II SAB/Po 4/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Kamieńska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2009r. sprawy ze skargi X Klubu – Okręg W. z siedzibą w P. na bezczynność Wojewody W. – obecnie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w przedmiocie usunięcia zagrożenia dla środowiska; postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Kamieńska UZASADNIENIE W dniu 18 grudnia 2008r. Klub X– Okręg W. z siedzibą w P. (dalej: X) wniósł do Sądu skargę na bezczynność Wojewody W. polegającą na zaniechaniu wydania postanowienia o przyjęciu lub odmowie przyjęcia zgłoszenia zagrożenia szkodą w środowisku wynikającą z zamiaru eksploatacji węgla brunatnego "T." przez Kopalnię Węgla Brunatnego A w K. S.A. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż skarżący Klub zwrócił się w dniu [...] lipca 2008r. do Wojewody jako organu ochrony środowiska ze zgłoszeniem zagrożenia szkodą w środowisku wynikającego z zamiaru eksploatacji węgla brunatnego "T.". Zgodnie z art. 35 § 3 kpa organ winien załatwić sprawę w terminie 30 dni. Stosownie zaś do przepisu art. 24 ust. 5 oraz art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 7, poz. 493 ze zm.) przyjęcie lub odmowa przyjęcia zgłoszenia następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 6 tejże ustawy organizacja ekologiczna zgłaszająca zagrożenie szkodą ma prawo uczestniczyć w postępowaniu tym na prawach strony. Wojewoda winien był zatem wydać postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie i powiadomić o tym skarżącego. Dopiero wówczas, gdyby uznał, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, uprawniony był do jego umorzenia. Tymczasem Wojewoda w dniu [...] lipca 2008r. na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w niniejszej sprawie. Skarżący Klub wniósł odwołanie od niniejszej decyzji do Ministra Środowiska, na które nie otrzymał odpowiedzi. W dniu [...] stycznia odpowiedzi na skargę udzielił Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., który z dniem 15 listopada 2008r. przejął właściwość Wojewody W. w zakresie zapobiegania szkodom w środowisku i ich naprawie na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Organ wyjaśnił, że odwołanie X od decyzji z dnia [...] lipca 2008r. zostało przekazane w dniu [...] sierpnia 2008r. Ministrowi Środowiska. Zdaniem organu skarga na bezczynność Wojewody jest zatem bezzasadna. Zarówno wydanie decyzji, jak i przekazanie odwołania nastąpiło zgodnie z terminami określonymi w kpa. Organ zaś od dnia doręczenia decyzji z [...] lipca 2008r. jest nią związany (art. 110 kpa). Decyzja ta zakończyła postępowanie w I instancji (art. 104 § 2 kpa). W takiej sytuacji Wojewoda, a od 15 listopada 2008r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., nie może podejmować w tej sprawie jakichkolwiek czynności. Sąd pismem z dnia 26 lutego 2009r. wezwał skarżący Klub do wykazania w terminie 7 dni, że przed wniesieniem skargi wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu administracyjnym, tj. czy wniósł w trybie art. 37 § 1 kpa zażalenie na bezczynność Wojewody W. (obecnie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska) pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z powołanym art. 52 § 1 skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W odpowiedzi X oświadczyło, że wycofuje skargę w niniejszej sprawie. Dodatkowo wyjaśnił, że w dniu [...] lutego 2009r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał decyzję uchylającą decyzję Wojewody W. z [...] lipca 2008r. o umorzeniu postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W tej sytuacji skarżący uznał, że jego skarga na bezczynność jest bezprzedmiotowa. Wskazać należy, iż obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu administracyjnym. Zważywszy na fakt, że skarżący nie wykazał, by przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody wyczerpał przysługujący mu środek zaskarżenia - zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 kpa) jego skargę należało w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. odrzucić. Stąd orzeczono jak w sentencji postanowienia. Dodatkowo zaznaczyć należy, że niedopuszczalne jest rozpoznanie wniosku skarżących z 9 marca 2009r. o cofnięcie skargi, albowiem skarga została wniesiona pomimo niewyczerpania przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 1987r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207). /-/ B. Kamieńska