II SAB/Bk 149/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. i H. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości 1. Zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławczego w B. do rozpoznania wniosku Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2018 r., w terminie 30 dni od zwrotu akt administracyjnych organowi; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżących M. K. i H. K. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2018 r. Prezydent Miasta B. działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Geodety Miejskiego z dnia [...] lipca 1986 r. nr [...] zatwierdzającej podział działki nr [...] na działki nr [...] o powierzchni 0,4038 ha i nr [...] o powierzchni 0,1117 ha. W uzasadnieniu swego wniosku Prezydent Miasta B. wskazał, że w roku 1985 opracowany został plan podziału nieruchomości położonych na osiedlu W. w tym, m.in. działki nr [...] o powierzchni 0,6303 ha na działki nr [...] o powierzchni 0,1148, nr [...] o powierzchni 0,4038 ha i nr [...] o powierzchni 0,1117 ha. Zgodnie z wykazem zmian gruntowych do wykupu na rzecz Skarbu Państwa przeznaczone zostały działki nr [...] i nr [...]. Decyzją Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia [...] września 1985 r. nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa działkę nr [...] o powierzchni 0,1148 ha. Następnie w roku 1986 decyzją Geodety Miejskiego z dnia [...] lipca 1986 r. nr [...] zatwierdzono projekt podziału działki nr [...] na działki nr [...] o powierzchni 0,4038 ha i nr [...] o powierzchni 0,01117 ha, które aktem notarialnym Repertorium A numer [...] z dnia [...] września 1986 r. sporządzonym w Państwowym Biurze Notarialnym w B. zostały nabyte na rzecz Skarbu Państwa. Prezydent Miasta B. podkreślił, że aktualnie w ewidencji gruntów i budynków pierwotna działka nr [...] znajduje się w granicach działek nr [...] i nr [...], natomiast działkę nr [...] po jej podziale stanowią działki aktualnie oznaczone nr [...] i nr [...] w obrębie nr [...]. W związku z art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości obowiązującej w okresie od dnia 1 sierpnia 1985 r. do dnia 4 grudnia 1990 r. w przypadku wywłaszczenia części nieruchomości decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości zastępowała decyzję o podziale nieruchomości. Wnioskodawca wskazał, że skoro dokonano wywłaszczenia części nieruchomości należy przyjąć, iż decyzja taka zastępowała decyzję o podziale. Nie zachodziły zatem przesłanki aby, po wywłaszczeniu części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] wydać dodatkowo decyzję o podziale działki nr [...] tylko na działki nr [...] i [...], która miałaby niejako zatwierdzać wcześniej już zatwierdzony podział dokonany w ramach postępowania wywłaszczeniowego. Na tej podstawie uznano, że decyzja Geodety Miejskiego z dnia [...] lipca 1986 r. nr [...] jest dotknięta kwalifikowaną wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Końcowo wnioskodawca wskazał, że do Wojewody P. wpłynął wniosek M. K., H. K., M. M., J. M. A. D. o unieważnienie decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia [...] września 1985 r. nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości. W dniu [...] stycznia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. poinformowało Prezydenta Miasta B., że uzależnia wszczęcie z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności w/w decyzji od ostatecznego zakończenia postępowania prowadzonego przez Wojewodę P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia [...] września 1985 r. nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości. Organ uznał, że do czasu zakończenia postępowania o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wywłaszczeniowej niecelowe jest prowadzenie wnioskowanego postępowania o unieważnieniu decyzji z dnia [...] lipca 1986 r., gdyż w razie stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu odpadnie podstawa do unieważnienia wnioskowanej decyzji, a w przypadku stwierdzenia nieważności obu decyzji nie będzie prawnie istniał dokonany podział nieruchomości. W dniu [...] sierpnia 2020 r. M. K. i H. K. na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. wnieśli ponaglenie w którym wskazali, że SKO zamiast wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania pozostaje w bezczynności. Wskazali, że przedmiotowa decyzja, o której stwierdzenie nieważności wniesiono została wydana na innej podstawie prawnej, a zatem nie zastępuje decyzji o podziale. Przedstawili także stan faktyczny sprawy związany z decyzjami podziałowymi i wywłaszczeniem nieruchomości. Na tej podstawie wnieśli o wydanie stosownego aktu prawnego kończącego postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem Prezydenta Miasta B. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że ponaglenie jest nieuzasadnione, bowiem SKO nie prowadzi w tym przedmiocie żadnego postępowania administracyjnego, gdyż nie wszczęło z urzędu postępowania. Kolegium wskazało, że do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Wojewodę P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia [...] września 1985 r. nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości, niecelowe jest prowadzenie wnioskowanego postępowania o unieważnienie decyzji z dnia [...] lipca 1986 r. W razie bowiem stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu odpadnie podstawa do unieważnienia wnioskowanej decyzji, a w przypadku stwierdzenia nieważności obu decyzji nie będzie prawnie istniał dokonany podział nieruchomości. W związku z powyższym akta tej sprawy zostały przekazane z powrotem do Prezydenta Miasta B., a organ ten nie ponowił swego wniosku. Aktualnie toczy się nadal postępowanie przed Wojewodą P. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 1985 r. Końcowo SKO wskazało, iż Prezydent Miasta B. jako organ administracji publicznej nie ma uprawnień strony postępowania, a zatem może jedynie sygnalizować Kolegium o wadze decyzji kwalifikującej ją do stwierdzenia nieważności. M. K. i H. K. w dniu 31 sierpnia 2020 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w sprawie przedmiotowego wniosku wnosząc o: 1. zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wydania stosownego aktu prawnego w terminie 30 dni od daty zwrotu akt sprawy, który podlegałby weryfikacji, 2. stwierdzenia, że organ dopuścił się rażącego naruszeniem prawa, 3. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu swego stanowiska powołali się na treść art. 61 k.p.a. wskazując, że nawet gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn nie może być wszczęte, organ administracji wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, który to akt podlega weryfikacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. przedstawił swoją argumentację w tym zakresie. Podkreśliło, że w sprawie mamy do czynienia z wnioskiem organu administracji publicznej, który w istocie wydał kwestionowaną decyzję, a więc organu I instancji, który nie ma uprawnień strony postępowania i nie jest uprawniony na podstawie art. 63 Konstytucji RO oraz przepisów Działu VIII k.p.a. Organ ten zatem może jedynie sygnalizować naruszenia prawa. Dlatego też SKO uznało, że ma do czynienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania z urzędu i stwierdziło, że nie ma podstaw do zastosowania art. 61a k.p.a. i wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z urzędu. Końcowo organ podniósł, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby to skarżący jako strony postępowania wystąpiły o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, a wówczas były by podstawy do wydania stosownego aktu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 j.t., dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4 a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto zgodnie z art. 119 § 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. W aktualnym stanie prawnym bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.) (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), a przewlekłość jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Instytucja bezczynności, jak i przewlekłości postępowania ma na celu ochronę praw podmiotowych jednostki, w tym prawa do rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a.). Ponadto - w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. - sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.). Skarga strony została poprzedzona ponagleniem złożonym przez skarżących w trybie art. 37 k.p.a. w dniu [...] sierpnia 2020 r (data wpływu do organu). Został zatem spełniony wymóg wynikający z art. 53 § 2b p.p.s.a. i dlatego skarga podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu. Podkreślić przy tym należy, że w sprawie mamy nietypową sytuację, bowiem wnioskodawcą postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Geodety Miejskiego z dnia [...] lipca 1986 r. nr [...] zatwierdzającej podział działki nr [...] na działki nr [...] o powierzchni 0,4038 ha i nr [...] o powierzchni 0,1117 ha był Prezydent Miasta B., natomiast ponaglenie wnieśli M. K. i H. K. Jednakże skarżący byli stronami postępowania w przedmiocie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, o której stwierdzenie nieważności wniesiono, a zatem w przypadku wszczęcia tego postępowania byliby również stronami tego postępowania. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, a zatem ponaglenie wniesione przez skarżących uznać należy za dopuszczalne. Istota sporu sprowadza się w przedmiotowej sprawie do oceny tego, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu opisanego na wstępie wniosku Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2018 r., w którym zwrócono się o stwierdzenie nieważności decyzji Geodety Miejskiego z dnia [...] lipca 1986 r. nr [...] zatwierdzającej podział nieruchomości. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela argumentów organu, wskazujących na brak możliwości rozpoznania przedmiotowej sprawy zarówno z powodu wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który nie ma uprawnień strony (argument podniesiony w skardze) czy też konieczności ostatecznego zakończenia postępowania prowadzonego przez Wojewodę P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia [...] września 1985 r. nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości (argument podniesiony w odpowiedzi na wniosek – informacji). SKO uznało bowiem, że do czasu zakończenia postępowania o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wywłaszczeniowej niecelowe jest prowadzenie wnioskowanego postępowania o unieważnieniu decyzji z dnia 9 lipca 1986 r., gdyż w razie stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu odpadnie podstawa do unieważnienia wnioskowanej decyzji, a w przypadku stwierdzenia nieważności obu decyzji nie będzie prawnie istniał dokonany podział nieruchomości. Należy podkreślić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku Prezydenta Miasta B. z [...] grudnia 2018 r. (nawet gdyby był podmiotem nieuprawnionym do jego wniesienia), bowiem działania podejmowane przez organ były sprzeczne z zasadami określonymi w przepisach k.p.a. i skutkowały brakiem merytorycznego rozpoznania złożonego w dniu [...] grudnia 2018 r. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w określonym terminie. Nie budzi wątpliwości, że wniosek ten dotyczył wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzające podział nieruchomości i został złożony zapewne w celu uporządkowania stanu prawnego przedmiotowych nieruchomości skarżących, z uwagi również na liczne postępowania toczące się w tym zakresie. Z akt sprawy przy tym nie wynika, czy Prezydent Miasta B. występował w tej sprawie jako organ administracji publicznej czy też jako zarządca mienia gminnego i organ uprawniony do składania oświadczeń woli w jego imieniu (art. 45 ustawy o samorządzie gminnym), a SKO nie dokonało żadnych ustaleń w tym zakresie. Podkreślić należy, że konsekwencją wniesienia żądania wszczęcia postępowania administracyjnego jest obowiązek organu jego procesowego załatwienia albo poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, albo poprzez nadanie sprawie biegu i następnie procesowe jej zakończenie w drodze wydania decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast w myśl art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Należy przy tym podkreślić, że ocena zasadności żądania wnioskodawcy winna być dokonana wyłącznie w formach procesowych, a więc żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego wymaga albo nadania sprawie biegu, albo wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przypadku ustalenia, że podmiot występujący z żądaniem nie ma legitymacji w tym zakresie, czy też istnieją inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 761/19, dostępne w CBOSA). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ ani nie wszczął postępowania, ani też skutecznie nie odmówił jego wszczęcia, ani też nie zawiesił postępowania z uwagi na toczące się przed Wojewodą P. postępowanie, które może mieć związek z niniejszą sprawą, odpowiadając wnioskodawcy jednie pismem, a następnie odsyłając akta sprawy. Trudno w takich okolicznościach uznać, że wniosek z [...] grudnia 2018 r. został załatwiony w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami tj. art. 157 § 2 k.p.a który wskazuje, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Skoro natomiast wniosek taki został wniesiony do organu (nawet jeśli byłby to podmiot nieuprawniony) to brak jest podstaw do uznania, że takie postępowanie toczyło się z urzędu. W wyroku z dnia 26.02.2020 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Po WSA w Poznaniu wskazał, że "nie jest dopuszczalne mieszanie trybów postępowania, tj. traktowanie postępowania wszczętego na wniosek tak, jak postępowania wszczętego z urzędu, jak też wydawania rozstrzygnięcia z urzędu w postępowaniu wszczętym i prowadzonym na skutek żądania (wniosku) strony (LEX nr 2837775). Bezczynność zachodzi bowiem także wówczas, gdy organ mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana (zob. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art.3 publ. Lex Wolters Kluwer, 2016). W świetle powyższych rozważań nie budzi zatem wątpliwości, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku Prezydenta Miasta z [...] grudnia 2018 r., podczas gdy w myśl art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia oraz, że powinny dążyć do ustalenia prawdy materialnej, podejmując z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Przepisy o terminach załatwiania spraw stanowią rozwinięcie wskazanej zasady i mają na celu przeciwdziałanie odwlekaniu w czasie wydania rozstrzygnięcia sprawy. Prowadzenie postępowania w sposób długotrwały może bowiem narazić stronę na różnego rodzaju negatywne konsekwencje natury faktycznej i prawnej, a także podważa zaufanie jednostki do państwa i prawa oraz autorytet władzy. Jednocześnie należy podkreślić, że wyrok ze skargi na bezczynność organu nie przesądza o merytorycznym rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności, bowiem celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do podjęcia przez organ czynności, jednak bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Tym samym, pozostaje otwarta kwestia w jaki sposób wniosek ten zostanie przez organ rozpoznany. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, w pkt I sentencji wyroku zobowiązał SKO do rozpoznania wniosku Prezydenta Miasta z [...] grudnia 2018 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Stosownie do obowiązku wynikającego z treści art. 149 § 1a p.p.s.a. i na skutek wniosku skarżących Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III sentencji wyroku). Jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności organu przejawiają cechy naruszenia prawa w tak zakreślonym stopniu, bowiem organ nie podjął żadnych czynności przez prawie 2 lata, błędne pozostając w mylnym przekonaniu, że nie ma podstaw do procesowego rozpoznania przedmiotowego wniosku, wbrew jednoznacznym regulacjom k.p.a. Sąd przy tym nie orzekał o wymierzeniu grzywny czy też przyznaniu sumy pieniężnej, zgodnie z treścią art. 149 § 2 p.p.s.a. Nałożenie bowiem na organ grzywny podobnie, jak i zasądzenie sumy pieniężnej od organu – jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017r., sygn. akt II GSK 1695/16, CBOSA). O kosztach postępowania, obejmujących wpis od wniesionej skargi, orzeczono w pkt IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a.