II OZ 869/07

SENTENCJA II OZ 869 /07 POSTANOWIENIE Dnia 2 października 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2007 r. sygn. akt VII SAB/Wa 73/06 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi S. G. na bezczynność Ministra Zdrowia postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S. G. przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na bezczynność Ministra Zdrowia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że S. G., wezwany zarządzeniem z dnia 7 marca 2007 r. do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie nadesłał żądanych informacji i postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 kwietnia 2007 r. oddalono jego wniosek. Wskutek wniesionego sprzeciwu wydane rozstrzygnięcie straciło moc, a sprawa uległa rozpoznaniu przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż wskazane przez skarżącego we wniosku okoliczności nie pozwalają na uwzględnienie jego wniosku dotyczącego przyznania prawa pomocy. Sąd pierwszej instancji podkreślił też, iż skarżący mimo skierowanego do niego wezwania, braków wniosku, pozwalających na dokonanie kompletnych ustaleń w zakresie sytuacji materialnej skarżącego, nie uzupełnił. Z przedstawionych wyżej względów, mając na uwadze wymogi art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o odmowie przyznania prawa pomocy W obszernym zażaleniu na powyższe postanowienie S. G. zarzucił naruszenie art. 2, art. 32 ust. 2 i art. 45 ust. 1 w zw. z art. 8 i art. 243 Konstytucji RP i w zw. z art. 252 § 1 i art. 256 pkt 2 p.p.s.a. poprzez blokowanie mu prawa dostępu do drugoinstancyjnego sądu. Skarżący podniósł, iż "pozostaje w wielkim ubóstwie", wskazując przede wszystkim na krzywdy jakich doznał w wyniku wydanych przez Sąd orzeczeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jak wynika z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w sytuacji gdy osoba składająca wniosek wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny (pkt 2). Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Podstawą do stwierdzenia braku możliwości partycypowania czy też ponoszenia pełnych kosztów postępowania stosownie do art. 252 § 1 p.p.s.a. stanowi oświadczenie wnioskodawcy obejmujące dokładne dane o jego stanie majątkowym i dochodach, a jeśli wniosek ten składa tak jak w niniejszej sprawie osoba fizyczna, wymagane są dane o jej stanie rodzinnym i oświadczenie o niezatrudnieniu lub pozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Jeżeli oświadczenie powyższe nie jest wystarczające do oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej wnioskodawcy Sąd, co też w przedmiotowej sprawie uczyniono, może wezwać stronę do uzupełnienia powyższych informacji o dodatkowe oświadczenie lub dokumenty źródłowe, dotyczące jej stanu majątkowego (art. 255 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, iż dane wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie były wystarczające, dla ustalenia sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego. Także treść zażalenia nie podważa zasadności oceny Sądu pierwszej instancji co do sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącego. Podkreślić trzeba, iż przedstawiona w zażaleniu argumentacja nie przytacza takich okoliczności merytorycznych, które pozwoliłyby na uwzględnienie wniesionego zażalenia. Należy zatem stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby dyspozycje określone przepisem art. 246 § 1 p.p.s.a. zostały przez nią spełnione, a tym samym nie podważyła zasadności zaskarżonego postanowienia. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.