I SA/Po 448/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna- Kubicka Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2020 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadne zarzuty w postępowaniu zabezpieczającym oddala skargę UZASADNIENIE Naczelnik Drugiego W. Urzędu Skarbowego w K. prowadzi wobec A. Sp. z o.o. (dalej jako: "spółka", "zobowiązana" lub "skarżąca") postępowanie zabezpieczające na podstawie własnych zarządzeń zabezpieczenia z [...] lutego 2020 r., o nr od [...] do [...], obejmujących zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2016 r. do października 2017 r. w przybliżonej wysokości wynoszącej łącznie [...] zł (należność główna + odsetki za zwłokę), wynikające z decyzji o zabezpieczeniu Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z [...] stycznia 2020 r., nr [...] W toku postępowania organ egzekucyjny podjął czynności zmierzające do zajęcia zabezpieczającego: - wierzytelności z rachunków bankowych w S. Bank Polska S.A., [...]Bank S.A. i A. Bank S.A. (zawiadomienia z [...] lutego 2020 r., doręczone bankom tego samego dnia); - innych wierzytelności pieniężnych w: C. Sp. z o.o., PHUP "A. " S. S., PH-P "[...] - E. " Sp. z o.o. (zawiadomienia z [...] lutego 2020 r. doręczone dłużnikom zajętych wierzytelności 24 lutego 2020 r.) oraz u E. K. "firma X" Środki do produkcji rolnej, R. Sp. z o.o. Sp. k., [...] Towarzystwie Handlu Zagranicznego G. Sp. z o.o., W. Sp. z o.o. Sp. k. (zawiadomienia z [...] lutego 2020 r. doręczone dłużnikom zajętych wierzytelności 25 lutego 2020 r.). Zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych wraz z odpisami zarządzeń zabezpieczenia doręczono spółce w dniu 21 lutego 2020 r., a zawiadomienia o zajęciu innych wierzytelności pieniężnych w dniu 24 lutego 2020 r. Pismami z [...] lutego 2020 r. zobowiązana wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie zabezpieczające, a jako ich podstawę wskazała art. 33 § 1 pkt 8 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm. - w skrócie: "u.p.e.a."). Spółka zarzuciła, że wydane w sprawie zarządzenia zabezpieczenia nie spełniają wymogów określonych w art. 156 § 1 u.p.e.a., a także, że zastosowano wobec niej zbyt uciążliwy środek zabezpieczający. W uzasadnieniu zarzutów spółka podniosła, że w zarządzeniach zabezpieczenia nie została wskazana w sposób prawidłowy podstawa prawna obowiązku podlegającego zabezpieczeniu. Jej zdaniem, samo podanie sygnatury decyzji o zabezpieczeniu jest niewystarczające. Ponadto zarzuciła, że w zarządzeniach zabezpieczenia nie zostało w sposób przekonywujący wykazane istnienie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji. Spółka stwierdziła, że wskazanie podstaw zabezpieczenia nie może mieć charakteru opisowego, a powinno być precyzyjne i zrozumiałe i odzwierciedlać okoliczności faktyczne sprawy. W przekonaniu zobowiązanej, skutkiem niespełnienia choć jednego z wymogów przewidzianych w art. 156 § 1 u.p.e.a. jest brak możliwości nadania zarządzeniu zabezpieczenia klauzuli o jego przyjęciu do wykonania, a w konsekwencji wydanie postanowienia o nieprzystąpieniu do zabezpieczenia. Odnośnie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka spółka stwierdziła, że dokonane zajęcia zabezpieczające znacznie utrudniają, jeśli nie uniemożliwiają efektywne prowadzenie działalności gospodarczej, a także podważają zaufanie dla niej w relacjach handlowych z kontrahentami. Naczelnik Drugiego W. Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r., nr [...], uznał za niezasadne zgłoszone przez spółkę zarzuty na postępowanie zabezpieczające. W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził, że wydane w sprawie zarządzenia zabezpieczenia spełniają wymogi określone w art. 156 § 1 u.p.e.a. Organ wyjaśnił, że kwestionowane przez spółkę dokumenty zostały sporządzone według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzoru zarządzenia zabezpieczenia (Dz. U. z 2014 r., poz. 645 - w skrócie: "rozporządzenie MF"), zgodnie z załączonymi do niego objaśnieniami. Ponadto z art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a. wynika, że w zarządzeniu zabezpieczenia wierzyciel ma obowiązek wskazać, a nie wykazać, w sposób przekonujący okoliczności świadczące o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji. Zdaniem organu, wymóg wskazania owych przesłanek został w zaskarżonych zarządzeniach zabezpieczenia spełniony. W zakresie drugiego z zarzutów organ stwierdził, że nie ma wiedzy o innym majątku spółki, na którym można zabezpieczyć jej przyszłe zobowiązania podatkowe. Uwzględniając natomiast, że spółka także nie wskazała takich składników majątkowych organ uznał, że zastosowane dotychczas środki zabezpieczające stanowią obecnie jedyny możliwy sposób zabezpieczenia. W zażaleniu z [...] kwietnia 2020 r. spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia i umorzenie postępowania. Organowi I instancji spółka zarzuciła błędną interpretację zawartego w art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a. pojęcia "wskazania okoliczności", a także brak ustalenia przez organ egzekucyjny, czy możliwe jest zastosowanie w sprawie innych środków zabezpieczających i bezpodstawne uznanie, że te dotychczasowe są jedynymi środkami, które można zastosować. