II OSK 790/20

SENTENCJA Dnia 8 grudnia 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 2110/19 ze skargi M. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz M.T. kwotę 1047 (tysiąc czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zarządza zwrócić M. T. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej. UZASADNIENIE Wyrokiem z 28 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2100/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w sprawie ze skargi M. T., na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z [...] maja 2017 r. skarżący, obywatel [...], wystąpił do Wojewody [...] (dalej: Wojewoda) o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Polski w celu wykonywania pracy na rzecz firmy M. Decyzją z [...] lutego 2018 r. Wojewoda, działając na podstawie art. 100 ust. 2 w związku z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2018 r. poz. 2094) - dalej: ustawa o cudzoziemcach, i art. 12 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 107) - dalej: ustawa zmieniająca, odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że cudzoziemiec posiadał już taki rodzaj zezwolenia wydany przez Wojewodę [...] decyzją z [...] czerwca 2016 r. i ważne do [...] grudnia 2018 r. w celu wykonywania pracy na rzecz A. sp. z o.o. Z uwagi na to, że pełnomocnik cudzoziemca w dniu [...] maja 2017 r. poinformował Wojewodę [...] o zakończeniu wykonywania przez cudzoziemca pracy na rzecz tego podmiotu, Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2017r. orzekł o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia. Zgodnie z art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, można odmówić udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 113 tej ustawy. Cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, ma bowiem obowiązek zawiadomić wojewodę w terminie 15 dni roboczych o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia. Organ w postępowaniu ustalił, że cudzoziemiec, posiadając zezwolenie ważne od [...] czerwca 2016 r. do [...] września 2017 r., przepracował jedynie [...] dni w okresie od [...] listopada 2015 r. do [...] listopada 2015 r., a o ustaniu zatrudnienia poinformował wojewodę przez swojego pełnomocnika dopiero [...] maja 2017 r. Odnosząc się do pisemnych wyjaśnień z [...] października 2017 r. o braku pouczenia w języku dla cudzoziemca zrozumiałym o powyższym obowiązku organ wskazał, że stosowne pouczenie znalazło się w decyzji z [...] czerwca 2016 r. w punkcie 8. części zawierającej pouczenie. Cudzoziemiec nie stawił się w Urzędzie Wojewódzkim w celu złożenia wyjaśnień, ani nie odpowiedział na wezwanie do dostarczenia do akt sprawy dokumentów potwierdzających otrzymywanie wynagrodzenia od pracodawcy w innych okresach. Organ I instancji uznał, że cudzoziemiec nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 113 ustawy o cudzoziemcach, w związku z czym odmówił udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na podstawie art. 100 ust. 2 tej ustawy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że cudzoziemiec został pouczony o obowiązku wynikającym z art. 113 ustawy o cudzoziemcach. Zezwolenie na pobyt czasowy zostało udzielone cudzoziemcowi w celu wykonywania pracy na rzecz konkretnego pracodawcy. Za niepożądany z punktu widzenia interesów państwa należy uznać stan, w którym cudzoziemiec po uzyskaniu zezwolenia pobytowego nie przystępuje do realizacji celu pobytu, jaki stał się podstawą udzielenia tego zezwolenia, przystępuje zaś do realizacji celu nieznanego organom państwa. Z akt sprawy wynika bowiem, że cudzoziemiec przepracował w warunkach zgodnych z udzielonym zezwoleniem jedynie [...] dni, co oznacza, że w ramach udzielonego zezwolenia na pobyt i pracę nie świadczył pracy zgodnie z tym zezwoleniem. Organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od zastosowania dyspozycji art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ : 1) wniosek o udzielenie zezwolenia został przez cudzoziemca złożony przed upływem roku od upływu okresu ważności poprzedniego zezwolenia; 2) w sprawie jednoznacznie ustalono, że cudzoziemiec nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 113 ustawy o cudzoziemcach, pomimo że został prawidłowo o tym pouczony; 3) za odmową udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy przemawiają względy ochrony praworządności i zasad współżycia społecznego;. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wspomnianym we wstępie wyrokiem z 28 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2110/19, oddalił skargę na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdzając, że okolicznością niesporną jest, że decyzją z [...] czerwca 2016 r. udzielono skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia [...] grudnia 2018 r. Wskazana decyzja w punkcie 8 pouczenia zawierała informację o obowiązku zawiadomienia na piśmie wojewodę, który udzielił zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o utracie pracy u któregokolwiek z podmiotów powierzających wykonywanie pracy, wymienionych w zezwoleniu (art. 121 ustawy o cudzoziemcach). Cudzoziemiec nie wywiązał się z tego obowiązku. Decyzja z [...] czerwca 2016 r. została doręczona zarówno skarżącemu oraz pełnomocnikowi pracodawcy - A. sp. z o.o. Zdaniem Sądu, nieznajomość