I SA/Wa 1982/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędziowie: WSA Monika Sawa WSA Bożena Marciniak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Ministra Rozwoju z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz M. K. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r., nr [...], Minister Rozwoju stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez M. K. odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...]. Zaskarżone postanowienie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy; Decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], nieruchomość oznaczona jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...] [...], gmina [...], powiat [...], została przeznaczona pod realizację inwestycji drogowej. Decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], Wojewoda [...] w pkt 1 ustalił odszkodowanie w łącznej wysokości [...] zł za nieruchomość oznaczoną jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...] [...], gmina [...], powiat [...], przejętej z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, w tym: [...] zł - wartość prawa własności nieruchomości, [...] zł - kwota powiększenia odszkodowania z tytułu wydania nieruchomości przez właściciela nieruchomości w zakreślonym terminie, w pkt 2 przyznał ustalone w pkt 1 odszkodowanie na rzecz M. K. oraz w pkt 3 o zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] do wypłaty ustalonego w pkt 1 odszkodowania jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. Pismem z [...] marca 2020 r., nadanym [...] marca 2020 r. w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, M. K. złożył odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...]. Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. Minister Rozwoju, działając na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Minister podniósł, że decyzję organu pierwszej instancji z [...] lutego 2020 r. M. K. otrzymał w dniu [...] marca 2020 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru. W związku z powyższym, 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji upłynął w dniu [...] marca 2020 r. (poniedziałek). Tymczasem przedmiotowe odwołanie zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu [...] marca 2020 r., co potwierdza pocztowa pieczęć nadawcza widniejąca na kopercie, w której odwołanie zostało przekazane organowi pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie M. K. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Organ wskazał przy tym, że pismem z [...] kwietnia 2020 r. M. K. wyjaśnił, że w [...] marca upływał 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. W tym dniu miał on przygotowane do wysłania odwołanie od decyzji i udał się w godzinach późno popołudniowych do placówki pocztowej w celu wysłania odwołania. Jednak okazało się, że w tym dniu wszystkie placówki pocztowe czynne były tylko do godziny 15:00. Był to bowiem pierwszy dzień obowiązywania wprowadzonych zmian w godzinach funkcjonowania tych placówek ze względu na ogłoszenie stanu epidemicznego. Z tego powodu wnoszący odwołanie nie mógł go nadać [...] marca 2020 r. i uczynił to następnego dnia. Wnoszący odwołanie powołał się także na art. 15zzs ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r. (Dz. U. 2020 poz. 374, ze zm.), zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres, natomiast czynności dokonane w celu wykonania obowiązku w okresie wstrzymania rozpoczęcia albo zawieszenia biegu terminów są skuteczne. Odnosząc się do powołanych wyjaśnień organ odwoławczy wskazał, że art. 15zzs został dodany dopiero ustawą z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem jej ogłoszenia, tj. 31 marca 2020 r. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie bieg terminu do złożenia odwołania nie uległ zawieszeniu na podstawie powołanego przepisu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie z [...] czerwca 2020 r. złożył M. K. zarzucając mu: 1) naruszenie art. 134 k.p.a., poprzez jego bezzasadne zastosowanie, mimo że odwołanie od decyzji z [...] czerwca 2020 r. nie zostało złożone z uchybieniem terminu, gdyż od dnia 14 marca 2020 r. bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych był zawieszony; 2) naruszenie art. 15zzr i art. 15zzs ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r., poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie, a