I GSK 210/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju i Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1393/16 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 23 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od T. Sp. z o.o. w K. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r, sygn. akt V SA/Wa 1393/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchylił decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Minister Rozwoju - działający jako Instytucja Zarządzająca dla Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (dalej: "Minister", "organ II instancji") po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez [...] Spółka z o.o. w [...] (dalej "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") utrzymał w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "organ I instancji" lub "PARP") z [...] października 2015 r., nr [...] określającą zobowiązanie w wysokości [...] zł, jako należność przypadającą do zwrotu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków do dnia pomniejszenia wniosku o płatność [...]. Na mocy umowy nr [...] zawartej [...] maja 2013 r. pomiędzy Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości a Skarżącą, której przedmiotem było dofinansowanie projektu "Wirtualna Szkoła Nauki Jazdy", realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Skarżąca przystąpiła do realizacji projektu. Regionalna Instytucja Finansująca – Staropolska Izba Handlowo-Przemysłowa, (dalej jako "RIF") na etapie weryfikacji wniosku o płatność uznała za niekwalifikowalne wydatki związane z wynagrodzeniem członków zarządu. Regionalna Instytucja Finansująca wskazała, że umowy zlecenia zawierali między sobą członkowie zarządu Spółki będący jednocześnie jej wspólnikami, co jest niezgodne z art. 210 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 z późn. zm.), dalej: "k.s.h". Zaznaczono, iż w polskim systemie prawa nie przewidziano możliwości unieważnienia oświadczeń woli przez osoby fizyczne, gdyż takie uprawnienia przysługują sądom. Poinformowano również o braku możliwości akceptacji nowych umów zlecenia w miejsce wcześniej zawartych nieważnych umów, a tym samym wydatków poniesionych na podstawie rachunków zawartych w rozliczonych wnioskach o płatność nr [...] i [...] oraz we wniosku o płatność nr [...], który został pomniejszony o te wydatki. Ponieważ Strona odmówiła zwrotu, organ administracji wszczął postępowanie, w wyniku którego wydał [...] października 2015 r. decyzję określającą kwotę dofinansowania projektu przypadającą do zwrotu. Po rozpoznaniu złożonego odwołania Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, że organ I instancji właściwie ustalił, że w sprawie doszło do naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., tj. wykorzystania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że organy orzekające w sprawie uznały, że spełniona została przesłanka wymieniona w art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 885, z późn. zm.), dalej "u.f.p.", tj. środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem funduszy europejskich zostały wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., za które w rozpoznawanej sprawie uznać należy postanowienia umowy o dofinansowanie zawartej [...] maja 2013 r. Zakwestionowano wydatki poniesione przez Spółkę na podstawie umów, które zawierali między sobą członkowie zarządu Spółki będący jednocześnie jej wspólnikami, a więc umów nieważnych w świetle przepisu art. 210 k.s.h. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p. w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których jest mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Stosownie do art. 207 ust. 8 u.f.p. w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których jest mowa w ust. 1, instytucja określona, odpowiednio w ust. 9 lub 11, wzywa do: 1) zwrotu środków lub 2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o których jest mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie z art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Natomiast zgodnie z art. 206 ust. 1 u.f.p. szczegółowe warunki dofinansowania projektu określa umowa o dofinansowanie projektu, o której mowa w art. 5 pkt 9 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (...). W związku z powyższymi przepisami, procedurami, o których mowa w art. 184 u.f.p. są m.in. procedury określone w umowie o dofinansowanie projektu. W rozpoznawanej sprawie jest to umowa zawarta [...] maja 2013 r. nr [...]. Zgodnie z § 14 ust. 2 umowy: "w przypadku: 1) wykorzystania dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystania dofinansowania z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, 3) pobrania dofinansowania nienależnie lub w nadmiernej wysokości, - stosuje się art. 207 i następne ustawy o finansach publicznych". Sąd I instancji podkreślił, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy decydujące znaczenie ma jednak także interpretacja właściwych przepisów prawa wspólnotowego. Mają one przy tym na podstawie art. 91 ust. 3 Konstytucji zastosowanie bezpośrednio i w przypadku kolizji z ustawami przed tymi ostatnimi. Na mocy art. 152 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 347. str. 320) w rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma nieobowiązujące już Rozporządzenie 1083/2006. Zgodnie z treścią przepisu art. 152 pkt 1 treść Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 nie ma wpływu na kontynuację albo modyfikację, w tym całkowite lub częściowe anulowanie pomocy zatwierdzonej przez Komisję