III SA/Wa 1277/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Maciej Kurasz, , , po rozpoznaniu w dniu 11 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. w przedmiocie nie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1778/06 postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia 17 lipca 2007 r., na podstawie zarządzenia Przewodniczącego z dnia 12 lipca 2007 r., pełnomocnik Skarżącej M. S. doradca podatkowy P. G. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na nie wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1778/06 w wysokości 100 zł oraz do uzupełnienia jej braków formalnych poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącej przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie pouczono pełnomocnika, że niedopełnienie wskazanych w wezwaniu czynności w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie sądowe zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 23 lipca 2007 r. (adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), a zatem wskazany w nim siedmiodniowy termin upływał z dniem 30 lipca 2007 r. (poniedziałek). Mimo pouczenia, pełnomocnik Skarżącej w wyznaczonym terminie nie nadesłał żądanego pełnomocnictwa. Do dnia 24 sierpnia 2007 r. nie uiścił ponadto wymaganego wpisu od skargi, co zostało potwierdzone przez pracownika Oddziału Finansowo – Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. – dalej: "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Identyczny rygor przewiduje przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. dla skargi, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Sąd stwierdził, że w sprawie niniejszej zachodzą przesłanki opisane w obu przytoczonych przepisach. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.