to uznanie, że skoro przepis ten został dodany ustawą z dnia 31 marca 2020 r. i w tym dniu wszedł w życie, to nie znajdzie zastosowania do biegu terminu w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że jakkolwiek art. 15zzs ustawy COVID-19 został dodany 31 marca 2020 r., to jednak przewiduje on, że stosowne terminy w postępowaniu nie rozpoczynają się, a rozpoczęte ulegają zawieszeniu "w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID". W ocenie skarżącego, treść powołanego przepisu jasno przewiduje skutek dotyczący zawieszenia biegu terminów w całym okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, a nie jedynie, jak twierdzi organ odwoławczy, od 31 marca 2020 r. Skarżący podniósł, że zasada nieretroaktywności ustawy może doznać w tym przypadku wyłomu z tej przyczyny, że jest to działanie na korzyść strony - natomiast ogólna zasada lex retro non agit (która nie jest jednak wprost wyrażona w sferze prawa i postępowania administracyjnego), jest rozumiana jednoznacznie jako zakaz pogarszania sytuacji stron (obywateli) ze skutkiem wstecznym. Ponadto, sama logika wprowadzonego ustawą z 31 marca 2020 r. przepisu musi prowadzić do wniosku, że intencją ustawodawcy było wstrzymanie biegu terminów procesowych nie od 31 marca 2020 r., lecz ze skutkiem od 14 marca 2020 r. Przemawia za tym także fakt, że w dniu uchwalania ustawy z 31 marca 2020 r. (i jednocześnie w dniu jej wejścia w życie), na terenie Polski obowiązywał stan epidemii, który 20 marca 2020 r. zastąpił wcześniejszy stan zagrożenia epidemicznego (czyli pokrótce mówiąc - stan "niższego" zagrożenia niż stan epidemii). Pomimo tego, ustawa COVID-19 w art. 15zzs przewiduje zawieszenie biegu terminów procesowych nie tylko "w okresie epidemii", ale także "w okresie zagrożenia epidemicznego". Skarżący podniósł, ze gdyby jednak intencją ustawodawcy było wprowadzenie instytucji zawieszenia biegu terminów tylko od dnia wejścia w życie tej ustawy, a nie z mocą wsteczną, to wówczas posłużyłby się jedynie pojęciem "stanu epidemii", który w tym czasie w Polsce obowiązywał, bez odwoływania się także do wcześniejszego (obowiązującego w okresie od 14 marca do 20 marca 2020 r.) stanu zagrożenia epidemicznego. Zdaniem skarżącego, powyższe potwierdza, że instytucja przewidziana w art. 15zzs dotyczyła biegu terminów począwszy od 14 marca 2020r., to jest do dnia ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego. Jest to tym bardziej zrozumiałe, że najbardziej dotkliwe dla stron skutki powstawać mogły właśnie w początkowym okresie tzw. lockdownu, kiedy to z dnia na dzień szereg instytucji i podmiotów swoją działalność albo całkowicie zawiesił, albo znacząco ograniczył. Tak właśnie było w przypadku Poczty Polskiej, która również z dnia na dzień zmieniła obowiązujące od wielu lat godziny pracy swoich placówek, znacznie skracając czas ich pracy (w przypadku placówek w [...] do godziny 15.00) a informacje o tym nie były jeszcze powszechnie znane. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Organ dodał, że art. 15zzs został dodany w art. 1 pkt 14 ww. ustawy zmieniającej. Zgodnie z art. 101 ww. ustawy, wchodzi ona w życie z dniem jej ogłoszenia, tj. z dniem 31 marca 2020 r., z wyjątkiem kilkunastu przepisów (wymienionych w art. 101 pkt 1 i 2), dla których określono inne daty wejścia w życie niż dzień ogłoszenia ustawy zmieniającej. Wśród powołanych przepisów nie znalazł się art. 15zzs. W związku z tym, zdaniem organu odwoławczego, niedopuszczalna jest interpretacja wskazana przez skarżącego, że wolą ustawodawcy było wstrzymanie biegu terminów procesowych ze skutkiem od 14 marca 2020 r., tj. z mocą wsteczną. Skoro bowiem wsteczna moc obowiązująca dla ww. przepisu nie wynika wprost z przepisów ustawy zmieniającej, to należy przyjąć, że jest to wynikiem świadomego działania ustawodawcy. Ponadto, za uznaniem mocy wstecznej przepisu dotyczącego zawieszenia terminów nie może przemawiać wskazywany przez skarżącego fakt wyszczególnienia stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii. W ocenie Ministra, w związku z dynamiką epidemii ustawodawca zamierzał wprowadzić zmiany od chwili wejścia w życie przepisu niezależnie czy wraz z rozwojem sytuacji, w czasie obowiązywania przepisu, wprowadzony będzie stan epidemii czy też stan zagrożenia