciu o pełny i kompletny materiał dowodowy niezbędny do podjęcia niniejszej decyzji. Skargi na powyższą decyzję wnieśli A. S. (w sprawie niniejszej) oraz S. S. (w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 40/20). Obydwoje skarżący zarzucili, że decyzje są niezgodne z Konstytucją oraz obowiązującymi przepisami, ponadto są bezprawne i bezzasadne. W ocenie skarżących organy administracji błędnie wskazały w wydanych decyzjach, że podstawą rozstrzygnięcia jest art. 36a ustawy Prawo budowlane, zaś treść tego przepisu nie została prawidłowo zacytowana w decyzji Wojewody. Poza tym skarżący uważają, że art. 163 k.p.a. nie daje Staroście prawa do uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawa. Skarżący zarzucili także, że organ odwoławczy nie przeprowadził prawidłowo postępowania dowodowego, nie przeanalizował dokumentów, błędnie uznał za strony postępowania Z. S. i B. O. , które nie były stronami w innym postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę. Dodatkowo podnieśli, że decyzja organu odwoławczego została wydana "w ekspresowym tempie(...), to jest niezgodnie z prawem, bo urzędnicy nie mieli czasu na analizę i sprawdzenie dokumentów zgodności z przepisami". Ponadto decyzja wydana została z upoważnienia Wojewody, a faktycznie w tym czasie fizycznie Wojewody nie było. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.), zwanej ustawą o covid - przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze powyższą regulację, a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron oraz konieczność pilnego rozpoznania wniesionej w tej sprawie skargi – Sąd rozpoznał tę skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid, co poprzedził odwołaniem wyznaczonego w tej sprawie posiedzenia jawnego. Ponadto postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Sąd na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy niniejszej ze sprawą o sygn. akt II SA/Lu 40/20 i prowadzenie ich pod sygnaturą II SA/Lu 39/20. Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej jako p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skutkiem takiej kontroli sądowej może być uchylenie zaskarżonej decyzji w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.), dalej powoływanej jako Prawo budowlane, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Z kolei przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego stanowi, że w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce numer [...], położonej w miejscowości K., udzielone zostało przez Burmistrza S. pozwolenie na budowę na mocy decyzji nr [...] z dnia 12 grudnia 2000 r. Nie jest także w sprawie kwestionowane, że w odniesieniu do tej inwestycji wydana została decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, tj. decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 3 kwietnia 2019 r., którą utrzymał w mocy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Z decyzji tej wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na skarżących obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie do [...] grudnia 2019 r. projektu budowlanego zamiennego wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, dotyczącego budynku jednorodzinnego usytuowanego na działce numer [...], położonej w [...] wraz z przyłączem energetycznym, zbiornikiem na nieczystości płynne oraz przyłączem kanalizacyjnym, wodociągowym, uwzględniającym zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych zrealizowanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, projektu budowlanego. Nie ulega też wątpliwości, że decyzja ta jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym, albowiem do dnia wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak i w toku postępowania przed sądem nie wydano orzeczenia w sprawie stwierdzenia wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym organy architektoniczno-budowlane, tj. Starosta i Wojewoda, nie są uprawnione do badania zasadności rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowalnego, a więc czy taka decyzja jest zgodna z prawem, jak również nie mogą dokonywać samodzielnej oceny stanu faktycznego sprawy w ramach prowadzonego postępowania w trybie art. 36a ust. 2 tej ustawy (zob. np. wyrok NSA z dnia 7 września 2017 r., sygn. II OSK 2161/16, dostępny w CBOSA). Przyjmuje się więc jednoznacznie, że decyzja wydawana na podstawie art. 36a ust. 2 Prawo budowlane ma charakter związany, a nie uznaniowy, co oznacza, że organy są zobowiązane wszcząć i przeprowadzić postępowanie w omawianym trybie, a jedyną przesłanką orzekania w tego rodzaju sprawach o uchyleniu ostatecznej decyzji jest uprzednie wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Odnosząc to do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą i istotną przesłanką, którą musiał wykazać organ orzekający na mocy art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego było ustalenie, czy została wydana przez organ nadzoru budowlanego decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, przy czym nie budzi wątpliwości, że taka decyzja musi posiadać walor ostateczności. W niniejszej sprawie wymóg ten zaś został bezspornie spełniony, o czym świadczy treść decyzji PINB z [...] kwietnia 2019 r. i ustalony przez organ odwoławczy walor jej ostateczności. Jak ponadto wynika z akt niniejszej sprawy, co też prawidłowo ustalił Wojewoda, decyzja nakładająca na inwestorów obowiązki przeprowadzenia robót budowlanych pozostaje w obrocie prawnym, co w konsekwencji uprawniało Starostę Zamojskiego do wydania decyzji określonej w art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego. W związku z tym nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi kwestionujące ten przepis jako podstawę prawną rozstrzygnięć organów architektoniczno-budowlanych. Przepis ten jest także przepisem szczególnym , o którym mowa w art. 163 k.p.a., dlatego też organ mógł na jego podstawie uchylić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo – w tym przypadku – decyzję o pozwoleniu na budowę. Nie są także zasadne zarzuty skargi dotyczące zbyt szybkiego wydania decyzji przez organ odwoławczy oraz braku analizy znajdujących się w aktach dokumentów. W ocenie Sądu Wojewoda dochował obowiązku wyczerpującego wskazania okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a uzasadnienie decyzji odwoławczej zawiera ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Co do zarzutu wydania decyzji przez Wojewodę mimo, że jak twierdzą skarżący – nie urzędował on w tym dniu, stwierdzić należy, że decyzja została wydana przez Dyrektora Wydziału Infrastruktury, działającego z upoważnienia Wojewody. Odnośnie zarzutu błędnego ustalenia przez organy jako stron postępowania B. O. i Z. S. stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom Wojewody nie były one stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę (właścicielami działki numer [...] byli wówczas F. i Z. W.). Jednakże z akt administracyjnych wynika , że są one współwłaścicielkami po ˝ części działki numer 1902 (k. 2 akt adm. I instancji) bezpośrednio graniczącej z działką skarżących, na której znajduje się sporny budynek. Zatem jako właścicielki tej działki na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, mają interes prawny w udziale w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zawierają uzasadnionych podstaw, gdyż postępowanie organów architektoniczno-budowlanych orzekających na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego nie było dotknięte takimi wadami, które skutkowałyby wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego. Nie budzi więc wątpliwości sądu, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, co zasadnie zaakceptował Wojewoda w zaskarżonej decyzji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.