języka polskiego nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą niewykonanie obowiązku, skoro decyzja zawierała stosowne pouczenia, a w razie wątpliwości co do jego treści cudzoziemiec mógł skorzystać z usług tłumacza. Obowiązek pouczenia skarżącego w języku dla niego zrozumiałym, niezwiązany bezpośrednio z toczącym się postępowaniem administracyjnym wykracza poza normę wynikającą z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i może się mieścić, co najwyżej w zakresie zastosowania art. 9 zd. drugie ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256) - dalej: k.p.a. O ile więc zgodzić się można, że organ prowadzący sprawę, na tej podstawie mógłby udzielić informacji skarżącemu o obowiązku wynikającym z art. 113 ustawy o cudzoziemcach, o tyle nie musiał tego robić w języku dla skarżącego zrozumiałym, gdyż taka informacja nie mieści się w zakresie przedmiotowym art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 9 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi, podczas gdy prawidłowa subsumpcja stanu faktycznego sprawy nie dawała podstaw do obciążenia skarżącego negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z dyspozycji art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, z powodu nieznajomości prawa przez skarżącego oraz niepoinformowania go o konieczności zawiadomienia właściwego wojewody, w terminie 15 dni roboczych o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia, w języku zrozumiałym dla skarżącego, to jest w języku [...]; 2) naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi wobec przyjęcia, że organ administracji publicznej może bez uzasadnionej przyczyny odstąpić od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, podczas gdy wskazany przepis wprost stanowi, że organy administracji publicznej są zobowiązane nie odstępować od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a w sprawach o stanie faktycznym tożsamym ze stanem faktycznym niniejszej sprawy, tj. w sprawach prowadzonych przez Wojewodę [...] pod sygn. akt [...] oraz przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców pod sygn. akt [...] organy zajęły stanowisko identyczne jak skarżący w toku niniejszej sprawy, 3) naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi wobec przyjęcia, że organ nie ma obowiązku informowania cudzoziemca o jego obowiązkach w języku dla niego zrozumiałym, wobec czego, Wojewoda [...] nie był zobowiązany do poinformowania skarżącego o obowiązku zgłoszenia zakończenia wykonywania pracy na rzecz podmiotu, dla którego zostało wydanie zezwolenie na wykonywanie pracy, w terminie 15 dniu roboczych, w języku zrozumiałym dla cudzoziemca, podczas gdy wskazany przepis wprost stanowi, że organ prowadzący postępowanie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, poucza cudzoziemca pisemnie w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach, a w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, prowadzonym przez Wojewodę [...] skarżący nie został w zrozumiałym dla niego języku poinformowany o tym obowiązku na rzecz podmiotu, dla którego zostało wydane zezwolenie na wykonywanie pracy, w terminie 15 dniu roboczych; 4) naruszenie art. 7a § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 100 ust. 2 i art. 113 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi wobec przyjęcia przez Sąd, że organy zastosowały prawidłową wykładnię art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, gdy wykładnia ta jest niekorzystna dla skarżącego i doprowadziła do uznania, że z własnej winy nie wykonał obowiązku powiadomienia Wojewody, który udzielił zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia, a także doprowadziła do rozstrzygnięcia na niekorzyść Skarżącego wątpliwości dotyczących odmowy udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się oświadczenie z dnia [...] września 2017 r., w którym skarżący oświadczył, że nie wiedział, że jest zobowiązany do powiadomienia Wojewody o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy ani nie został pouczony o takim obowiązku w języku dla niego zrozumiałym; 5) naruszenie art. 15 k.p.a. – zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, mającego wpływ na wynik sprawy, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi wobec przyjęcia, że organ II instancji nie był zobowiązany do badania przesłanek udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w przypadku niezłożenia przez cudzoziemca zawiadomienia o ustaniu podstawy wydanego zezwolenia na pobyt czasowy, co naruszyło prawo skarżącego do rozpoznania sprawy merytorycznie przez organy obu instancji oraz niezastosowanie i niewskazanie skarżącemu przesłanek zależnych od skarżącego, które nie zostały na dzień wydania decyzji organu II instancji spełnione lub wykazane, co w konsekwencji doprowadziło do braku rozpoznania przesłanek do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej; 6) naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 100 ust. 2 oraz art. 113 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi w sytuacji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organy I i II instancji, braku uwzględnienia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady kierowania się interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, a w