II SA/Gd 208/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. i Z. P. na decyzję Wojewody z dnia 16 kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skarżący T. P. i Z. P. pismem z 9 sierpnia 2021 r. (wpływ do organu 11 sierpnia 2021 r.), sprecyzowanym pismem z 18 października 2021 r., wnieśli skargę na decyzję Wojewody z dnia 16 kwietnia 2020 r., nr [..], zezwalającą na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi krajowej nr [..] na odcinku K. – K. w ramach Programu: [..]", zlokalizowanej na określonych nieruchomościach gruntowych, kierując ją za pośrednictwem Wojewody do "Sądu Administracyjnego". Pismem z 17 marca 2022 r., VII KO/Wa 57/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, do którego skarga ta została przesłana, przekazał powyższą skargę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie wyjaśniając, że wydał zaskarżoną decyzję działając jako organ I instancji. Organ wskazał, że pismem z 9 sierpnia 2021 r. skarżący wnieśli zarówno odwołanie od powyższej decyzji, jak również, "w razie braku możliwości przeprowadzenia procedury odwoławczej", skargę do sądu administracyjnego. Wojewoda wskazał, że rozpoznając wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji Minister Rozwoju i Technologii postanowieniem z 9 lutego 2022 r. odmówił jego przywrócenia. Wojewoda wyjaśnił, że od decyzji z 16 kwietnia 2020 r. nie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, ale odwołanie do Ministra Rozwoju i Technologii. W konsekwencji skarga wniesiona została z naruszeniem art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dopuszczalne jest zaskarżenie wyłącznie decyzji ostatecznych wydawanych przez organ II instancji, zaś skarżący pismem z 9 sierpnia 2021 r. wnieśli skargę na decyzję Wojewody nieostateczną w administracyjnym toku instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż określone w punktach od 1 do 5a, przyp. sądu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z dopuszczalnością skargi mamy do czynienia wówczas, gdy spełnione są zarówno przesłanki przedmiotowe, gdy przedmiotem zaskarżenia objęta jest taka forma działalności organów administracji publicznej, od której przysługuje skarga, jak i podmiotowe, gdy wnosi ją podmiot, któremu przysługuje legitymacja skargowa. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi jest: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i § 3 i art. 5 p.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 p.p.s.a.) oraz zachowanie ustawowego terminu (art. 53 p.p.s.a). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Obowiązek wyczerpania, przed wniesieniem skargi do sądu, środków zaskarżenia wynika z założenia, że sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. W przypadku, gdy przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna zaskarżalna w toku instancji, skarga jest dopuszczalna jedynie na akt administracyjny wydany w trybie odwoławczym, tj. na ostateczną decyzję organu II instancji, albowiem przepisy k.p.a. przewidują możliwość zaskarżenia decyzji wydanej w I instancji poprzez złożenie odwołania (art. 127 § 1 k.p.a.). Wskazane wyżej przesłanki muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, co winno skutkować jej odrzuceniem. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie skarżący uczynili decyzję Wojewody zezwalającą na realizację inwestycji drogowej obejmującej rozbudowę drogi krajowej nr [..] na określonym odcinku. Materialnoprawne podstawy zaskarżonej decyzji stanowiła ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U.2022 r., poz. 176), zwana specustawą drogową, której art. 11a ust. 1 stanowi, że wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Z powyższego wynika, że organem właściwym do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej w odniesieniu do dróg krajowych w I instancji jest wojewoda. Zgodnie z art. 11g ust. 1 pkt 2 specustawy drogowej od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stronie służy odwołanie do organu wyższego stopnia, którym jest minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w przypadku wydania decyzji przez wojewodę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ze względu na przedmiot inwestycji drogowej dotyczący drogi krajowej organem właściwym do wydania decyzji zezwalającej na jej realizację był Wojewoda, a organem wyższego stopnia, do którego służyło odwołanie był Minister Rozwoju (aktualnie Minister Rozwoju i Technologii), kierujący działem administracji obejmującym budownictwo, planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz mieszkalnictwo, o czym skarżący w treści zaskarżonej decyzji zostali prawidłowo pouczeni. Z akt sprawy oraz z wyjaśnień organu wynika, że skarżący w piśmie z 9 sierpnia 2021 r. wnieśli zarówno odwołanie od decyzji Wojewody z 16 kwietnia 2020 r., jak również skargę do sądu administracyjnego, na wypadek braku możliwości przeprowadzenia procedury odwoławczej. Przy tym wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji został rozpoznany przez Ministra Rozwoju i Technologii postanowieniem z 9 lutego 2022 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z powyższych okoliczności wynika, że skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z 16 kwietnia 2020 r. nieostateczną w administracyjnym toku instancji, w stosunku do której nie wyczerpano trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogłoby być jedynie rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte po rozpatrzeniu odwołania skarżących. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.