II SAB/Bk 117/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w S. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w S. do załatwienia w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniosku J. S. z dnia [...].03.2020 r. w zakresie pkt 2 i 4, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w S. na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] marca 2020 r. J. S. zwrócił się drogą poczty elektronicznej do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w S. (dalej: "Dyrektor PUP") o udostępnienie w formie elektronicznej informacji publicznej w postaci: 1. kopii (skanów) zarządzeń Dyrektora PUP wydanych w 2020 r. do dnia złożenia wniosku, w zakresie powołania specjalnych komisji do zaopiniowania wniosków o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej; 2. kopii (skanów) protokołów z posiedzeń specjalnych komisji do zaopiniowania wniosków o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej wydanych w 2020 r. do dnia złożenia wniosku; 3. kopii (skanów) pism informujących o przyznaniu środków na podjęcie działalności gospodarczej wydanych w 2020 r. do dnia złożenia wniosku; 4. kopii (skanów) pism informujących o nieprzyznaniu środków na podjęcie działalności gospodarczej wydanych w 2020 r. do dnia złożenia wniosku. W odpowiedzi z dnia [...] kwietnia 2020 r. Dyrektor PUP poinformował J. S., że w 2020 r. nie wydał zarządzeń w zakresie powołania specjalnych komisji do zaopiniowania wniosków o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej (odnosząc się do punktu 1 wniosku). W pozostałym zakresie Dyrektor PUP wezwał wnioskodawcę do wykazania w trybie art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2019, poz. 1429, dalej: "u.d.i.p.") szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji, uznając ją za informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Dyrektor PUP odmówił J. S. udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w zakresie punktów 2-4 wniosku z dnia [...] marca 2020 r. uznając, że wnioskodawca nie wykazał, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W wyniku odwołania wnioskodawcy od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło ją w całości przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, ze względu na brak własnoręcznego podpisu wnioskodawcy pod wnioskiem z dnia [...] marca 2020 r. Wskutek wystosowanego do wnioskodawcy wezwania do własnoręcznego podpisania wniosku, J. S. uzupełnił ten brak. Kolejną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Dyrektor PUP odmówił J. S. udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w zakresie punktów 2-4 wniosku z dnia [...] marca 2020 r. uznając ponownie, że wnioskodawca nie wykazał szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostepnieniu mu przedmiotowej informacji publicznej. W wyniku wniesionego przez wnioskodawcę odwołania od tej decyzji, Dyrektor PUP, na podstawie art. 132 § 1 k.p.a. uchylił ww. decyzję uznając odwołanie za zasadne, zaś odrębnym pismem datowanym na [...] sierpnia 2020 r. udzielił J. S. odpowiedzi na wniosek z dnia [...] marca 2020 r. przesyłają mu następujące dokumenty: 6 sztuk zanonimizowanych adnotacji Powiatowego Urzędu Pracy w S. zawierających informacje o pozytywnym lub negatywnym zaopiniowaniu przez członków Komisji wniosków o przyznanie bezrobotnemu jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej; 3 sztuki pism informujących o pozytywnym rozpatrzeniu wniosków o przyznanie jednorazowo środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej wystosowanych do osób, których dane nie zostały zanonimizowane; 3 sztuki pism informujących o negatywnym rozpatrzeniu wniosków o przyznanie jednorazowo środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej wystosowanych do osób, których dane zostały zanonimizowane. J. S. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Dyrektora PUP w zakresie rozpatrzenia punktów 2 i 4 jego wniosku z dnia [...] marca 2020 r., wnosząc o zobowiązanie organu do udzielania mu w tym zakresie informacji publicznej. Wskazał, że zaniechanie udzielenia ww. informacji stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W uzasadnieniu skargi podał, że otrzymał jedynie zanonimizowane protokoły obrad Komisji oraz informacje o nieprzyznaniu środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej, a zatem zdaniem organu informacje zawarte w tych dokumentach nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, wskazując, że udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej w ww. zakresie, anonimizując jednak dane członków komisji w przesłanych dokumentach, uznając, że nie są to osoby pełniące funkcje publiczne. Ponadto organ wyjaśnił, że zanonimizowano dane osób, którym odmówiono przyznania środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej z tego względu, że nie podlegają one udostępnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sprawa niniejsza została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wedle którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 ww. przepisu, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem kontroli sądowej nie jest objęty określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie, w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również okoliczność, czy bezczynność lub przewlekłość organu, spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Jakkolwiek przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "bezczynności", to w ocenie sądu, z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Na gruncie u.d.i.p. z bezczynnością dotyczącą udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy właściwy organ lub podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji, nie podejmuje w ustawowym terminie (wskazanym w art. 13 ust. 1 oraz w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.) odpowiednich czynności, tj.: (1) nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, (2) nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, (3) nie informuje wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, bądź, że