III SA/Gl 261/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Asesor WSA Aleksandra Żmudzińska, Protokolant Referent-stażysta Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 8 kwietnia 2021 r. nr NS-EP.906.8.2021 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 31 stycznia 2022 r. M. M. złożył skargę na postanowienie Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 kwietnia 2021 r., nr NS-EP.906.8.2021 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z 13 maja 2020r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niezastosowanie się do obowiązku kwarantanny. Zarzucił naruszenie art. 42 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej K.p.a.). Podkreślił, że o jego wydaniu dowiedział się z własnej inicjatywy, gdy udał się do organu II instancji w dniu 31 stycznia 2022r. Jednocześnie podniósł zarzuty wobec wydanej decyzji o nałożeniu kary wskazując jej bezpodstawność. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy istnieje przedmiot zaskarżenia, sprawa należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Odnosząc się do pierwszej z wskazanych powyżej przesłanek dopuszczalności skargi należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). Jednak warunkiem zaskarżenia danego orzeczenia jest jego istnienie w obrocie prawnym. W niniejszej sprawie Skarżący dowiedział się o wydaniu powyższego postanowienia w sposób inny niż jego doręczenie, co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy z zaznaczonym dwukrotnym awizowaniem przesyłki i jej zwrotem do nadawcy; postanowienie to zostało skierowane na adres ul. [...] w J. mimo, że Skarżący w odwołaniu wskazywał, iż wynajmował lokal pod tym adresem wyłącznie na czas kwarantanny i wskazał aktualny adres zamieszkania. Doręczenie więc postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość nałożonej kary powinno było nastąpić zgodnie z regułami określonymi w K.p.a. tj na adres zamieszkania Strony (art. 42 § 1), który został także wskazany w nagłówku odwołania, gdyż tylko w takim przypadku będzie ono skuteczne i zostanie wprowadzone do obrotu prawnego. Przepisy regulujące doręczenia pełnią funkcję gwarancyjną dla ochrony strony postępowania, szczególną w przypadku doręczania decyzji/postanowień, od których zależy związanie organu wydanym indywidualnym aktem administracyjnym. Strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji zaniedbań organów, których efektem jest brak doręczenia. Wyłącznie zatem doręczenie zgodne z regułami przewidzianymi w art. 39 – 44 K.p.a. winno skutkować wejściem do obrotu prawnego decyzji/postanowienia oraz związaniem organu, jak i strony postępowania ich treścią. Tylko taka decyzja/postanowienie wywiera skutki prawne, materialne i procesowe oraz załatwia sprawę administracyjną. Przywołując istotne dla rozstrzygnięcia sprawy orzecznictwo sądowe, wskazać należy na uchwałę NSA z 4 grudnia 2000 r. o sygn. akt FPS 10/00 (ONSA 2001, nr 2 poz. 56) z aprobującymi glosami A. Bartosiewicza i R. Kubackiego (OSP 2002 nr 12 poz. 154 s. 612), z której uzasadnienia wynika, że decyzja procesowa, jako akt zewnętrzny, musi być zakomunikowana stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowania stronie, dopóty jest aktem niewywierającym żadnych skutków. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową (np. możliwość wniesienia odwołania). Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tego dopiero momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę. Doręczenie powoduje utrwalenie treści i formy załatwienia sprawy, organ nie może wycofać się z zajętego w decyzji stanowiska co do załatwienia sprawy czynnościami pozaprocesowymi, lecz może to nastąpić tylko w ramach przepisów procesowych. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niedopuszczalna wobec braku przedmiotu zaskarżenia w obrocie prawnym i tym samym podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.