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] czerwca 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pełni podzielił rozważania i argumentację organu I instancji zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W zakresie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego organ II instancji wskazał, że priorytetem w postępowaniu zabezpieczającym jest doprowadzenie do zabezpieczenia wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Organ winien zatem kierować zabezpieczenie do tych składników majątku zobowiązanego, które rokują spełnieniem tego obowiązku w najkrótszym czasie. Dopiero w sytuacji, gdy z wiedzy organu egzekucyjnego wynika, że istnieje możliwość zastosowania kilku środków zabezpieczających, z których każdy doprowadzi do zabezpieczenia obowiązku bez zbędnej zwłoki organ egzekucyjny winien wybrać ten ze środków, który będzie najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. W ocenie organu odwoławczego, zastosowane w sprawie środki zabezpieczające realizowały cel postępowania zabezpieczającego. Jednocześnie organ zaznaczył, że spółka nie wskazała innego składnika majątku, na którym ustanowienie zabezpieczenia było możliwe, a przy tym mniej uciążliwe dla niej. Odnośnie zarzutu niespełnienia przez zarządzenia zabezpieczenia wymogów z art. 156 § 1 u.p.e.a. organ II instancji wskazał, że wydane w sprawie zarządzenia zostały sporządzone według wzoru określonego w rozporządzeniu MF, zgodnie z załączonymi do niego objaśnieniami. Podkreślił przy tym, że z tych objaśnień jednoznacznie wynika, że w przypadku, gdy zabezpieczany obowiązek został określony w orzeczeniu, jako podstawę prawną obowiązku podaje się datę oraz numer orzeczenia. Ponadto, opierając się na objaśnieniach, organ odwoławczy stwierdził, że wierzyciel sporządzając kwestionowane przez spółkę zarządzenia zabezpieczenia, w ogóle nie miał obowiązku wypełnienia poz. 5D zarządzeń, albowiem w przypadku, gdy podstawą prawną wystawienia zarządzenia zabezpieczenia jest decyzja o zabezpieczeniu, pozycji tej nie wypełnia się. W skardze z dnia [...] lipca 2020 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie powyższego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 33 § 1 pkt 8 i pkt 10 w zw. z art. 166b u.p.e.a. poprzez uznanie, że organ nie zastosował zbyt uciążliwych środków zabezpieczających, 2) art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez uznanie, że nie było podstaw do zastosowania mniej uciążliwego środka zabezpieczającego lub umorzenia postępowania zabezpieczającego, 3) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – w skrócie: "o.p.") poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy postanowienia z dnia [...] kwietnia 2020 r., 4) art. 120 o.p. w związku z powyższym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi skarżąca powieliła argumentację uprzednio podniesioną w złożonych zarzutach. Ponadto wskazała, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z [...] stycznia 2020 r., która stanowiła podstawę do wszczęcia jakichkolwiek czynności egzekucyjnych została uchylona na mocy decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] czerwca 2020 r., nr [...] W związku z tym skarżąca uznała, że rozstrzygniecie dokonane przez organ II instancji w ramach postanowienia z [...] czerwca 2020 r. należy uznać za bezpodstawne. Zdaniem skarżącej nie jest możliwe, aby w obrocie prawnym funkcjonowało postanowienie wydane na podstawie decyzji zabezpieczającej, która została uchylona. Jednocześnie skarżąca zaznaczyła, że na dzień wniesienia zażalenia decyzja nie była jeszcze uchylona, ale organ II instancji w toku postępowania powinien posiadać informację o uchyleniu decyzji zabezpieczającej, bowiem ten sam organ, który wydał zaskarżane postanowienie z dnia [...] czerwca 2020 r. wydał także decyzję uchylającą decyzję zabezpieczającą. Jest to okoliczność, która była organowi znana z urzędu (str. [...] zaskarżonego postanowienia), jednak została przez organ całkowicie zignorowana. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a."). W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organu egzekucyjnego w kwestii uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w postępowaniu zabezpieczającym. Tytułem wprowadzenia należy wskazać, że postępowanie zabezpieczające jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, którego celem jest ochrona interesów wierzyciela poprzez stworzenie gwarancji, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania określonego obowiązku. Ma ono, co do zasady, charakter pomocniczy wobec postępowania egzekucyjnego i toczy się jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d u.p.e.a. