VII SA/Wa 1180/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.K. o wznowienie postępowania sądowego postanawia odrzucić skargę o wznowienie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007r. oddalił skargę P.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Prawomocność tego wyroku stwierdzono dnia 26 czerwca 2007 r. W dniu 4 lipca 2007 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego powyższym prawomocnym wyrokiem. Skarżący oparł wniosek na podstawie zawartej w art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej "ppsa") bez dokładnego wskazania przepisu, tj. stwierdził, iż żąda wznowienia z powodu pozbawienia go możności działania, gdyż nie był powiadomiony o terminie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 271 pkt 2 ppsa – wznowienia postępowania z powodu nieważności można żądać jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Niemożności działania czyli niemożność obrony swoich praw jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Należy przy tym wskazać, że konieczne jest wykazanie, iż zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego, a pozbawieniem strony możliwości działania. O pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania. W innych przypadkach zachodzi utrudnienie działania, co nie uzasadnia wznowienia postępowania. /por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005 r., II SA/Wa 2866/05, Lex nr 188424/. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom zawierającym przesłanki do wznowienia postępowania /art. 271-274 ppsa/ nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 ppsa. Dlatego tez konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania /por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2005 r., GSK 1243/04, niepubl., postanowienie NSA z dnia 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01, niepubl., oraz postanowienie SN z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154/. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżącemu przyznano prawo pomocy poprzez m.in. ustanowienie adwokata z urzędu. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, doręczeń dokonuje się wyłącznie do rąk pełnomocnika. Sąd nie mógł doręczyć zawiadomienia o rozprawie, ani wyroku wraz z uzasadnieniem bezpośrednio skarżącemu, gdyż czynności te nie wywarłyby skutku procesowego. Z akt sprawy wynika, że umocowany w sprawie pełnomocnik został skutecznie powiadomiony o terminie rozprawy, na rozprawie stawił się osobiście, w terminie złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który również został mu skutecznie doręczony. Następnie pełnomocnik ten sporządził pismo, w którym poinformował Sąd, iż odmawia sporządzenia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, gdyż nie widzi podstaw do jej wniesienia. Z powyższego wynika, że pełnomocnik z urzędu wykonywał powierzone mu obowiązki rzetelnie. Zatem niewykonywanie lub nienależyte wykonywanie obowiązków procesowych przez pełnomocnika procesowego w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Oznacza to, że podniesiony przez skarżącego zarzut pozbawienia go możności działania nie znajduje uzasadnienia, zatem nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Na marginesie już tylko należy dodać, iż rozstrzyganie stosunków pomiędzy mocodawcą, a pełnomocnikiem nie należy do kompetencji Sądu. Z tych względów i na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.