I GZ 248/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka po rozpoznaniu w dniu 7 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej po rozpoznaniu zażalenia J. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Op 457/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu na zawiadomienie o zagrożeniu ujawnienia w Rejestrze Należności Publicznoprawnych informacji dotyczącej należności wynikającej z grzywny postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 24 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Op 457/19, odrzucił skargę J. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu na zawiadomienie o zagrożeniu ujawnienia w Rejestrze Należności Publicznoprawnych informacji dotyczącej należności wynikającej z grzywny. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17.10.2019 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł oraz podania numeru PESEL. W wyznaczonym terminie do uzupełnienia braków, skarżący nadesłał pismo, w którym podał swój numer PESEL oraz wniósł o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 3.01.2020 r. sygn. I SPP/Op 111/19, referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Postanowienie to zostało uznana za skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 27.01.2020 r. na podstawie przepisu art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 . – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Skarżący nie wniósł sprzeciwu od ww. postanowienia referendarza sądowego, w związku z czym stało się ono prawomocne. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 18.02.2020 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 17.10.2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł. W wezwaniu określono siedmiodniowy termin do uiszczenia ww. kwoty, liczony od dnia otrzymania wezwania, sposób jego uiszczenia jak również zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia wpisu w wyznaczonym terminie. Odpis ww. zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 24.02.2020 r., co oznacza, że termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w dniu 2.03.2020 r. Sąd zaznaczył, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie zwolniło skarżącego od obowiązku uiszczenia wymaganego wpisu od skargi i w konsekwencji - nie mogło uchronić skarżącego przed ujemnymi następstwami niewykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Zażaleniem skarżący zaskarżył powyższe postanowienie w całości. Wskazał, że postanowienie to zostało wydane niezgodnie z prawem i jest dla niego krzywdzące. Wyjaśnił także, że złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, bowiem znajduje się w bardzo ciężkiej sytuacji majątkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a, Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 33a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Złożona w sprawie skarga jest pismem procesowym podlegającym opłacie. Zgodnie z art. 214 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (v. art. 239 § 1 pkt 1-3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (v. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Mając na uwadze tak określone ramy prawne i faktyczne rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż na obecnym etapie postępowania (zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi) przedmiotem oceny Sądu drugiej instancji jest zasadność odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Na gruncie tej sprawy, bezsporną okolicznością jest, że strona nie uiściła wymaganego przepisami prawa wpisu sądowego od skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., będąc prawidłowo powiadomiona o skutkach prawnych nieuzupełnienia tego braku formalnego skargi. Jak wynika bowiem z akt sprawy, m.in. odpis prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi został doręczony skarżącemu w dniu 24.02.2020 r., co oznacza, że termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w dniu 2.03.2020 r. Należy zauważyć, że skarżący nie został zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi o czym ostatecznie przesądziło postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2020. Natomiast odnosząc się do ponownego wniosku strony o przyznanie prawa pomocy, Sąd I instancji prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, iż nie wpływa on na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w ponownym wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 706/09 oraz z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1380/11, postanowienie NSA z dnia 29 maja 2020 r., sygn. akt I GZ 102/20). Wobec powyższego Sąd I instancji, zobligowany dyspozycją art. 220 § 3 p.p.s.a., zasadnie odrzucił skargę. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.