IV SAB/Gl 33/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Referent – stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi R. R. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie informacji publicznej postanawia umorzyć postępowanie sądowe UZASADNIENIE W dniu [...] R.R. wystąpiła do Prezydenta Miasta Z. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej o przeznaczeniu terenu, na którym znajduje się zabudowana działka gruntu nr [...] położona w Z. w dzielnicy [...] przy ul. [...]. W dniu [...] pismem znak: [...] Prezydent Miasta Z. udzielił odpowiedź w przedmiotowej sprawie, z tym, iż pismo to skierował do zamieszkałego pod tym samym adresem małżonka strony J. R. Pismem z dnia [...]skarżąca R.R. skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta Z. polegającą na niezałatwieniu jej wniosku z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej o przeznaczeniu terenu, na którym znajduje się zabudowana działka gruntu nr [...] położona w Z. w dzielnicy [...] przy ul. [...]. Skarżąca domagała się wyznaczenia Prezydentowi Miasta Z. 7 dniowego terminu do przesłania jej żądanej informacji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Z. wniósł o oddalenie skargi. Podnosił, iż w dniu [...] pismem znak: [...] rezydent Miasta Z. udzielił odpowiedź w przedmiotowej sprawie, z tym, iż pismo to skierował omyłkowo do zamieszkałego pod tym samym adresem małżonka strony J.R. Wskazał, iż R.R. otrzymała niniejsze pismo w dniu [...] o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru, skwitowane podpisem skarżącej. Jednocześnie zaznaczył, iż pismem z dnia [...] skierowano do skarżącej żądaną informację publiczną o przeznaczeniu terenu na którym znajduje się zabudowana działka gruntu nr [...] położona w Z. w dzielnicy [...] przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszym rzędzie należy podnieść, że w sprawie zaczepiającej bezczynność organu administracyjnego przedmiotem kontroli legalności, dokonywanej na podstawie art.1 §1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, jest kwestia, czy organ ten w ustawowym terminie nie zakończył sprawy administracyjnej, do rozpatrzenia której jest właściwy. Przy czym, w myśl art.3 §2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, chodzi o sprawy załatwiane w sposób określony w art.3 §2 pkt 1-4 tej ustawy. Niniejsza sprawa należy do tej kategorii ze względu na treść żądania i formę jej załatwienia, nadto skarżąca ma interes prawny we wniesieniu skargi, przeto jest ona dopuszczalna zarówno przedmiotowo, jak i podmiotowo. Jak stanowi art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznanie skargi na bezczynność za zasadną skutkuje wyrokiem zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sprawach, których przedmiotem jest bezczynność organów administracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny ma na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący zasadniczo w dacie złożenia skargi, jednakowoż nie może przejść obojętnie nad późniejszymi zmianami okoliczności należących do elementów tych stanów, a więc nie może nie uwzględniać zaszłości występujących w chwili orzekania. Takie też stanowisko zajmował poprzednio w wielu orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, godzi się w pierwszej kolejności stwierdzić, że w dacie wniesienia skargi była ona uzasadniona. Bowiem właściwy organ, mimo upływu ustawowego terminu nie załatwił sprawy. Nie sposób bowiem uznać, iż skierowanie żądanej informacji do innej osoby niż wnioskodawca jest prawidłową formą udzielenia informacji publicznej. Udzielenie skarżącej żądanej informacji - pismem Prezydenta Miasta Z. pismem z dnia [...] - już po wniesieniu skargi na bezczynność organu administracyjnego, powoduje jednakże, iż postępowanie sądowe w zakresie tej bezczynności stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie bowiem z art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ) uwzględniając skargę na bezczynność Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności. Oczywiste jest, że nie można nałożyć takiego obowiązku, gdy właściwa czynność została już wykonana. Innymi słowy z przytoczonego wyżej przepisu a contrario wynika, że wydanie przez organ aktu lub wykonania czyności, wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy akt lub czynność zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich powzięcia. Taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpoznawanej przez Sąd sprawie, co sprawia, że postępowanie wszczęte skargą R. R. stało się bezprzedmiotowe. Na zakończenie – z uwagi na treść skierowanego do Sądu w pisma z dnia [...] - należy wskazać skarżącej, iż w niniejszej sprawie Sąd był uprawniony do zajęcia się jedynie jej przedmiotem, a mianowicie bezczynnością organu (która ustała). Nie był natomiast, ani zobowiązany, ani też uprawniony do merytorycznej oceny udzielonej skarżącej informacji. Skarżąca w celu wyjaśnienia kwestii związanych z udzieloną jej informacją, a podnoszonych w piśmie z dnia [...] winna zwrócić się do organu udzielającego informację. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.