żądanej informacji publicznej nie posiada, albo (4) nie udziela informacji, o której mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Rozpoznając przedmiotową skargę, sąd w pierwszej kolejności zbadał, czy sprawa niniejsza mieści się w zakresie podmiotowym u.d.i.p. oraz, czy organ, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia żądanej informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zostało zdefiniowane w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, jest nią każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Uwzględniając zaś konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji, zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. Jak wskazał przy tym NSA w wyroku z 13 marca 2019 r. (I OSK 666/17, Lex nr 2650992): status informacji publicznej uzyskuje taka informacja, która jest związana z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa), tj. dotycząca wykonywania zadań publicznych. Prawo do informacji publicznej obejmuje przy tym m.in. uprawnienia do uzyskania informacji publicznej lub wglądu do dokumentów urzędowych (vide: art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.d.i.p.), natomiast do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności zaś organy władzy publicznej lub podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, będące w posiadaniu takich informacji (vide: art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 oraz ust. 3 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. 2020, poz. 920) powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie m.in. przeciwdziałania bezrobociu oraz aktywizacji lokalnego rynku pracy. Do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy m.in. gospodarowanie środkami finansowymi na realizację zadań z zakresu aktywizacji lokalnego rynku pracy oraz inicjowanie, organizowanie i finansowanie usług i instrumentów rynku pracy, o czym stanowi art. 9 ust. 1 pkt 2 i 6 u.p.z. Zadania te wykonywane są przez powiatowe urzędy pracy wchodzące w skład powiatowej administracji zespolonej, którymi kierują dyrektorzy powoływani przez starostów i prezydentów miast na prawach powiatu (vide: art. 9 ust. 2 u.p.z.). Dyrektorzy działają na podstawie pełnomocnictw i upoważnień, udzielanych im przez właściwe podmioty i na tej podstawie są upoważnieni do załatwiania w ich imieniu spraw, w tym do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym (vide: art. 9 ust. 7 u.p.z.). Jak stanowi art. 44 pkt 3 u.p.z. do instrumentów rynku pracy wspierających podstawowe usługi rynku pracy należy m.in. dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej, kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa, finansowane z Funduszu Pracy. Wedle art. 108 ust. 1 pkt 13 u.p.z. środki Funduszu Pracy przeznacza się na finansowanie m.in. jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, przyznawanych bezrobotnemu lub poszukującemu pracy, o którym mowa w art. 49 pkt 7 u.p.z. (vide: art. 46 ust. 1 pkt 2 u.p.z.). Jak stanowi art. 103 ust. 1 u.p.z. Fundusz Pracy jest państwowym funduszem celowym, którego przychody pochodzą ze środków publicznych, a koszty są ponoszone na realizację wyodrębnionych zadań państwowych (vide: art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych; Dz.U. 2019, poz. 869 ze zm.). Skoro zatem środki przekazywane z Funduszu Pracy na dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej są środkami publicznymi, to sposób oraz tryb ich wydatkowania, są niewątpliwie sprawą publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., zaś dokumenty wytworzone w procesie zakończonym przyznaniem pomocy finansowej, zawierają informację publiczną. W konsekwencji nie budzi wątpliwości sądu, że wywiedziony przez skarżącego wniosek o udzielenie informacji publicznej, skierowany został do organu władzy publicznej, zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (vide: art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a wnioskowane przez niego informacje (w tym te opisane w punktach 2 i 4 wniosku z dnia [...] marca 2020 r.) kwalifikują się jako mające charakter publiczny, bowiem związane są z wydatkowaniem środków publicznych. W przedmiotowej sprawie skarżący żąda udzielenia informacji publicznej w postaci niezanonimizowanych kopii (skanów) protokołów z posiedzeń specjalnych komisji do zaopiniowania wniosków o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej wydanych w 2020 r. do dnia złożenia wniosku (punkt 2 wniosku) oraz kopii (skanów) pism informujących o nieprzyznaniu środków na podjęcie działalności gospodarczej wydanych w 2020 r. do dnia złożenia wniosku (punkt 4 wniosku). W ocenie organu udostępnienie skarżącemu zanonimizowanych kopii ww. dokumentów, stanowiło wyczerpujące zadośćuczynienie jego żądaniu. Przy tym zanonimizowanie danych członków komisji nastąpiło z tego względu, że osoby te nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, natomiast zanonimizowane dane osób, którym odmówiono przyznania środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej, nie podlegają udostępnieniu. Podkreślić przy tym należy, że informacją, której udostępnienia żąda skarżący, są właśnie owe zanonimizowane dane. W tym względzie zauważyć należy, że stanowisko organu co do konieczności zanonimizowania danych członków komisji opiniującej wnioski o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej, jest błędne. Jak zostało wyżej wskazane, przedmiotowe środki przyznawane są beneficjentom z Funduszu Pracy, stanowiącego państwowy fundusz celowy, a więc ze środków publicznych. Osoby dokonujące oceny przedmiotowych wniosków uczestniczą więc w trybie wydatkowania tych środków. W konsekwencji, w ocenie sądu, żądane przez skarżącego informacje mają związek z wykonywanymi przez te osoby zadaniami publicznymi i w tym zakresie, jako publiczne, powinny podlegać udostępnieniu, stosownie do wyjątku od ograniczenia prawa do informacji publicznej, ze względu na prywatność osoby fizycznej - o którym mowa w art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. Jak wskazuje się w orzecznictwie ograniczenie to nie dotyczy bowiem informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 maja 2020 r., II SAB/Łd 42/20, Lex nr 3013023 lub wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r., II OSK 1577/19, Lex nr 3028213). Podkreślić przy tym należy, że pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną, zawarte w ww. przepisie, jest ujmowane szeroko i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 26 maja 2020 r., II SA/Bk 191/20, Lex nr 3025445). Należy mieć przy tym na względzie, że głównym celem przepisów u.d.i.p. jest społeczna kontrola władzy publicznej, a rolą informacji publicznej uzyskanie transparentności realizowania władzy publicznej, w tym wykonywania jej zadań. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi zaś jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. W konsekwencji sąd stwierdził w powyższym zakresie bezczynność organu w udzieleniu informacji publicznej. Sąd podziela przy tym twierdzenie organu, że dane osobowe osób którym odmówiono przyznania jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, są informacją nie podlegającą udostepnieniu, z uwagi na wspomniane wyżej ograniczenie prawa do informacji publicznej, ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 1 zd. 1 u.d.i.p.) Wyjaśnić przy tym należy, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej nie oznacza jednak tego, że informacja taka nie posiada waloru informacji publicznej, ale, że dostęp do tej informacji jest ograniczony, z uwagi na istnienie regulacji szczególnych, między innymi tych, które nakazują ochronę danych osobowych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 czerwca 2020 r., II SAB/Bk 20/20, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Kluczowe zaś dla oceny, czy organ anonimizując częściowo daną informację, ma obowiązek wydać w związku z tym, na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czy też anonimizacja ta nie niesie za sobą konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej - jest to, czy anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, czy też pojawia się niejako "przy okazji udostępniania informacji publicznej" – np. dane osobowe wymagające anonimizacji znajdują się na żądanym nośniku informacji publicznej, lecz nie są objęte uzewnętrznionym we wniosku zainteresowaniem wnioskodawcy, które odnosi się do fragmentów irrelewantnych z punktu widzenia ochrony danych osobowych (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 marca 2020 r., II SAB/Go 9/20, lub wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2019 r., I OSK 3149/18, CBOSA). W orzecznictwie wskazuje się, że w sytuacji gdy informacja publiczna jest udzielana z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych, nie zachodzi potrzeba wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wydanie decyzji odmownej jest natomiast konieczne w przypadku, gdy istota żądanej informacji dotyczy żądania ujawnienia chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów. Ocenę należy w tym względzie każdorazowo przeprowadzać przez pryzmat złożonego w sprawie wniosku i sprecyzowanego w nim zakresu żądanych informacji (por. m.in. wyrok NSA z 12 października 2017 r., I OSK 537/17; wyrok NSA z 20 września 2017 r., I OSK 227/17; wyrok NSA z 11 stycznia 2013 r., I OSK 2267/12, CBOSA). Nie budzi wątpliwości sądu, że istota żądanej, w punkcie 4 wniosku, informacji publicznej, dotyczy ujawnienia chronionych prawem danych osobowych osób, którym odmówiono przyznania jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, co skarżący podtrzymuje konsekwentnie również w treści skargi. Osoby te nie uzyskały bowiem dofinansowania ze środków publicznych, a zatem nie są beneficjentami pomocy publicznej. Prawo tych osób do prywatności znajduje przy tym pierwszeństwo przed prawem skarżącego w postaci dostępu do informacji publicznej. W takiej zaś sytuacji organ, uznając żądane dane za podlegające ochronie na zasadzie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., powinien był wydać decyzję administracyjną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., która jest jedną z form załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2020 r., I OSK 3345/18, CBOSA). Zaniechanie organu w tym względzie świadczy zatem o jego bezczynności w powyższym zakresie. Skoro więc wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2020 r. w zakresie punktów 2 i 4, nie został należycie rozpatrzony w dacie orzekania przez sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązano organ do jego załatwienia w powyższym zakresie, w trybie u.d.i.p., w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi, uznając, że organ dopuścił się w tym względzie bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (vide: art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.). W tym miejscu wyjaśnić należy, że ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana zawsze w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. O ile każda bezczynność jest naruszeniem prawa, to nie można przyjąć, że każde naruszenie ma charakter rażący. W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób wyraźny i oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA). Słusznie akcentuje się przy tym, że rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości postępowania. Inaczej rzecz ujmując, naruszenie prawa "rażące" znaczy więcej niż "zwykłe" naruszenie prawa. Uznając zatem, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie można mówić o rażącym zaniedbaniu ze strony organu, ponieważ nie zlekceważył on strony postępowania, a ponadto z akt sprawy nie wynika, aby pozostawał on w celowym i zamierzonym opóźnieniu. Zaniechanie organu nie świadczy ani o braku woli załatwienia sprawy, ani o celowym utrudnieniu skarżącemu dostępu do informacji publicznej, bowiem po otrzymaniu wniosku organ podjął czynności ukierunkowane na jego załatwienie. W tym stanie rzeczy są orzekł jak w punktach 1-3 wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.