I SA/Lu 401/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie NSA Danuta Małysz WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości L. Z.. Ł., D.. N., I.. P. Spółki Jawnej w upadłości na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz Syndyka masy upadłości L. Z.. Ł., D.. N., I.. P. Spółki Jawnej w upadłości kwotę [...]zł ([...] złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ", stwierdził, że odwołanie Syndyka Masy upadłościowej L. Sp. jawna Z. Ł., D.N., I P., dalej: "syndyk", "skarżący", z dnia [...] kwietnia 2020 r. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], dalej: "Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego", z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października oraz grudzień 2016 r. - zostało wniesione z uchybieniem 14 - dniowego terminu, przewidzianego dla jego wniesienia w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W postanowieniu wskazano, że decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego zmienił syndykowi reprezentującemu masę upadłości spółki jawnej L. rozliczenie w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października oraz grudzień 2016 r. Przesyłkę zawierającą decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] odebrała w dniu [...] marca 2020 r. w biurze Syndyka I. B., opatrując potwierdzenie odbioru podpisem oraz pieczęcią "Biuro Syndyka A. S., ul. N. L.", zatem doręczenie ww. decyzji nastąpiło zgodnie ze sposobem określonym w art. 148 i art. 149 Ordynacji podatkowej (aktualny Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), dalej: "o.p." W ocenie organu, stosownie do postanowień art. 223 o.p., od dnia następnego, tj. od [...] marca 2020 r. rozpoczął bieg ustawowy czternastodniowy termin do wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Termin ten upłynął [...] marca 2020 r., jednak do tego dnia odwołanie nie zostało wniesione. Zostało ono nadane listem poleconym w polskiej placówce pocztowej dopiero [...] kwietnia 2010 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie, czyli z uchybieniem wymaganego terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji został przesłany do organu w odrębnej korespondencji w dniu [...] kwietnia 2010 r. przez wspólników Spółki L. Sp. Jawna Z. Ł., D. N., I. P. w upadłości, również w dniu [...] kwietnia 2020 r. (zgodnie z datą stempla pocztowego na kopercie). Organ wskazał, iż – mając na względzie wymogi logiki i ekonomiki procesowej należy przyjąć, że rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 o.p. jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p., niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony - po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 3193/15). Organ odwołał się do brzmienia art. 228 § 1 pkt 2 o.p., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, przy czym wskazał, że postanowienie to jest ostateczne (art. 228 § 2 o.p.). Termin do wniesienia odwołania, do którego odwołuje się przywołana w art. 228 § 1 pkt 2 regulacja, został unormowany w art. 223 § 2 pkt 1 o.p., który stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest zatem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Skoro zatem skuteczne doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego nastąpiło w trybie przewidzianym w art. 148 i 149 o.p. z zachowaniem pozostałych wymogów przewidzianych w art. 144 tej ustawy, to rozpoczęło ono bieg terminu do wniesienia odwołania, przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 o.p., który to termin upłynął [...] marca 2020 r. Organ dodał przy tym, że na bieg terminu do wniesienia odwołania nie miały wpływu przepisy art. 15 zzs i art. 15zzr ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374, ze.zm.), bowiem przepisy te miały zastosowanie dopiero od dnia [...] marca 2020 r., a więc po upływie terminu do wniesienia niniejszego odwołania. W ocenie organu, uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje bezskuteczność odwołania, której następstwem jest ostateczność decyzji, będącej przedmiotem odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, syndyk wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 216 § 1, art. 228 § 1 pkt 2 oraz art. 239 o.p. polegające na tym, że organ uznał, że wniesione przez skarżącego odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, podczas gdy złożone odwołanie na mocy powołanych w skardze przepisów prawa materialnego było skutecznie złożone; - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15zzs ust. 1 pkt 7 i ust. 7 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że przepisy te miały zastosowanie dopiero od dnia [...] marca 2020 r., podczas gdy złożone przez skarżącego odwołanie było skuteczne i powinno zostać merytoryczne uzasadnione, gdyż skarżący [...] kwietnia 2020 r. złożył w okresie zawieszenia terminu odwołanie. W uzasadnieniu skargi syndyk zakwestionował takie stanowisko organu, iż na bieg terminu do wniesienia odwołania nie miały wpływu przepisy art. 15 zzs i 15 zzr ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, ponieważ przepisy te miały zastosowanie dopiero od dnia [...] marca 2020 r. Skarżący podniósł, że na podstawie art. 15zzs ust. 1 pkt 7 i ust. 7 w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach i kontrolach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne. Ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego nastąpiło z dniem 14 marca 2020 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 433). Skoro art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875) to stosownie do treści art. 68 ust. 6 tej ustawy, terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W ocenie strony skarżącej termin do wniesienia odwołania na decyzję uległ zawieszeniu z dniem [...] marca 2020 r., ale czynności wykonane w okresie zawieszenia są skuteczne, zatem wniesione odwołanie z dnia [...] kwietnia 2020 r. było jak najbardziej skuteczne i powinno zostać rozpatrzone merytorycznie przez organ. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na postanowienia sądów administracyjnych o wskazanych sygnaturach. Błędnie zatem organ uznał, że przepisy ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Prawidłowo zastosowane przepisy skutkować powinny rozpatrzeniem odwołania z dnia [...] kwietnia 2020 r., które - choć złożone w okresie zawieszenia terminu do jego złożenia - jest skuteczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w postanowieniu i wywodząc, że art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 nie dotyczy terminów, które upłynęły przed jego wejściem w życie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie bowiem z tym przepisem, Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Ze względu na dynamiczny wzrost zagrożenia epidemicznego na terenie województwa l., wzrost zachorowań pracowników sądu, brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, zarządzając przeprowadzenie w niniejszej sprawie posiedzenia niejawnego w składzie trzech sędziów, Przewodniczący uznał zaistnienie przewidzianych w przytoczonym przepisie przesłanek rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Skarga wniesiona na postanowienie wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zasługiwała na uwzględnienie. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w przypadku rozpoznawania skargi na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania sąd nie dokonuje oceny merytorycznej decyzji organu pierwszej instancji, bowiem oceny takiej nie dokonuje też organ odwoławczy. Sąd kontroluje jedynie, czy organ odwoławczy prawidłowo uznał, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 223 § 2 o.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W sprawie nie ma sporu co do tego, że decyzja Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego została doręczona syndykowi w dniu [...] marca 2020 r. Wobec tego bieg terminu do wniesienia odwołania przez skarżącego rozpoczął się w dniu [...] marca 2020 r., a powinien zakończyć się z dniem [...] marca 2020 r. Od dnia [...] marca 2020 r. obowiązywał w Polsce stan zagrożenia epidemicznego (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, Dz.U. z 2020 r., poz. 433), a od dnia 20 marca 2020 r. – stan epidemii ( § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz.U. z 2020 r., poz.491 ). Zgodnie z art. 15 zzr ust. 1 i art. 15 zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), dalej: "ustawą z 2 marca 2020 r.", w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 nie biegną żadne terminy przewidziane przepisami prawa administracyjnego. Zauważyć trzeba, że przepisy art. 15 zzr i art. 15 zzs dodane zostały do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 568). Zgodnie z art. 15 zzr ust. 1 - w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub organem, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Wskazać dalej należy, że kolei zgodnie z art. 15 zzs ust. 1, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych m.in. w postępowaniach administracyjnych (pkt 6) nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Bieg terminu do wniesienia odwołania jest terminem, od zachowania którego jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem, w rozumieniu art. 15zzr ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. Bieg tego terminu w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał w Polsce od 14 marca 2020 r., a stan epidemii – od 20 marca 2020 r., przy czym wprowadzone ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 przepisy art. 15zzr i 15zzs odnosiły się do obu tych stanów ("w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19"). Skoro zatem od 14 marca 2020 r. istniał stan zagrożenia epidemicznego, to termin na wniesienie przez skarżącego odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r., a jego bieg nie zakończył się z upływem [...] marca 2020 r. Oczywiście skarżący mógł wnieść skutecznie odwołanie w trakcie zawieszenia biegu terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia, co uczynił [...] kwietnia 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 15zzr ust. 5 ustawy z dnia 2 marca 2020 r., czynności dokonane w celu wykonania uprawnienia lub obowiązku w okresie wstrzymania rozpoczęcia albo zawieszenia biegu terminów, o których mowa w ust. 1, są skuteczne. Zgodzić się należy w tym miejscu ze stanowiskiem przedstawionym w skardze, iż w tej sytuacji odwołanie wniesione przez skarżącego w dniu [...] kwietnia 2020 r. (gdy nadal istniał zresztą stan epidemii ) nie mogło być uznane za wniesione z uchybieniem terminu. Sąd podziela stanowisko prawne wyrażone m.in. w wyroku o sygn. III SA/Gd 847/20, iż wejście w życie przepisów art. 15zzr i 