konsekwencji błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz uznania, że w niniejszym postępowaniu zachodzą przesłanki do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy odmowa zezwolenia na pobyt czasowy zgodnie z art. 100 ust. 2 w zw. z art. 113 ustawy o cudzoziemcach ma jedynie charakter fakultatywny, mając na celu karanie cudzoziemców rażąco naruszających obowiązujące przepisy, a w niniejszej sprawie występują następujące okoliczności: a) skarżący nie został poinformowany o konieczności zawiadomienia właściwego Wojewody, w terminie 15 dni roboczych o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia, w języku zrozumiałym dla skarżącego, b) w aktach niniejszej sprawy znajdują się wszystkie dokumenty uzasadniające udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, które potwierdzają źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania przez skarżącego w okresie oczekiwania na wydanie zezwolenia na pobyt na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, c) utrzymanie mocy zaskarżonej negatywnej decyzji organu I instancji stanowi nadmierną sankcję wobec Skarżącego, pomimo braku rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu społecznego, d) utrzymanie w mocy zaskarżonej negatywnej decyzji organu I instancji nie odnosi się do przedstawionych w toku postępowania wyjaśnień skarżącego na okoliczność niedopełnienia obowiązku z art. 113 ustawy o cudzoziemcach (oświadczenie z dnia [...] września 2017 r.), jak również nie uzasadnia właściwie zastosowania art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, poprzez błędne wskazanie okoliczności faktycznych w kontekście ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Skarga kasacyjna zawiera uzasadnione podstawy. 2. Zgodnie z art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi można odmówić udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 113, jeżeli wniosek o udzielenie kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy złożył przed upływem 1 roku od upływu okresu ważności poprzedzającego go zezwolenia albo od dnia, w którym decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna. Organ w decyzji z [...] czerwca 2016 r., pouczył stronę (w języku polskim) o treści art. 121 ustawy o cudzoziemcach, ale w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, utrata pracy stanowiła jednocześnie ustanie przyczyny udzielenia zezwolenia (art. 113 ustawy o cudzoziemcach). Zatem obowiązek strony poinformowania organu o ustaniu zatrudnienia wypełniał dyspozycję zarówno art. 121, jak i art. 113 ustawy o cudzoziemcach. 3. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy za bezsporne należy uznać, że skarżący nie dopełnił obowiązku określonego w art. 113 ustawy o cudzoziemcach i nie powiadomił wojewody o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia. Zawiadomienie o ustaniu zatrudnienia w firmie O. sp. z o.o. dotarło do organu dopiero w dniu [...] maja 2017 r. - po upływie niespełna półtora roku od ustania zatrudnienia, a także już po złożeniu kolejnego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Sporne jest natomiast, czy w sytuacji pouczenia skarżącego o powyższym obowiązku w języku niezrozumiałym dla cudzoziemca, organ rozpatrujący kolejny wniosek o udzielenie takiego zezwolenia, może odmówić udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, biorąc pod uwagę treść art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) tej ustawy. 4. Obowiązek informacyjny w postępowaniu administracyjnym został uregulowany w art. 9 k.p.a. Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy o cudzoziemcach zasada ogólna wynikająca z art. 9 k.p.a. została przez ustawodawcę uszczegółowiona. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o cudzoziemcach, organ prowadzący postępowanie w sprawach o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy poucza pisemnie cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach. Przepis ten nie wyłącza więc stosowania art. 9 k.p.a., ale stawia wyższe wymagania w zakresie informacji udzielonej przez organ w sprawach wymienionych w art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W wyroku powołanym w skardze kasacyjnej z 23 lipca 1992 r., sygn. akt III ARN 40/92 (LEX nr 10909), Sąd Najwyższy przyjął, że obowiązek (wynikający z art. 9 k.p.a.) informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy powinien być rozumiany szeroko, jak jest to możliwe. Zasada ustanawiająca obowiązek informowania stron, jak również czuwania, by strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, ma bowiem fundamentalne znaczenie dla ochrony praw jednostki. Szerokie rozumienie zasady informowania strony przez organ zyskuje szczególne znaczenie w postępowaniach prowadzonych na postawie ustawy o cudzoziemcach. Pozycja cudzoziemca, będącego stroną postępowania administracyjnego, jest osłabiona ze względu na nieznajomość języka tego postępowania. Nieprawidłowe pouczenie strony, w rozpoznawanej sprawie polegające na poinformowaniu o obowiązku wynikającym z art. 113 ustawy o cudzoziemcach w języku dla niego niezrozumiałym, nie może prowadzić do negatywnych skutków dla cudzoziemca w postaci odebrania mu możliwości uzyskania kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy. 5. Pouczenie o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących cudzoziemcowi prawach i ciążących na nim obowiązkach w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy musi być sporządzone w formie pisemnej w języku zrozumiałym dla cudzoziemca. Obowiązek pouczenia cudzoziemca wynikający z omawianego przepisu nie oznacza konieczności każdorazowego pouczania w języku ojczystym wnioskodawcy. Język zrozumiały dla cudzoziemca to może być język polski, jeżeli sam cudzoziemiec na tyle nim włada, że rozumie jego treść (wyrok NSA z 1 października 2019 r., sygn. akt II OSK 574/19). Jak jednak wynika z oświadczeń skarżącego z [...] września i [...] września 2017 r., nie znał on języka polskiego. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z 4 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 3294/19, że w sytuacji, gdy cudzoziemiec był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, to nie zachodziła potrzeba, aby jeszcze dodatkowo pouczać cudzoziemca pisemnie, w języku dla niego zrozumiałym, o obowiązku wynikającym z przepisu art. 113 ustawy o cudzoziemcach. To do pełnomocnika strony należało przekazanie decyzji mocodawcy, poinformowanie go o treści decyzji, obowiązkach z niej wynikających, a w razie wątpliwości zawsze istniała możliwość skorzystania z usług tłumacza. W tym samym orzeczeniu Sąd uznał jednak, że w sytuacji, gdy cudzoziemiec nie jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zachodzi konieczność zawarcia przez organy stosownego pouczenia cudzoziemca, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z [...] czerwca 2016 r. o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę skarżący nie działał przez pełnomocnika, bowiem brak jest w aktach sprawy pełnomocnictwa, a pisma procesowe, w szczególności powyższa decyzja, doręczane były na adres cudzoziemca. 6. Sam fakt, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w ramach udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie wniosku z [...] listopada 2015 r., pisma procesowe cudzoziemca formułowane były w języku polskim nie oznacza, że był to język zrozumiały dla cudzoziemca. Z art. 27 Konstytucji oraz art. 4 i 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1480) wynika bowiem, że postępowanie administracyjne prowadzone jest w języku polskim, który jest językiem urzędowym. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wnioski w sprawach uregulowanych w ustawie sporządza się w języku polskim. Nawet jeżeli strona postępowania składa pisma w języku polskim, nie można wykluczyć, że pisma te zostały sporządzone w jej imieniu przez inną osobę. Prowadzenie postępowania w języku polskim i obowiązek składania wniosków w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy o cudzoziemcach nie wyłącza konieczności pouczania cudzoziemca na podstawie art. 7 ust. 1 tej ustawy w języku dla niego zrozumiałym. Nie można więc zgodzić się z poglądem zaprezentowanym przez Sąd pierwszej instancji, że "nieznajomość języka polskiego nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą niewykonanie obowiązku, skoro decyzja zawierała stosowne pouczenia, a w razie wątpliwości co do jej treści mógł skorzystać z usług tłumacza". 7. Odnosząc się do zarzutu polegającego na naruszeniu art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a., należy zauważyć, że przyznanie organowi dyskrecjonalnych uprawnień nie oznacza zupełnej dowolności w podejmowaniu decyzji w ramach uznania administracyjnego (wyrok NSA z 24 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2964/20). W przypadku kontroli decyzji uznaniowej należy zbadać na podstawie art. 7 k.p.a., czy przy podjęciu decyzji uwzględniono interes społeczny i słuszny interes obywatela. Organy w rozpoznawanej sprawie dokonały takiej oceny, ale została ona oparta na błędnym założeniu, że organ prawidłowo pouczył cudzoziemca o obowiązku określonym w art. 113 ustawy o cudzoziemcach. Warunkiem wydania decyzji uznaniowej na podstanie art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach jest bowiem stwierdzenie, że cudzoziemiec nie poinformował organu w określonym terminie o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia. Uchybienie przez organ obowiązkowi poinformowania strony zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o cudzoziemcach, nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla cudzoziemca. 8. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, którą uwzględnił z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu w ten sposób, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2019 r. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku, a także dokona oceny wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2017 r. pod kątem spełniania przesłanek do udzielenia wnioskowanego zezwolenia. 9. Zwrot kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny zasądził w oparciu o art. 203 pkt 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania przed sądem pierwszej instancji orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 188 i art. 193 p.p.s.a. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.) wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. Strona uiściła na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej, dlatego orzeczono o zwrocie nadpłaconej kwoty na podstawie art. 225 p.p.s.a.