II SA/Wa 1098/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącej M. T. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] kwietnia 2022 r. (nr [...]), zaskarżoną przez M. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącej art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służy Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r., poz. 723 ze zm.), na podstawie art. 8a tej ustawy. Powołana decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych: M. T. w piśmie z 1 sierpnia 2017 r. zwróciła się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niej art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). W uzasadnieniu wniosku podniosła, że od [...] września 1988 r. do [...] lipca 1990 r., a więc krótkotrwale, pełniła służbę w WUSW w [...] na stanowisku [...]. Z dniem [...] sierpnia 1990 r. podjęła służbę w Urzędzie Ochrony Państwa, a od [...] czerwca 2002 r. w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Za wzorową służbę, zaangażowanie i profesjonalizm była nagradzana nagrodami pieniężnymi oraz awansami w stopniach służbowych. Ze służby odeszła z dniem [...] stycznia 2017 r. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] kwietnia 2022 r. (nr [...]) odmówił wyłączenia stosowania wobec M. T. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Organ administracji w uzasadnieniu decyzji dokonał wykładni przepisu prawa będącego podstawą rozstrzygnięcia i podał, że zawiera dwie przesłanki formalne (krótkotrwałość służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.), których spełnienie pozwala na wyłączenie stosowania wobec byłego funkcjonariusza przepisów ustawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że "krótkotrwałość" służby musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, jednakże powinna być rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dostrzegając, że "krótkotrwałość" jest pojęciem nieostrym, stwierdził, że w oparciu o wykładnię językową, należy utożsamiać ją z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Odwołując się z kolei do wykładni autentycznej, zwrócił uwagę, że w toku prac legislacyjnych nad regulacją zawartą w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, nie zaakceptowano propozycji wprowadzenia jednoznacznego progu 20% całego okresu służby. Dlatego, jak skonstatował Minister, należy zakładać, że wolą projektodawcy było pozostawienie uznaniowego charakteru przepisu, pozwalającego w wyjątkowych sytuacjach wyłączyć ograniczenia w zakresie uprawnień emerytalno-rentowych wprowadzonych w stosunku do osób, które pełniły służbę na rzecz totalitarnego państwa. Odnosząc się do art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, organ administracji wywiódł, że rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która powinna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Podobnie, jak w odniesieniu do pojęcia "krótkotrwałości" Minister odwołał się do literalnego znaczenia "rzetelności", dochodząc do wniosku, że należy ją definiować jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy. Organ administracji zaznaczył ponadto, że zawarty w drugiej przesłance zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" należy ocenić jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza. Podsumowując powyższe, organ administracji skonstatował, że jego zadaniem jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ustawowe przesłanki można uznać za spełnione oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Jak zaznaczył, "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek, co oznacza, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy jest zasadne. W dalszej części uzasadnienia podniósł, przywołując fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych (m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1895/19), że ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek określających treść normy materialnoprawnej podlegającej zastosowaniu, lecz jedną przesłankę szczególnie uzasadnionych przypadków, którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Odnosząc wywiedzione w powyższy sposób rozumienie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej do okoliczności rozpatrywanej sprawy, Minister stwierdził, że niespełna dwuletnia (1 rok, 10 miesięcy i 16 dni) służba skarżącej na rzecz totalitarnego państwa, nie może być oceniona jako krótkotrwała zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i w odniesieniu do łącznego okresu jej służby (28 lat, 4 miesiące i 16 dni). W ocenie organu administracji, niespełna dwuletni okres pełnienia służby na rzecz państwa totalitarnego "był wystarczający do stwierdzenia pełniej świadomości w zakresie przynależności do ww. struktur". Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dodał, że skarżąca pełniła tę służbę do czasu zmian ustrojowych w Polsce i nigdy nie złożyła raportu dotyczącego ewentualnych wątpliwości co do wykonywanych obowiązków, o przeniesienie do innej formacji czy o odejście ze służby. W konkluzji stwierdził, że M. T. nie spełniła przesłanki wyłączenia stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej, określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Organ administracji odniósł się do kwestii rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez skarżącą po dniu 12 września 1989 r. i stwierdził, że z pisma Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z 11 lipca 2018 r. dotyczącego służby skarżącej wynika, że rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Zdaniem Ministra, wskazują na to informacje o przyznanych awansach w stopniach służbowych i na stanowiskach służbowych, odznaczeniach. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdził, że skarżąca spełniła przesłankę wyłączenia stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej, o której mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, przypadek skarżącej nie jest "szczególnie uzasadniony z uwagi na to, że przyjęcie jej do służby w SB nie było efektem odgórnego przeniesienia służbowego, lecz wynikało z inicjatywy M. T. (podanie z 29 sierpnia 1998 r.). Skarżąca podjęła więc tę służbę z pełną świadomością i kontynuowała karierę zawodową w tej strukturze w charakterze funkcjonariusza, aż do momentu transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wspierając swoje stanowisko dodał, że WSA w Warszawie w wyroku z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2455/20 zaakceptował pogląd organu administracji, zgodnie z którym osobista chęć przystąpienia do organów SB przemawia za tym, że w takiej sprawie nie możemy mówić o wystąpieniu szczególnie uzasadnionego przypadku. Organ administracji podniósł również, że fakt, że M. T. realizowała zadania maszynistki nie przesądza o tym, że nie była zaufanym pracownikiem SB, mającym dostęp do wszystkich dokumentów i informacji SB. Skarżąca pozostając na etacie w SB "czerpała świadomie pełne przywileje związane z tym zaszeregowaniem". M. T. w trakcie pełnienia służby w SB została skierowana na egzamin na [...], dążyła do poniesienia swoich kwalifikacji. Z arkusza słuchacza z dnia [...] sierpnia 1989 r., który znajduje się w aktach sprawy wynika, że była profesjonalnie przygotowana do pełnienia funkcji maszynistki, z nałożonych obowiązków wywiązywała się należycie, z zaangażowaniem. Świadczy to o tym, że była całkowicie samodzielnym i zaangażowanym funkcjonariuszem SB, nie tylko szeregowym pracownikiem, wiązano z nią konkretne plany i inwestowano w jej rozwój zawodowy. To zaś, zdaniem organu administracji, prowadzi do wniosku, że skarżąca, która była członkiem ZSMP - masowej, ideowo-wychowawczej organizacji młodzieży, której głównym zadaniem była indoktrynacja młodzieży i przygotowanie jej do przyszłej kariery w PZPR, i która działała do 1990 r. pod ideowym kierownictwem PZPR, identyfikowała się z realizowanymi przez ustrój totalitarny zadaniami i funkcjami. Reasumując, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że charakter służby pełnionej przez skarżącą przed 31 lipa 1990 r., jej zaangażowanie w służbie w SB oraz działalność w ZSMP powodują, że nie ma podstaw do uznania, że zaistniał tzw. "szczególnie uzasadniony przypadek", pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Osiągnięcia skarżącej w służbie po 12 września 1989 r. nie mają kluczowego znaczenia w sprawie. M. T. w skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] kwietnia 2022 r. zarzuciła tej decyzji naruszenie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Skarżąca stwierdziła, że nie jest prawidłowe stanowisko organu administracji, że w niniejszej sprawie nie zachodzą szczególne przesłanki wyłączające zastosowanie art. 15c. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, a nadto, że jej służba w WUSW nie była krótkotrwała, skoro stanowiła jedynie 6,6 % całkowitego okresu jej służby. M. T. podkreśliła, że była maszynistką i zajmowała się przepisywaniem dokumentów, a Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie przestawił żadnego dowodu na to, że jej służba "była czymś więcej niż wykonywaniem zwykłym prac biurowych" i w konsekwencji w sposób nieuzasadniony domniemał, że utożsamiała się ona z systemem totalitarnym. Skarżąca dodała, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że nie mogą być objęte przepisami ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) te osoby, które wykonywały zwykłe, standardowe działania podejmowane w służbie publicznej, które są akceptowalne i wykonywane w każdym państwie, także demokratycznym. Pełnienie służby bez względu na to, czy charakteryzowała się ona bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też ograniczała się do zwykłych, standardowych działań - jako podstawa restrykcyjnych unormowań ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia standardów demokratycznego państwa prawnego. Skarżąca dodała, że Sąd Okręgowy w [...] nieprawomocnym wyrokiem z [...] maja 2022r. wydanym w sprawie o sygn. [...] stwierdził brak podstaw do ponownego ustalenia wysokości emerytury odwołującej przy uwzględnieniu przepisów dotyczących zasad obliczania wysokości świadczenia dla osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa i przyznał jej emeryturę w dotychczasowej wysokości. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona przez M. T. decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] kwietnia 2022 r. (nr [...]) o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącej art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy została wydana z naruszeniem prawa i dlatego jej skarga zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, powołany również przez organ administracji w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w istocie zawiera jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia (por. np. wyrok NSA z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19, LEX nr 2764543). NSA przyjmuje również, że "(...) brak spełnienia któregoś z kryteriów wskazanych w punktach 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy nie wyłącza automatycznie możliwości spełnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionych przypadków", lecz wymaga zbadania, czy służba określonej osoby, mimo że nie była "krótkotrwałą służbą przed dniem 31 lipca 1990 r.", bądź nie charakteryzowała się "rzetelnym wykonywaniem zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań, czynności podejmowanych i wykonywanych w każdej służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma – z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa prawnego – żadnych konotacji negatywnych. W tym drugim przypadku dopuszczalne jest przyjęcie, że wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki" obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu. W orzecznictwie wskazuje się również, że "mając na względzie wyrażone przez projektodawcę cele wprowadzenia ustawy nowelizującej oraz rolę w tym kontekście regulacji przewidzianej w art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy - że szczególnie uzasadnionym przypadkiem może być przykładowo sytuacja, gdy zastosowanie reguły z art. 15c ust. 3 ustawy zaopatrzeniowej prowadziłoby do utraty uprawnień nabytych w trakcie wieloletniej, rzetelnej służby na rzecz niepodległej Polski, gdy - w świetle dostępnych informacji - danemu funkcjonariuszowi nie można przypisać konkretnych, godzących w wolności obywatelskie, działań w ramach pełnienia służby uznanej za służbę na rzecz totalitarnego państwa, zwłaszcza, gdy była ona pełniona stosunkowo niedługo" (por. wyrok . Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2155/19, LEX nr 3015127). W kontrolowanej decyzji organ administracji uznał, że w stosunku do skarżącej nie ma podstaw do wyłączenia stosowania przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, ponieważ nie może być mowy o zaistnieniu tzw. "szczególnie uzasadnionego przypadku". Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji argumentował, że przypadek M. T. nie jest "szczególnie uzasadniony", ponieważ przez okres ponad roku i dziesięciu miesięcy (który organ uznał za okres niekrótkotrwały) wykonywała czynności maszynistki i mając dostęp do wszystkich dokumentów i informacji SB, była jej zaufanym i zaangażowanym pracownikiem. Rozwijając tę myśl, Minister podał, że M. T. podjęła służbę w SB dobrowolnie i świadomie, pełniła ją do czasu przemian ustrojowych w kraju, czerpiąc przywileje z tego tytułu. O jej zaangażowaniu w służbie na rzecz totalitarnego państwa świadczą, według organu administracji, informacje zawarte w arkuszu słuchacza z [...] sierpnia 1989 r., o tym, że była profesjonalnie przygotowana do pełnienia funkcji maszynistki, z nałożonych obowiązków wywiązywała się należycie oraz była członkiem ZSMP. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ administracji nie dokonał pełnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w aspekcie "szczególnie uzasadnionego przypadku" i w ten sposób naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji niedostatecznych ustaleń faktycznych organ naruszył art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, przez błędne jego zastosowanie. Przede wszystkim stwierdzenie organu, że skarżąca zajmowała stanowisko maszynistki w SB, nie jest wystarczające do uznania, że jej przypadek nie jest szczególnie uzasadniony i że w konsekwencji nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wyłączenie stosowania przepisów ustawy. Formalna przynależność do określonych cywilnych i wojskowych instytucji formacji wymienionych enumeratywnie w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, nie może być traktowana jako równoznaczna z bezpośrednim zaangażowaniem w realizację tego typu zadań i funkcji. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenia organu, że wykonywanie zadań maszynistki w SB przez M. T. nie oznacza, że nie była zaufanym pracownikiem SB, mającym dostęp do wszystkich dokumentów i informacji SB, a także że skarżąca pozostając na etacie SB "czerpała świadomie pełne przywileje związane z tym zaszeregowaniem", nie mogą stanowić podstawy do przypisania skarżącej osobistego zaangażowania w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego. O ile zatem organ administracji nie ustali, że M. T. przynależąc do określonej instytucji, pełniła w jej strukturach taką rolę i podejmowała takie zadania, że jednocześnie realizowała zadania państwa totalitarnego, jest to okoliczność obojętna dla oceny przesłanek uprawniających do wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Nie jest również prawidłowe stanowisko organu, że o tym, że przypadek skarżącej nie jest "szczególnie uzasadniony" świadczy to, że służbę w WUSW podjęła z własnej inicjatywy. W ocenie Sądu, nawet jeżeli skarżąca podjęła tę służbę z własnej woli, to fakt ten nie świadczy sam w sobie o jej zaangażowaniu w działalność partyjną, bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji państwa totalitarnego. Zdaniem Sądu, nie ma również podstaw do przyjęcia, że "na niekorzyść" skarżącej świadczy to, że była profesjonalnie przygotowana do pełnienia funkcji maszynistki oraz że z nałożonych obowiązków wywiązywała się należycie. Zaangażowanie skarżącej w służbie w charakterze maszynistki nie świadczy samo w sobie o tym, że była zaangażowana w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu. Nie świadczy o tym również to, że była członkiem ZSMP, ponieważ art. 8a ustawy zaopatrzeniowej nie odwołuje się ani do światopoglądu, ani przynależności do określonych organizacji. Zaistnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" nie może eliminować postawa ideologiczna, przynależność do ZSMP czy zdobywanie wykształcenia bądź zaangażowana, sumienna służba przed 31 lipca 1990 r. Dopiero wykazanie udziału byłego funkcjonariusza w konkretnych działaniach, które - z perspektywy powszechnie akceptowanego w państwie demokratycznym systemu norm etycznych - były rażąco naganne, a równocześnie wykraczały poza zwykłe, standardowe czynności wykonywane w ramach pełnienia służby publicznej, uniemożliwia uznanie tej przesłanki za spełnioną. Jak już powiedziano, dla stwierdzenia, że dany funkcjonariusz pełnił służbę w sposób, który nie pozwala na zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej i wydanie "pozytywnej" decyzji o wyłączeniu stosowania przepisów art. 15c, art. 22a, art. 24a, istotne jest realizowanie przez niego charakterystycznych dla ustroju tego państwa jego zadań i funkcji. W orzecznictwie podkreśla się, że służba "na rzecz" państwa nie musi być tożsama ze służbą pełnioną w okresie istnienia tego państwa i w ramach istniejących w tym państwie organów i instytucji oraz że nie każde bowiem nawiązanie stosunku prawnego w ramach służby państwowej wiąże się automatycznie ze zindywidualizowanym zaangażowaniem bezpośrednio ukierunkowanym na realizowanie charakterystycznych dla ustroju tego państwa jego zadań i funkcji (por. wyroki NSA z 7 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 2470/21, z 24 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 4747/21, z 23 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 3815/21, z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19). Organ administracji rozpoznając ponownie sprawę, zobowiązany jest jeszcze raz ustalić okoliczności dotyczące służby skarżącej przed 31 lipca 1990 r. i zbadania, czy była to służba charakteryzująca się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych czynności i działań jakie podejmowane są w każdym organie, czy instytucji publicznej. Sama podległość służbowa nie może stanowić podstawy do uznania, że skarżąca pełniła służbę w organach bezpieczeństwa państwa. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę długość okresu służby pełnionej przez skarżącą w WUSW w [...], a także proporcję tego okresu do okresu służby pełnionej przez M. T. po zmianach ustrojowych w kraju, należy uznać, że była to służba krótkotrwała. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji weźmie pod uwagę, że Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z [...] maja 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. [...] stwierdził brak podstaw do ponownego ustalenia wysokości emerytury M. T. przy uwzględnieniu przepisów dotyczących zasad obliczania wysokości świadczenia dla osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa i przyznał jej emeryturę w dotychczasowej wysokości. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w pkt 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Objęły one wynagrodzenie adwokata ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).