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem zabezpieczeniem i prowadzeniem postępowania zabezpieczającego są zarzuty. Są one zgłaszane organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy ostateczne rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności, czy też niedopuszczalności zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie zabezpieczające. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Obowiązuje przy tym siedmiodniowy termin na zgłoszenie zarzutów. Zaznaczenia wymaga, że zarzuty są środkiem zaskarżenia, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania zabezpieczającego. Oznacza to, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich wniesienie. Na skutek wniesionych zarzutów uruchamiane jest postępowanie przewidziane w art. 34 u.p.e.a. Obowiązkiem zobowiązanego jest wskazanie podstawy zarzutu, a więc faktu lub prawa mieszczącego się w dyspozycji przepisu art. 33 u.p.e.a. Wobec przedstawionej powyżej charakterystyki postępowania zabezpieczającego i odrębnego trybu rozpoznawania zarzutów zobowiązanego, szczególnie podkreślić należy, że w ramach tego postępowania co do zasady nie podlegają rozpoznaniu zarzuty, które winny być podniesione w ramach zwykłej procedury odwoławczej, realizowanej poza postępowaniem zabezpieczającym. Postępowanie wywołane zarzutami w trybie art. 33 w zw. z art. 166b u.p.e.a. nie może bowiem prowadzić do podważenia ostatecznych rozstrzygnięć organów podatkowych, wydanych w toku postępowania podatkowego – jako postępowania rozpoznawczego, a więc poza postępowaniem zabezpieczającym, które ma charakter pomocniczy względem postępowania egzekucyjnego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że odpowiednie stosowanie art. 33 u.p.e.a. na podstawie art. 166b tej ustawy powoduje konieczność zmodyfikowania podstawy zarzutów na zarządzenia zabezpieczenia w porównaniu z zarzutami na postępowanie egzekucyjne, przy uwzględnieniu celów tego pierwszego postępowania oraz odrębnych regulacji prawnych zawartych w dziale IV (regulującym postępowanie zabezpieczające). Oznacza to, że nie podlegają badaniu i ocenie zarzuty odnoszące się do postępowania kontrolnego czy postępowania, w toku którego wydawana jest decyzja o zabezpieczeniu. Wychodząc z powyższych założeń Sąd stwierdza, ze zgłoszone przez skarżącą w toku postępowania zabezpieczającego zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., a więc zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka wskazać należy, że zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. (stosowanym w sprawie odpowiednio w myśl art. 166b u.p.e.a.) organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do zabezpieczenia wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zasada ta jest również określana mianem zasady racjonalnego działania, czy stosowania najłagodniejszych środków egzekucyjnych (zabezpieczających). Co więcej przy wyborze odpowiedniego środka egzekucyjnego organ powinien się kierować nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz także efektywnością. Ocena stopnia dolegliwości poszczególnych środków egzekucyjnych należy do organu egzekucyjnego - to on jest bowiem "gospodarzem" postępowania zabezpieczającego. Niemniej jednak zawsze powinna być ona dokonywana z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. W rozpoznawanej sprawie Naczelnik Drugiego W. Urzędu Skarbowego w K. podjął czynności zmierzające do zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych skarżącej oraz zajęcia innych wierzytelności pieniężnych u jej kontrahentów. Skarżąca zarzuciła, że dokonane zajęcia zabezpieczające znacznie utrudniają, jeśli nie uniemożliwiają efektywne prowadzenie działalności gospodarczej, a także podważają zaufanie dla niej w relacjach handlowych z kontrahentami. Podkreślenia wymaga, że skarżąca zarzucając, że zastosowane wobec niej środki zabezpieczające są zbyt uciążliwe, nie podała jaki - jej zdaniem - środek egzekucyjny byłby dla niej mniej uciążliwy, celem chociażby wykazania, że w jej warunkach możliwe było zastosowanie środka mniej uciążliwego. W ten sposób, zdaniem Sądu, kwestionować można każdy zastosowany w toku postępowania zabezpieczającego środek zabezpieczający. Każdy jest bowiem uciążliwy dla zobowiązanego, a wynika to z istoty przymusowego ściągania należności w ramach egzekucji. Jednocześnie należy zaznaczyć, że, co do zasady, przyjmuje się, że zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego jest jednym z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3577/15 - wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego stwierdzić należy, że organy prawidłowo uznały za niezasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. W konsekwencji za chybiony należy także uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez uznanie, że nie było podstaw do zastosowania mniej uciążliwego środka zabezpieczającego. Organ egzekucyjny słusznie wskazał, że nie miał wiedzy o posiadaniu przez skarżącą majątku w stosunku do którego możliwe by było zastosowanie innego środka zabezpieczającego. Skarżąca również takiego składnika majątku nie wskazała. Mając natomiast na względzie cel postępowania zabezpieczającego, a więc ochronę interesów wierzyciela poprzez stworzenie gwarancji, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania określonego obowiązku, organ egzekucyjny zastosował wobec skarżącej właściwe środki egzekucyjne. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły także zgłoszony przez skarżącą zarzut na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., a więc niespełnienie przez wydane w sprawie zarządzenia zabezpieczenia wymogów określonych w art. 156 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 156 § 1 u.p.e.a. zarządzenie zabezpieczenia zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada; 3) podanie treści obowiązku podlegającego zabezpieczeniu, podstawy prawnej tego obowiązku, a w przypadku zabezpieczania należności pieniężnej - także określenie jej wysokości; 4) wskazanie podstawy prawnej zabezpieczenia obowiązku; 5) wskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji; 6) datę wydania zarządzenia zabezpieczenia, nazwę wierzyciela, który je wydał, oraz imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela; 7) klauzulę organu egzekucyjnego o przyjęciu zarządzenia zabezpieczenia do wykonania; 8) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów; 9) sposób i zakres zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym. Z kolei przepis art. 156 § 2 u.p.e.a. stanowi, że w przypadku zabezpieczania należności pieniężnych, zarządzenie zabezpieczenia, o którym mowa w § 1, sporządza się według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wzór zarządzenia zabezpieczenia powinien zawierać dane, o których mowa w § 1, a ponadto umożliwiać elektroniczne przetwarzanie tych danych. Z analizy treści zgłoszonego przez skarżącą zarzutu wynika, że w istocie zarzuca ona organowi egzekucyjnemu, że wydane w sprawie zarządzenia zabezpieczenia nie spełniają wymogów określonych w art. 156 § 1 pkt 3 i 5 u.p.e.a. W ocenie Sądu, wydane w sprawie zarządzenia zabezpieczenia spełniają wymogi określone w art. 156 § 1 u.p.e.a. Przede wszystkim wskazać należy, że zostały one sporządzone według wzoru określonego w rozporządzeniu MF. Organ egzekucyjny wypełniając część D zarządzeń w poz. 4 "okoliczności świadczące o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji" zaznaczył poz. 5 "inne okoliczności". Z kolei w poz. 5 sprecyzował, że chodzi o: - charakter ustaleń wskazujący na świadome działanie spółki w celu uzyskania korzyści podatkowej w postaci obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur niepotwierdzających rzeczywistych transakcji, - przewidywaną znaczną - w stosunku do sytuacji materialnej spółki i posiadanego niewielkiego majątku trwałego - kwotę do wpłaty podatku z tytułu powstania zobowiązania podatkowego. Wprawdzie, na co słusznie zwrócił uwagę organ II instancji, z treści "objaśnień dotyczących sporządzania zarządzenia zabezpieczenia (ZZ-1)" zawartych w załączeniu rozporządzenia MF, wynika, że poz. 5 części D "nie wypełnia się w przypadku, gdy podstawą wystawienia zarządzenia zabezpieczenia jest decyzja o zabezpieczeniu", co miało miejsce w niniejszej sprawie, to jednak okoliczność ta pozostaje to bez wpływu na ocenę legalności podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 157 § 1 u.p.e.a. jedynie niespełnienie wymogów z art. 156 § 1 u.p.e.a. może spowodować odmowę przystąpienia do zabezpieczenia. Wypełnienie rubryki zarządzenia zabezpieczenia w sytuacji, w której zgodnie z objaśnieniami do rozporządzenia MF wypełnienie jej było zbędne, nie stanowi naruszenia wymogu ustawowego i nie powoduje niemożności przystąpienia do zabezpieczenia. Tym samym za chybiony należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a Za oczywiście bezzasadne należy uznać sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów o.p. (pkt 3 i 4 petium skargi), albowiem przepisy te nie miały zastosowania w postępowaniu zabezpieczającym. Zaskarżone postanowienia zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), a nie na podstawie o.p. Odnośnie podniesionej przez skarżącą w uzasadnieniu skargi okoliczności uchylenia decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z [...] stycznia 2020 r., która to decyzja stanowiła podstawę do wszczęcia jakichkolwiek czynności egzekucyjnych (zabezpieczających), Sąd stwierdza, że okoliczność ta nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, albowiem pozostaje ona poza przedmiotem badanego w sprawie rozstrzygnięcia. W podsumowaniu sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że postanowienie to odpowiada prawu, albowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.