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. z dniem 31 marca 2020 r. oceny powyższej nie zmienia. W orzecznictwie wskazuje się, że wykładnia językowa przepisu art. 15zzs (podobnie 15zzr) prowadzi do wniosku, że intencją ustawodawcy było uregulowanie kwestii biegu terminu zarówno w odniesieniu do uchylonego już - wyraźnie wymienionego w treści przepisu - stanu zagrożenia epidemicznego, jak i trwającego w chwili wejścia w życie przepisu - stanu epidemii – obu ogłoszonych z powodu narastającego zagrożenia wywołanego niebezpieczeństwem zachorowania na COVID-19. Przyjęcie wykładni przeciwnej, tj. ograniczenie mocy obowiązującej przepisu art. 15zzs ust. 1 oraz art. 15zzr ustawy z dnia 2 marca 2020 r. do okresu od jego wejścia w życie do uchylenia, tzn. z wyłączeniem okresu stanu zagrożenia epidemicznego - stanowiłoby wyraz zaprzeczenia zasadzie racjonalności ustawodawcy. Wynik takiej wykładni prowadziłby bowiem do sytuacji, w której uchwalony przepis w chwili jego wejścia w życie byłby już częściowo niewykonalny i nie znajdowałby zastosowania. Racjonalność ustawodawcy, który proceduje projekt ustawy zawierający w swej treści odniesienie do stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie uchwala ten projekt w niezmienionej wersji, mimo że stan ten został już zniesiony, przemawia za uznaniem, że ustawodawca, który dał uprzednio obywatelom swego rodzaju promesę ochrony prawnej na czas stanu zagrożenia epidemicznego, mimo zniesienia tego stanu - ochronę tę wprowadza z mocą wsteczną (patrz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 lipca 2020 r., I SA/Rz 372/20; wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 319/20; a w piśmiennictwie A. D., Uchylenie wstrzymania bądź zawieszenia biegu terminów w postępowaniu administracyjnym w trakcie stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, lex/el). W powyższych wyrokach WSA w Rzeszowie i WSA w Łodzi wyrażono też stanowisko, że zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1461 ze zm.), przepisy art. 4 (dotyczące vacatio legis) nie wyłączają możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że stanowienie norm z mocą wsteczną uznaje się za niedopuszczalne jeśli podmioty, których te normy dotyczą, nie mogły racjonalnie przewidzieć tego rodzaju decyzji, a nadzwyczajne okoliczności czy dobra, podlegające ochronie konstytucyjnej, decyzji takiej nie usprawiedliwiają. Wyjątkowo jednak, w razie zaistnienia usprawiedliwionych względów Trybunał Konstytucyjny dopuszcza nadanie normom prawnym możliwości oddziaływania na sytuacje zastane, jeżeli zaistniały ważkie powody, a zainteresowane podmioty miały podstawy, by oczekiwać uchwalenia takich norm (wyrok TK z 27 lutego 2002 r., sygn. akt K 47/01, wyrok TK z 5 listopada 2002 r., sygn. akt P 7/01). W związku z tym zauważa się, że biorąc pod uwagę kontekst społeczny towarzyszący wprowadzeniu omawianych przepisów, tj. narastające obawy związane z zagrożeniem chorobowym wywołanym pandemią, szereg wprowadzonych w kraju ograniczeń, obostrzeń i zaleceń prozdrowotnych dla obywateli, skutkujących ograniczeniem działania wielu instytucji publicznych oraz jednoczesny publiczny apel środowisk prawniczych o podjęcie systemowej ochrony interesów prawnych obywateli poprzez wprowadzenie ustawowego zawieszenia biegnących terminów procesowych – należy ocenić wprowadzenie omawianych przepisów ustawy jako wyczerpujące przesłanki wyjątkowości, ważności i przewidywalności, o których mowa w powołanych orzeczeniach TK. Motywem bowiem oddziaływania przez ustawodawcę na sytuację już istniejącą, tj. trwający bieg terminów procesowych, jest ochrona interesów prawnych obywateli, których możliwości działania zostały jednocześnie ograniczone z uwagi na szereg ograniczeń i obostrzeń uznanych za konieczne dla zminimalizowania zagrożenia epidemią COVID -19. Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd powyższy podziela. Podsumowując stwierdzić zatem trzeba, że prawdą jest, że ustawa z dnia 31 marca 2020 r. generalnie weszła w życie z dniem jej ogłoszenia. Nie oznacza to jednak, że niektórym jej przepisom ustawodawca nie mógł nadać mocy wstecznej. Uczynił to w dwojaki sposób: początkowe daty mocy wstecznej inne niż 14 marca 2020 r. zostały dokładnie wskazane w art. 101 pkt 2, w przepisie zaś art. 15zzs wystarczające było użycie zwrotu "w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii". Stosownie do przepisu art. 15zzs ust. 7 ustawy z dnia 31 marca 2020 r., czynności dokonane w okresie zawieszenia terminu do wniesienia odwołania, są skuteczne. Skoro w niniejszej sprawie skarżący wniósł odwołanie w dniu [...] kwietnia 2020 r., uczynił to w czasie zawieszenia trwającego terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, jednak z uwagi na treść art. 15zzr ust. 5 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. uczynił to skutecznie. W ocenie Sądu, organ wadliwie uznał, że skarżący wniósł odwołanie z uchybieniem terminu. W związku z powyższym organ będzie obowiązany uznać odwołanie wniesione przez skarżącego w dniu [...] kwietnia 2020 r. za wniesione skutecznie. Z tego powodu zaskarżone postanowienie, jako naruszające wymienione powyżej przepisy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", należało uchylić. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zwracając stronie kwotę 100 zł uiszczonego wpisu od skargi.