epidemicznego. Nie można zatem przesądzać aby ustawodawca miał na myśli stan zagrożenia epidemicznego wprowadzony 14 marca 2020 r. Zdaniem organu odwoławczego, brzmienie art. 15zzs oraz wskazanie daty rozpoczęcia jego obowiązywania wskazuje, że chodzi o stan zagrożenia, który może zostać potencjalnie wprowadzony w przyszłości od chwili wejścia w życie przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie Ministra Rozwoju zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu w dniu [...] marca 2020 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. Wobec powyższego, bieg 14 - dniowego terminu do wniesienia odwołania powinien zakończyć się z dniem 16 marca 2020 r. Skarżący wniósł zaś odwołanie w dniu 17 marca 2020 r. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Pogląd organu kwestionuje skarżący podnosząc, że w przedmiotowej sprawie termin do wniesienia odwołania uległ zawieszeniu z uwagi na treść art. 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zwanej dalej "ustawą z 2 marca 2020 r.". Po analizie akt sprawy Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że w sprawie nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Jak słusznie bowiem podnosi skarżący, od 14 marca 2020 r. obowiązywał w Polsce stan zagrożenia epidemicznego (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, Dz. U. z 2020 r., poz. 433), a od 20 marca 2020 r. – stan epidemii (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ). Zgodnie z art. 15zzr ust. 1 i art. 15zzs ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 nie biegną żadne terminy przewidziane przepisami prawa administracyjnego. Przepisy art. 15zzr i art. 15zzs dodane zostały do ustawy z 2 marca 2020 r. ustawą z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568). Zgodnie z art. 15zzr ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub organem, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Z kolei zgodnie z art. 15 zzs ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r., w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych, między innymi, w postępowaniach administracyjnych (pkt 6) nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Nie ulega wątpliwości Sądu, że bieg terminu do wniesienia odwołania jest terminem, od zachowania którego jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem - w rozumieniu art. 15zzr ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. Bieg tego terminu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał w Polsce od 14 marca 2020 r., a stan epidemii od 20 marca 2020 r. Wprowadzone ustawą z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 przepisy art. 15zzr i 15zzs odnosiły się do obu tych stanów ("w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19"). Skoro zatem od 14 marca 2020 r. obowiązywał w Polsce stan zagrożenia epidemicznego, to termin na wniesienie przez skarżącego odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2020 r. uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r., a jego bieg nie zakończył się z upływem 16 marca 2020 r. Skarżący mógł jednak wnieść skutecznie odwołanie w trakcie zawieszenia biegu terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia, co uczynił w dniu 17 marca 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 15zzr ust. 5 ustawy z 2 marca 2020 r., czynności dokonane w celu wykonania uprawnienia lub obowiązku w okresie wstrzymania rozpoczęcia albo zawieszenia biegu terminów, o których mowa w ust. 1, są skuteczne. W tej sytuacji wniesione przez skarżącego 17 marca 2020 r. odwołanie nie mogło być przez organ odwoławczy uznane za wniesione z uchybieniem terminu. Wbrew stanowisku Ministra Rozwoju, powyższej oceny nie zmienia wejście w życie art. 15zzr i 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r. z dniem 31 marca 2020 r. W orzecznictwie sadów administracyjnych słusznie podnosi się bowiem, że wykładnia językowa art. 15zzs (podobnie jak art. 15zzr) prowadzi do wniosku, że intencją ustawodawcy było uregulowanie kwestii biegu terminu zarówno w odniesieniu do uchylonego już - wyraźnie wymienionego w treści przepisu - stanu zagrożenia epidemicznego, jak i trwającego w chwili wejścia w życie przepisu - stanu epidemii – obu ogłoszonych z powodu narastającego zagrożenia wywołanego niebezpieczeństwem zachorowania na COVID-19. Przyjęcie wykładni