II FZ 670/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, , po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.G i R.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 września 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 344/10 odmawiające zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi A.G i R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 10 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005 r. postanawia odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącym zawieszenia postępowania sądowego. W uzasadnieniu podał, że wskazane we wniosku okoliczności prowadzenia postępowania z wniosku skarżących o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów przez Prezydenta Miasta oraz o popełnieniu przestępstwa nie stanowią zagadnienia wstępnego, a ich rozstrzygnięcie nie jest niezbędne do stwierdzenia czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie. Zaskarżyli je w całości i wnieśli o jego zmianę i orzeczenia o zawieszeniu postępowania sądowego, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 i 2, art. 134 § 1, art. 141 § 4 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w pkt 1 -10 tego przepisu, a także wówczas, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia środka zaskarżenia tego rodzaju. Uregulowanie zawarte w art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przyznaje stronom postępowania prawo do kwestionowania w drodze zażalenia wyłącznie tych postanowień, których przedmiotem jest zawieszenie postępowania (z przyczyn określonych w art. 124-126 p.p.s.a.) oraz odmowa podjęcia zawieszonego postępowania, natomiast nie dotyczy postanowień o odmowie zawieszenia postępowania. Zauważyć należy, że powołany art. 194 § 1 p.p.s.a. określa w sposób szczegółowy i wyczerpujący katalog przypadków, w których jest dopuszczalne zaskarżenie określonego postanowienia sądu pierwszej instancji. Zatem jeżeli ani powyższy przepis, ani inny przepis ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje wprost prawa strony do wniesienia środka odwoławczego w postaci zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania sądowego, oznacza to, że zażalenie na to postanowienie nie jest dopuszczalne (por. Marta Romańska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod redakcją Tadeusza Wosia, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 389). Tak również przyjął NSA w szeregu orzeczeń, np. w wyroku z 5 lipca 2007 r. I FSK 1010/06 i postanowieniach: z 15 marca 2007 r. I OZ 175/07, z 4 kwietnia 2007 r. I OZ 224/07, z 15 listopada 2007 r. I FZ 447/07, z 22 kwietnia 2008 r. I FZ 644/07, II GZ 73/08, I OZ 279/08, z 7 maja 2007 r. II OZ 411/08, z 15 maja 2008 r.II FZ 167/08, z 21 sierpnia 2008 r. II GZ 193/08, z 12 sierpnia 2008 r. II GZ 186/08, z 8 sierpnia 2008 r. II GZ 165/08, z 29 lipca 2008 r. II GZ 156/08. Należy mieć na uwadze, że kontynuacja postępowania sądowego będąca następstwem odmowy jego zawieszenia, nie może w istocie trwale szkodzić interesom żadnej ze stron. Postanowienie sądu pierwszej instancji, od którego nie przysługuje zażalenie, może bowiem podlegać kontroli zgodnie z art. 191 p.p.s.a., albowiem stosownie do treści tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny, na wniosek strony, rozpoznaje te postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia. Warunkiem skutecznego złożenia takiego wniosku jest wniesienie skargi kasacyjnej i wykazanie wpływu wydanego postanowienia na wynik sprawy. Kontynuacja postępowania sądowego, a więc prowadzenie go bez nieuprawnionej zwłoki, stanowi natomiast realizację zasady ogólnej zawartej w art. 7 p.p.s.a, z której wynika dyrektywa szybkiego załatwienia sprawy. Na marginesie należy także zauważyć, iż kwestia możliwości zaskarżenia postanowień dotyczących zawieszenia postępowania wydawanych w toku postępowania administracyjnego została odmiennie uregulowana na gruncie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 maja 2000 r., sygn. akt OPS 4/00 (opubl. w: ONSA 2000/4/137), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku zwrotu "w sprawie zawieszenia postępowania", którym ustawodawca posłużył się w art. 101 § 3 k.p.a. chodzi o następujące rozstrzygnięcia: o zawieszeniu postępowania administracyjnego, o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego oraz o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego. W art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ustawodawca wskazał wprost na możliwość zaskarżenia zażaleniem tylko postanowienia, którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Pozostałe przepisy powołanej wyżej ustawy nie przewidują również możliwości zaskarżenia innych rozstrzygnięć w obrębie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Nie może budzić zatem wątpliwości, że wniesienie zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie jest dopuszczalne. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że postanowienie WSA w Gdańsku z 6 września 2010 r. nie podlegało zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem zażalenie na to postanowienie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Odrzucenie zażalenia czyni zbędnym ustosunkowywanie się do podniesionych w nich zarzutów merytorycznych. Na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.