II SA/Sz 1301/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym ponownej skargi G. J. i B. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 306/17 odrzucającym skargę G. J. i B. J. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. UZASADNIENIE Prawomocnym postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 306/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę G. J. i B. J. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania, z powodu niedopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonego orzeczenia. G. J. i B. J. pismem z dnia 2 sierpnia 2017 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 306/17. Postanowieniem z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II 877/17 Wojewódzki Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2017 r. Orzeczenie to jest prawomocne. Pismem z dnia 9 listopada 2017 r. G. J. i B. J. kolejny raz wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 306/17, podnosząc, że Sąd nie rozpoznał sprawy zgodnie z ich wnioskiem i "notorycznie" nie odpowiadał na stawiane zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zostały określone w przepisach art. 271 - 273 P.p.s.a. Jednakże, jak wynika z art. 285 § 1 P.p.s.a., niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Przepis ten stanowi wyraz zasady stabilności orzecznictwa w wymiarze prawomocności orzeczeń i jako taki powinien być wykładany ściśle, a wynikająca z niego zasada – chroniona. Jedyne wyjątki przewidziane zostały w art. 285 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym, przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skarga o wznowienie postępowania została oparta na podstawie wznowienia określonej w art. 272 § 1 P.p.s.a., tj. gdy, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, a także na podstawie art. 273 § 3 ww. ustawy, tj. gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. W świetle art. 285 § 1 P.p.s.a., uprawomocnienie się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie wznowienia postępowania powoduje niedopuszczalność jego ponownego wznowienia niezależnie od podstaw uzasadniających ponowne wznowienie. Ustawa nie określa przy tym rodzaju orzeczeń, których prawomocność wywołuje skutek w postaci niedopuszczalności złożenia kolejnej skargi o wznowienie postępowania. Orzeczenie wydane na skutek skargi o wznowienie postępowania to każde orzeczenie, zarówno o charakterze merytorycznym, jak i wyłącznie procesowym. Zatem zakaz dalszego wznowienia dotyczy nie tylko prawomocnych orzeczeń wydanych co do istoty sprawy, ale również orzeczeń, które kończą postępowanie z innych przyczyn, bowiem przepis ten nie ustanawia żadnych ograniczeń w tym względzie. Powyższy pogląd ugruntowany jest w orzecznictwie przedmiotu, wynika z niego, że nie można ponownie wystąpić ze skargą o wznowienie postępowania także w przypadku, gdy poprzednia skarga została odrzucona lub wywołane nią postępowanie zostało umorzone (por. postanowienia NSA: z 24 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1864/04; z 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 1572/06; z 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1190/12, opubl. w internetowej bazie - orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z okoliczności sprawy, skarżący kolejny raz domagają się wznowienia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 306/17, zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 kwietnia 2017 r. Jednakże należy uwzględnić, że było już prowadzone postępowanie sądowe w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 877/17 w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2017 r. Postanowieniem prawomocnym z dnia 29 września 2017 r. Sąd odrzucił skargę G. J. i B. J. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 306/17. Oznacza to, iż kolejna skarga o wznowienie postępowania złożona w tej samej sprawie, w której nie powołano przesłanek szczególnych z art. 272 § 1 i 3 P.p.s.a., jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Kierując się powyższym, Sąd działając na podstawie art. 285 § 1 w zw. z art. 276 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.