przeciwnej, jak oczekuje tego w niniejszej sprawie organ, tj. ograniczenie mocy obowiązującej art. 15zzs ust. 1 oraz art. 15zzr ustawy z 2 marca 2020 r. do okresu od jego wejścia w życie do uchylenia, tzn. z wyłączeniem okresu stanu zagrożenia epidemicznego - zaprzeczałoby zasadzie racjonalności ustawodawcy. Wynik takiej wykładni prowadziłby bowiem do sytuacji, w której uchwalony przepis w chwili jego wejścia w życie byłby już częściowo niewykonalny i nie znajdował zastosowania. Racjonalność ustawodawcy, który proceduje projekt ustawy zawierający w swej treści odniesienie do stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie uchwala ten projekt w niezmienionej wersji, mimo że stan ten został już zniesiony, przemawia za uznaniem, że ustawodawca, który dał uprzednio obywatelom swego rodzaju promesę ochrony prawnej na czas stanu zagrożenia epidemicznego, mimo zniesienia tego stanu - ochronę tę wprowadza z mocą wsteczną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 16 lipca 2020 r., I SA/Rz 372/20 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 319/20, publ. w internetowej bazie orzeczeń: nsa.orzeczenia.gov.pl). W powołanych orzeczeniach trafnie dostrzeżono również, że zgodnie z art. 5 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1461 ze zm.), przepisy art. 4 (dotyczące vacatio legis) nie wyłączają możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że stanowienie norm z mocą wsteczną uznaje się za niedopuszczalne jeśli podmioty, których te normy dotyczą, nie mogły racjonalnie przewidzieć tego rodzaju decyzji, a nadzwyczajne okoliczności czy dobra, podlegające ochronie konstytucyjnej, decyzji takiej nie usprawiedliwiają. Wyjątkowo jednak, w razie zaistnienia usprawiedliwionych względów, Trybunał Konstytucyjny dopuszcza nadanie normom prawnym możliwości oddziaływania na sytuacje zastane, jeśli zaistniały ważkie powody, a zainteresowane podmioty miały podstawy aby oczekiwać uchwalenia takich norm (por. wyrok TK z 27 lutego 2002 r., K 47/01 oraz wyrok TK z 5 listopada 2002 r., P 7/01, lex/el). W konsekwencji, trafnie podnosi się, że biorąc pod uwagę kontekst społeczny towarzyszący wprowadzeniu omawianych w niniejszej sprawie przepisów ustawy z 2 marca 2020 r., tj. narastające obawy związane z zagrożeniem chorobowym wywołanym pandemią, szereg wprowadzonych w kraju ograniczeń, obostrzeń i zaleceń prozdrowotnych dla obywateli, skutkujących ograniczeniem działania wielu instytucji publicznych oraz jednoczesny publiczny apel środowisk prawniczych o podjęcie systemowej ochrony interesów prawnych obywateli poprzez wprowadzenie ustawowego zawieszenia biegnących terminów procesowych – należy ocenić wprowadzenie omawianych przepisów ww. ustawy jako wyczerpujące przesłanki wyjątkowości, ważności i przewidywalności, o których mowa w powołanych orzeczeniach Trybunału. Motywem bowiem oddziaływania przez ustawodawcę na sytuację już istniejącą, tj. trwający bieg terminów procesowych, jest ochrona interesów prawnych obywateli, których możliwości działania zostały jednocześnie ograniczone z uwagi na szereg ograniczeń i obostrzeń uznanych za konieczne dla zminimalizowania zagrożenia epidemią COVID-19. Rozwiązania te wprowadzone zostały w odpowiedzi na publiczny apel środowisk prawniczych i procedowane w sposób jawny - ustawodawca zapewnia bowiem obywatelom nieograniczony dostęp do treści projektów ustaw na każdym etapie ich procedowania. Sąd orzekający w niniejszej sprawie powyższy pogląd wyrażony w powołanych wyżej wyrokach sądów administracyjnych podziela. Końcowo wskazać trzeba, że zawieszenie terminów procesowych ma charakter obiektywny. Oznacza to, że nie ma znaczenia czy strona powoła się na nie, czy też nie. Skoro w niniejszej sprawie skarżący wniósł odwołanie w dniu 17 marca 2020 r., uczynił to w czasie zawieszenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, jednak z uwagi na treść art. 15zzr ust. 5 ustawy z 2 marca 2020 r. uczynił to skutecznie. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając, że organ odwoławczy wadliwie uznał, że skarżący wniósł odwołanie z uchybieniem terminu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1 sentencji), jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy obowiązany będzie uznać wniesione przez skarżącego w dniu 17 marca 2020 r. odw ołanie za skutecznie wniesione.