na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 lub wszelkich innych przepisów prawa mających zastosowanie do tej pomocy na dzień 31 grudnia 2013 r. Rozporządzenie 1083/2006 lub takie inne przepisy prawa mające zastosowanie, stosuje się nadal po dniu 31 grudnia 2013 r. do tej pomocy lub do danych operacji aż do ich zamknięcia. Przy czym pomoc obejmuje programy operacyjne, a także duże projekty.Co istotne zgodnie z treścią art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006 "nieprawidłowość" oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Z kolei stosownie do art. 56 ust. 4 Rozporządzenia 1083/2006 zasady kwalifikowalności wydatków ustanawia się na poziomie krajowym, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w rozporządzeniach szczególnych dotyczących poszczególnych funduszy. Obejmują one całość wydatków zadeklarowanych w ramach programu operacyjnego. Sąd podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zasady kwalifikowalności wydatków zostały ustanowione m.in. w umowie o dofinansowanie, a także w "Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013" (dalej "Wytyczne POIG"), które Strona zobowiązała się stosować na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3 i 4 umowy o dofinansowanie, jak i przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Ponadto, zgodnie z podrozdziałem 4.3 pkt 1 Wytycznych POIG "Kwalifikowalność poniesionych wydatków oceniana jest poprzez weryfikację opłaconych faktur, innych dokumentów księgowych o równoważnej wartości dowodowej lub innych dowodów potwierdzających poniesienie wydatku, zaakceptowanych przez IZ, albo zestawienia faktur lub dokumentów, przedstawianych przez beneficjenta w celu otrzymania dofinansowania. Sprawdzeniu podlegają w szczególności następujące kwestie: (...) b) czy wydatki są oparte na prawnie wiążących umowach, porozumieniach lub dokumentach księgowych (zatem niezbędne jest posiadanie przez beneficjenta należytej dokumentacji będącej podstawą poniesienia wydatku)" oraz podrozdziałem 4.3 pkt 2 Wytycznych POIG "Wydatki kwalifikowalne muszą być zgodne z postanowieniami prawa krajowego i unijnego oraz dokonane w sposób oszczędny, to jest poniesione przy zachowaniu zasady osiągnięcia założonego efektu przy jak najniższych kosztach. Na wniosek instytucji będącej stroną umowy o dofinansowanie, beneficjent jest zobowiązany przedstawić informacje poświadczające zgodność poniesionego wydatku ze wskazanymi przez tę instytucję przepisami prawa krajowego lub unijnego, jak również poświadczające efektywność poniesionego wydatku, w szczególności porównanie cen nabytych prac/usług/dostaw z cenami rynkowymi". Z powołanych przepisów oraz procedur wynika, iż poniesienie wydatku w sposób naruszający przepisy krajowe, jest jednocześnie naruszeniem art. 56 ust. 4 Rozporządzenia 1083/2006. Tak więc, jeżeli właściwy organ stwierdzi naruszenie przepisu krajowego w procesie ponoszenia wydatków, oznacza to jednocześnie, iż został naruszony art. 56 ust. 4 Rozporządzenia 1083/2006, a więc przepis prawa wspólnotowego. Jednak nie każdy wydatek uznany za niekwalifikowalny stanowić musi automatycznie nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006. W każdym przypadku, gdy dochodzi do konieczności odzyskiwania kwot nieprawidłwo wydatkowanych, organy wydające decyzję administracyjną w sprawie, obowiązane są do badania, czy w danym stanie faktycznym doszło do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006 (por. wyrok NSA z 25 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 79/13). Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie istotne jest zatem także ustalenie, czy naruszenie przepisu w procesie ponoszenia wydatków jest nieprawidłowością w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006. By tak się stało łącznie muszą zostać spełnione trzy przesłanki wymienione w tym przepisie. Po pierwsze musi wystąpić jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego, po drugie musi ono wynikać z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego i wreszcie ostatnią przesłanką jest skutek w postaci spowodowania lub możliwości spowodowania szkody w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Sąd I instancji uznał, że organy prawidłowo uznały, że wydatki poniesione na podstawie nieważnych - bo zawartych z naruszeniem bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 210 § 1 k.s.h. - umów zlecenia nie stanowią wydatków kwalifikowanych, ponieważ nie zostały udokumentowane. W ocenie Sądu organy prawidłowo stwierdziły, że Strona wykorzystała środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem funduszy europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., ale nie wykazały przekonująco, czy skutkiem stwierdzonych naruszeń było spowodowanie lub możliwości spowodowania szkody w budżecie ogólnym UE. W konsekwencji ocena, że kwestionowane w sprawie wydatki stanowiły nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006 było przedwczesne. Sąd uznał, że orzekając obowiązek zwrotu środków uzyskanych z budżetu Unii Europejskiej na dofinansowanie projektu "Wirtualna Szkoła Nauki Jazdy" bez przeprowadzenia wystarczającej analizy jednej z przesłanek wskazanych w art. 2 ust 7 Rozporządzenia 1083/2006, a więc bez zbadania, czy stwierdzone naruszenia w wykonaniu umowy o dofinansowanie spowodowały lub mogły spowodować szkodę w budżecie ogólnym, organy administracji naruszyły przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybiono zasadom określonym w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności nieustalenie faktu, czy naruszenia zapisów umowy o dofinansowanie spowodowały lub mogły spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej. Naruszono również 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W jej uzasadnieniu zabrakło przekonujących rozważań w zakresie spełnienia warunku spowodowania lub możliwości spowodowania szkody w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.Urz, UE.L 210/25), dalej: "Rozporządzenie 1083/2006", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przedwczesna była ocena organów prowadzących postępowanie, iż kwestionowane w niniejszej sprawie wydatki poczynione przez Stronę stanowiły nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 ww. rozporządzenia; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), dalej: "kpa", w zw. z art. 107 § 3 kpa polegające na uznaniu, że organy prowadzące postępowanie nie wykazały przekonująco, czy skutkiem stwierdzonych naruszeń było spowodowanie lub możliwość spowodowania szkody w budżecie ogólnym UE; 3) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, polegające na uchyleniu decyzji Organu II instancji, pomimo, iż decyzja ta była prawidłowa, a tym samym dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wadliwej oceny materiału dowodowego; 4) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i w konsekwencji jej oddalenie i zasądzenie od Skarżącego na rzecz Organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych poprzez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub - uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być sformułowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, które kastor uznaje za naruszone. Sąd nie ma obowiązku doszukiwania się w uzasadnieniu, które argumenty dotyczą poszczególnych przepisów wskazanych w zarzutach. Związanie zarzutami skargi polega na tym, że jeśli strona skarżąca wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego, który, jej zdaniem, został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny - w przeciwieństwie do Wojewódzkich Sądów Administracyjnych - nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu. Skargę kasacyjną należało uznać za zasadną. Trafnie skarżący kasacyjnie zarzucił, że niezasadne jest uznanie przez Sąd I instancji, że organy nie wykazały przekonująco, czy skutkiem stwierdzonych naruszeń było spowodowanie lub możliwość spowodowania szkody w budżecie ogólnym UE. W konsekwencji ocena Sądu I instancji, iż organy przedwcześnie stwierdziły, że kwestionowane w sprawie wydatki stanowiły nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006, nie jest oceną prawidłową. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji treść zaskarżonej decyzji wskazuje, że skutkiem stwierdzonych naruszeń było spowodowanie szkody w budżecie ogólnym UE. Trafnie podnosi skarżący kasacyjnie, że organ II instancji wskazał, że ze stanu faktycznego sprawy oraz powołanych przepisów oraz procedur bezsprzecznie wynika, że poniesienie wydatku w sposób naruszający przepisy krajowe, jest jednocześnie naruszeniem art. 56 ust. 4 Rozporządzenia 1083/2006. Tak więc, jeśli właściwy organ stwierdzi naruszenie przepisu krajowego w procesie ponoszenia wydatków, oznacza to jednocześnie, iż został naruszony ww. art. 56 ust. 4 Rozporządzenia 1083/2006, a więc przepis prawa wspólnotowego. Jednocześnie aby uznać, że to "naruszenie jest nieprawidłowością w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006 muszą zostać spełnione łącznie wszystkie trzy wymienione w nim przesłanki. Po pierwsze musi wystąpić jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego, po drugie musi ono wynikać z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, i wreszcie ostatnią przesłanką jest skutek w postaci spowodowania lub możliwości spowodowania szkody w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie trzy powyższe przesłanki zostały przez organ wykazane. W zakresie trzeciej przesłanki, której spełnienie jest obecnie sporne podkreślić należy, że organ wskazał, iż wypłacone Beneficjentowi środki (zaliczka) zostały ujęte w deklaracji wydatków i poświadczone do Komisji Europejskiej. Skoro zatem Komisja Europejska dokonała na rzecz Polski refundacji wydatków z tego tytułu, należy skorygować tę deklarację o wypłacone Beneficjentowi dofinansowanie i odzyskać te środki. Takie działanie pozwoli instytucjom zaangażowanym w realizację Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka nie dopuścić do powstania rzeczywistej szkody w budżecie unijnym, w związku z dokonanym przez Komisję Europejską zwrotem wydatków dotyczących projektu, który de facto nie został zrealizowany przez Beneficjenta zgodnie z założeniami. Charakter nieprawidłowości został zatem w tym przypadku określony jako finansowanie z budżetu Unii Europejskiej wydatków poniesionych niezgodnie z przepisami wspólnotowymi i krajowymi, tj. z naruszeniem postanowień umowy o dofinansowanie. Tym samym trafne jest twierdzenie organu, że dokonanie wydatku z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 uofp spowodowało szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, gdyż w istocie z budżetu unijnego został sfinansowany projekt, który nie spełniał wymaganych założeń - nie był kwalifikowalny do refundacji. Mając powyższe na względzie, uznając istotę sprawy za dostatecznie wyjaśnioną Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.188 p.p.s.a. i 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust.1 pkt. 1 lit. a , § 2 pkt. 6 i § 14 ust. 1 pkt. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.)