III SA/Wa 1382/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska – Florek, , , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi UZASADNIENIE UZASADNEINIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 września 2007 r. odrzucił skargę A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2007 r. w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Powodem odrzucenia skargi było złożenie jej z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a".). Postanowienie doręczone zostało Skarżącemu w dniu 25 września 2007 r. W piśmie z dnia 23 października 2007 r., zatytułowanym "skarga kasacyjna", nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 24 października 2007 r. Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W uzasadnieniu podniósł, że uchybienie terminu nastąpiło z powodu błędnego zrozumienia właściwego liczenia dni potrzebnych do dostarczenia przesyłki ze skargą. W ocenie Skarżącego należało liczyć dni robocze, a nie kalendarzowe. Przy takim sposobie liczenia, zdaniem Skarżącego, nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Skarżący wskazał ponadto, że sporządzenie skargi w ostatnim terminie spowodowane było jego czasową nieobecnością w miejscu zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 86 § 1 powołanej wyżej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Ustawodawca w przepisach art. 87 § 1, 2, 3 i 4 p.p.s.a. ustanowił następujące warunki, którym powinien odpowiadać wniosek o przywrócenie terminu: 1) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu powinno być wniesione do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, 2) w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 4) wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, 5) równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W niniejszej sprawie nie zostały spełnione dwa z wymienionych wyżej warunków. Wniosek został bowiem złożony bezpośrednio do Sądu z pominięciem Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Nie został też zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Termin siedmiodniowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu biegnie od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Zatem w niniejszej sprawie za początek siedmiodniowego terminu należało uznać datę doręczenia Skarżącemu postanowienia o odrzuceniu skargi, a wiec dzień 25 września 2007 r. Tym samym termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 2 października 2007 r. (wtorek). Skarżący natomiast wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi dopiero w dniu 24 października 2007 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a więc z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wobec powyższego Sąd działając na ww. przepisu orzekł jak w sentencji.