V SA/Wa 2510/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. N. na pismo Marszałka Województwa [...] (Urząd Marszałkowski Województwa [...] w W.) z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...]; [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z [...] lipca 2010r. Marszałek Województwa [...] (Urząd Marszałkowski Województwa [...] w W.) nie przyznał skarżącemu pomocy w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju PROW 2007-2013". Jak wskazał organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 8 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. nr 138, poz. 868 z późn.zm.), koszty kwalifikowalne przedstawione we wniosku są niezgodne z zakresem kosztów kwalifikowanych. Przesyłkę zawierającą przedmiotowe rozstrzygnięcie skarżący otrzymał w dniu 15 lipca 2010r. (k. 41 akt adm.). Pismem z [...] sierpnia 2010r. (data stempla pocztowego), skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, którym według wnioskodawcy powyższe rozstrzygnięcie było dotknięte. W następstwie powyższego wezwania pismem z [...] sierpnia 2010r., Marszałek Województwa [...] w W. poinformował skarżącego o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z [...] września 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Marszałka Województwa [...] w W. z [...] sierpnia 2010r., w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przyjętemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ze względu na przekroczenie przez zainteresowanego 14-dniowego terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz złożenie skargi po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 z 2007 r., poz. 427 ze zm), dalej: ustawa o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy (w ramach działań wskazanych w ustępie 1 tego artykułu), podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Jednocześnie w art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, zagwarantowano wnioskodawcom prawo do złożenia na takie pismo skargi do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. Zatem aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia, o którym mowa w omawianym przepisie art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, sięgnąć należy do odpowiednich regulacji p.p.s.a., określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni – do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w wyznaczonym do tego terminie stanowi obligatoryjny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zaś udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma już właściwie jedynie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Zauważyć bowiem należy, iż art. 53 § 2 przewiduje również wypadek nie udzielenia takiej odpowiedzi. Przenosząc omawiane regulacje na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegało pismo z [...] lipca 2010r. wydane przez Marszałka Województwa [...]. To właśnie pismo stanowi bowiem akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżący natomiast wyraźnie wskazał, że przedmiotem jego skargi jest pismo tegoż organu z [...] sierpnia 2010r., stanowiące w istocie rzeczy jedynie odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na taką odpowiedź zaś – jak wyjaśniono powyżej – skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Wypada także zauważyć, że nawet gdyby przyjąć, iż przedmiotem skargi jest pismo Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2010r., skarga podlegałaby odrzuceniu, gdyż skarżący wnosząc skargę do Sądu nie wypełnił obowiązku skierowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa w 14-dniowym terminie przewidzianym w art. 52 § 3 p.p.s.a. Rozpoznanie tak wniesionej skargi jest więc niedopuszczalne, zaś sama skarga powinna zostać odrzucona w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej bowiem sprawie pismo Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2010r., informujące stronę skarżącą o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych zostało doręczone stronie w dniu [...] lipca 2010r., co potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy dowód doręczenia. Wezwanie o usunięcie naruszenia prawa zostało zaś sformułowane dopiero w dniu [...] sierpnia 2010r. (data stempla pocztowego), termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upływał w dniu [...] lipca 2010r. Jednocześnie wskazać jednak należy, że w piśmie Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2010r., dokonano niepełnego pouczenia strony co do dalszego trybu postępowania. Poinformowano bowiem wyłącznie o możliwości wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa nie pouczając jednocześnie o przysługującej stronie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Natomiast w piśmie Marszałka Województwa [...] z [...] sierpnia 2010r. znalazło się błędne pouczenie o prawie wniesienia takiej skargi. Okoliczności te mogłyby stanowić podstawę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyby skarżący dochował wskazanego wcześniej terminu 14 dni do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co jak opisano wyżej nie miało miejsca. Fakt ten powoduje to, że mimo uchybienia organu w zakresie pouczenia o możliwości i terminie wniesienia skargi, uchybienie to pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia Sądu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.