II SA/Gd 398/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi R. M. i A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę. UZASADNIENIE R. M. i A. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargi na trzy postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skargi te zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 czerwca 2020 r. zostały rozdzielone i odrębnie zarejestrowane, a sprawom nadane zostały sygnatury akt: II SA/Gd 398/20, II SA/Gd 399/20 i II SA/Gd 400/20. Sprawa ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 kwietnia 2020 r., nr [..], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 listopada 2019 r., nr [..], oddalające zarzuty R. M.i A. M. wniesione pismem z dnia 19 listopada 2019 r. w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji, zarejestrowana została pod sygnaturą akt II SA/Gd 398/20. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 4 maja 2015 r., nr [..], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), nakazał R. M. i A.M. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz dwóch obiektów budowalnych nietrwale związanych z gruntem pełniących funkcje sanitariatów, wzniesionych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..] położonej w miejscowości K., gmina K. Rozpoznając odwołanie skarżących Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 sierpnia 2016 r., nr [..], uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł co do istoty nakazując rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję sanitariatu, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..] w K., gmina K. Wobec braku wykonania ostatecznego nakazu rozbiórki upomnieniem z dnia 13 września 2016 r. organ egzekucyjny I instancji, wezwał zobowiązanych do bezzwłocznego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 sierpnia 2016 r. z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienia zostały doręczone bezpośrednio skarżącym w dniu 29 września 2016 r. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego na wykonanie rozbiórki terminu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 5 grudnia 2016 r. wystawił skarżącym tytuł wykonawczy nr [..], obejmujący nakaz rozbiórki obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję sanitariatu, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..] w K., gmina K. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zawiesił postępowanie prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 5 grudnia 2016 r., albowiem w toku wszczętego skargą skarżących postępowania sądowoadministracyjnego mającego na celu kontrolę legalności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 sierpnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 568/16, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji obejmującej egzekwowany obowiązek. Prawomocnym wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 568/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. M. i A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 sierpnia 2016 r. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął postępowanie egzekucyjne prowadzone w niniejszej sprawie i postanowieniem z tej samej daty nałożył na A.M. i R. M., na każdego z osobna, grzywnę w wysokości 10.000 zł w celu przymuszenia do wykonania prawomocnie orzeczonego obowiązku rozbiórki samowolnie wzniesionych obiektów: obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję sanitariatu, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..] położonej w K., gmina K., a określonego w tytule wykonawczym z dnia 5 grudnia 2016 r. Jednocześnie wezwano skarżących do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie do dnia 31 października 2019 r. Na podstawie art. 64a § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obciążono skarżących opłatą egzekucyjną w wysokości 68 zł za wydanie przedmiotowego postanowienia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że A.M. i R. M. nie wykonali orzeczonego wobec nich nakazu rozbiórki. Każdy z adresatów decyzji zawierającej nakaz wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym (rozbiórki obiektu budowlanego), jest w pełnym zakresie odpowiedzialny za jego wykonanie. W konsekwencji obowiązek wykonania czynności może być egzekwowany wobec każdego zobowiązanego. Z kolei w odniesieniu do wysokości grzywny organ uznał, że nie przekracza ona granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji. W zażaleniu na powyższe postanowienie R. M. i A. M. zakwestionowali wysokość nałożonej na nich grzywny oraz zobowiązanie do uiszczenia opłaty egzekucyjnej. Wskazali na wadliwość postanowienia organu egzekucyjnego I instancji z dnia 5 listopada 2019 r. o podjęciu zawieszonego postępowania w niniejszej sprawie polegającą na błędnym wskazaniu działki nr [..] jako działki, której dotyczy egzekucja, podczas, gdy prawidłową działką jest działka nr [..]. Zwrócili również uwagę, że w zaskarżonym postanowieniu wyznaczono termin wykonania obowiązku na dzień 31 października 2019 r., podczas gdy samo postanowienie nakładające grzywnę wydano w dniu 5 listopada 2019 r. Skarżący wyjaśnili, że nie uchylają się od wykonania obowiązku rozbiórki, jednak ze względu na wiek, stan zdrowia i koszty proszą o przesunięcie rozbiórki na czas letni. Wskazali, że ze względu na wiek i zakres prac związanych z rozbiórką jej koszty stanowić będą dla nich znaczną szkodę, której nigdy nie będą w stanie odrobić. Nałożenie grzywny w wysokości 10.000 zł na każdego z nich jest dla nich nadmierną dolegliwością finansową. Wyjaśnili dodatkowo, że opłatę egzekucyjną za wydane postanowienie uiścili już wcześniej przy wydaniu postanowienia organu z dnia 9 maja 2018 r., następnie uchylonego. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia nakładającego grzywnę na każdego z nich. W związku z treścią zażalenia skarżących Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że skarżący sformułowali w nim również zarzuty zawarte w art. 33 § 1 pkt 2 i art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. zarzut odroczenia wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2) i zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8). Rozpoznając wskazane zarzuty, na podstawie art. 34 § 1 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 21 listopada 2019 r., nr [..], oddalił zarzuty uznając je za niezasadne. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 § 1 powołanej ustawy, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Organy winny dążyć do najszybszego wyegzekwowania obowiązku rozbiórki, a zobowiązani winni wykonać nakaz rozbiórki po otrzymaniu ostatecznej decyzji. Organ wyjaśnił przy tym, że przychylił się do ich prośby skarżących o przedłużenie terminu rozbiórki. Również zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego organ uznał za niezasadny. Ze względu bowiem na specyficzny charakter grzywny związany z możliwością jej umorzenia w razie wykonania obowiązku jest to środek mniej dolegliwy niż wykonanie zastępcze, którego koszty w całości obciążają zobowiązanego. Podkreślono, że zobowiązani wykonując obowiązek rozbiórki unikną konieczności zapłaty grzywny. Kwotę grzywny ustalono w wysokości przewidzianej w ustawie, aby zmotywować skarżących do wykonania rozbiórki. Rozpoznając zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2020 r., nr [..], utrzymał je w mocy. Wyjaśniając charakter zarzutów określonych w art. 33 ustawy, organ odwoławczy potwierdził stanowisko organu I instancji, że wniesione zarzuty są niezasadne. Organ wyjaśnił, że zastosowana w sprawie grzywna w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki nie nosi cech środka egzekucyjnego zbyt uciążliwego, choćby z tego powodu, że może podlegać zwrotowi w razie wykonania obowiązku. Grzywna jest traktowana jako środek mniej dolegliwy niż wykonanie zastępcze, dlatego zastrzeżenia skarżących są chybione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. M. i A. M. zakwestionowali trzy postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w tym postanowienie z dnia 9 kwietnia 2020 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia oddalającego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonych postanowień, anulowanie nałożonej grzywny i opłaty egzekucyjnej oraz przesunięcie terminu wykonania obowiązku rozbiórki do czasu ustąpienia pandemii koronawirusa. Skarżący wskazali, że wnioskowany przez nich i przedłużony przez organ odwoławczy termin wykonania rozbiórki do dnia 30 września 2020 r. jest niemożliwy do zrealizowania ze względu na panującą epidemię koronawirusa. Skarżący są osobami w podeszłym wieku w grupie wysokiego ryzyka i nie chcąc narażać swojego życia powinni pozostać w domu. Ponadto, koszty związane z wykonaniem nakazu rozbiórki są dla nich zbyt wysokie, a nałożona na nich grzywna jest zbyt uciążliwa. Powtórzyli również argumentację odnośnie nałożonej na nich opłaty egzekucyjnej twierdząc, że raz już taką opłatę uiścili przy okazji postanowienia z dnia 9 maja 2018 r. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jedynie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższego wynika, że wystąpienie naruszeń prawa materialnego oraz przepisów postępowania samo w sobie nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Do uwzględnienia skargi niezbędne jest stwierdzenie wpływu tych uchybień na wynik sprawy. W niniejszej sprawie pomimo tego, że Sąd dostrzegł uchybienia przepisom prawa, których dopuścił się organ odwoławczy utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, to nie stwierdził ich wpływu na wynik sprawy, co uzasadniało oddalenie skargi. Uznał bowiem, że w okolicznościach niniejszej sprawy nawet niepopełnienie tych uchybień nie spowodowałby zmiany rozstrzygnięcia podjętego przez organ. Z tego też powodu Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano, wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji oddalające zarzuty skarżących wniesione w sprawie prowadzenia egzekucji obowiązku rozbiórki orzeczonego prawomocną i ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 sierpnia 2016 r. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy potwierdza chronologię czynności procesowych organu egzekucyjnego podejmowanych w sprawie egzekucji wskazanego obowiązku. Wobec braku dobrowolnego wykonania nakazu rozbiórki, po uprzednim skierowaniu do skarżących upomnienia, wystawiono w stosunku do nich tytuł wykonawczy z dnia 5 grudnia 2016 r. obejmujący orzeczoną rozbiórkę i wszczęto postępowanie egzekucyjne. Tytuł wykonawczy każdy ze skarżących odebrał w dniu 7 grudnia 2016 r. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji z dnia 5 listopada 2019 r. nakładającego na każdego ze skarżących grzywnę w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki, skarżący sformułowali argumentację uzasadniającą przesunięcie terminu wykonania rozbiórki oraz przemawiającą za uznaniem zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci grzywny za zbyt nadmierną dolegliwość finansową dla skarżących. Z treści zażalenia organ egzekucyjny I instancji wywiódł, że wolą skarżących było wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, tj. zarzutu z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. - odroczenia terminu wykonania obowiązku i zarzutu z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. - zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Postępowanie organów należało uznać za prawidłowe, albowiem w orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli podanie strony (zobowiązanej), chociażby pośrednio, odwołuje się do jednej z podstaw zarzutów wymienionych w przepisie art. 33, należy uznać, iż strona (zobowiązana) – niezależnie od tego, jak podanie nazwała – złożyła zarzuty (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2004 r., III SA 1950/03, Legalis). Zarzuty są podstawowym środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w związku z prowadzoną egzekucją administracyjną, będącą główną częścią administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Ich podstawową rolą jest weryfikacja czynności organów egzekucyjnych mającą służyć ochronie ich adresata. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Legalis/el. 2021 oraz powołane tam orzecznictwo). Przepis art. 33 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia, reguluje okoliczności, które mogą stanowić podstawę wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Ustawowy katalog podstaw ma charakter wyliczenia enumeratywnego. Zgodnie ze wskazanym przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W stanie prawnym obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia, przepisy u.p.e.a. przewidywały 7-dniowy termin do wniesienia zarzutów, liczony od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego zaopatrzonego w klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej, o czym organ pouczał zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego, zgodnie z przepisem art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Termin 7-dniowy do wniesienia zarzutów ma charakter terminu zawitego, a więc jego niedochowanie powoduje nieważność czynności prawnej (wniesienia zarzutów). Podkreślić należy, że ustawodawca – stanowiąc w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. o terminie do zgłoszenia zarzutów – nie zróżnicował jego biegu od tego, na jakiej podstawie zostały one oparte. Zarzuty nie dotyczą bowiem kontroli poszczególnych czynności egzekucyjnych, tylko są skierowane przeciwko samej istocie egzekucji. Odnosi się to również do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., polegającego na zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Z tych względów, w doktrynie i orzecznictwie za niezasadny uznano pogląd, zgodnie z którym termin do wniesienia zarzutu dotyczącego zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego powinien być liczony od momentu, kiedy zobowiązany dowiedział się o zastosowaniu takiego środka (W. Piątek, Glosa do wyr. WSA w Krakowie z 3.3.2015 r., I SA/Kr 1964/14, ST 2016, Nr 6, s. 90–94). Rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia zarzutów nie można bowiem uzależniać od nastąpienia innych zdarzeń aniżeli doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W niniejszej sprawie każdemu ze skarżących tytuł wykonawczy doręczono w dniu 27 grudnia 2016 r. W konsekwencji, zgodnie z poczynionymi wyżej uwagami, 7–dniowy termin do wniesienia zarzutów upływał skarżącym w dniu 3 stycznia 2017 r. Akta sprawy potwierdzają natomiast, że zażalenie skarżących zawierające m.in. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wniesione zostało do organu w dniu 19 listopada 2019 r. Tym samym zarzuty te jako spóźnione nie powinny były zostać rozpoznane merytorycznie. Rozpoznając wniesione w niniejszej sprawie zarzuty organy naruszyły art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Sąd uznał jednak, że zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, a naruszenie przepisów w tym zakresie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy, że kwestia sposobu rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny o zarzutach wniesionych po terminie budzi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym istotne wątpliwości (por. J. Makuch, Sposób rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego o zarzutach wniesionych po terminie, LEX/el 2017 i powołane tam orzecznictwo). Zauważono, że jakkolwiek u.p.e.a. wyraźnie określa termin, w którym zarzuty mogą zostać wniesione, to jednak nie precyzuje, w jakiej formie powinno zostać podjęte rozstrzygnięcie w sytuacji, gdy dokonanie tej czynności nastąpiło po upływie tego terminu. W judykaturze prezentowane są więc zarówno poglądy, zgodnie z którymi w sytuacji wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym z uchybieniem terminu organ winien odmówić uwzględnienia zarzutów lub je oddalić, jak również wskazuje się na możliwość pozostawienia zarzutów bez rozpoznania, czy stwierdzenia bezskuteczności wniesionych zarzutów. Pojawiają się także głosy opowiadające się za umorzeniem postępowania w sprawie zarzutów lub odmową wszczęcia postępowania w sprawie tych zarzutów. Niezależnie jednak od tego, w jaki sposób organ egzekucyjny odniesie się do wniesionych zarzutów, każda z form rozstrzygnięcia wyklucza możliwość merytorycznego ich rozpoznania (zbadania zasadności). Zdaniem Sądu jest niewątpliwe, że zarzuty spóźnione nie mogą zostać uwzględnione. W związku z tym forma załatwienia spóźnionych zarzutów jest kwestią drugorzędną pod względem słuszności rozstrzygnięcia podjętego w tym przedmiocie. Niezależnie bowiem od sposobu, w jakim zostaną one rozpatrzone, sytuacja prawna strony nie ulegnie zmianie – zobowiązani nie osiągną zamierzonego celu w postaci umorzenia postępowania egzekucyjnego czy chociażby zastosowania mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Co więcej, brak uwzględnienia zarzutów (czy to ze względów merytorycznych, czy procesowych) przesądza o możności dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że pomimo wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. i merytorycznego rozpoznania spóźnionych zarzutów egzekucyjnych, uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie podjęte przez organ egzekucyjny, po prawidłowym uwzględnieniu uchybienia terminu do wniesienia zarzutów, uznać należałoby bowiem za prawidłowe, gdyby przyjęło postać oddalenia zarzutów, co potwierdzają przykłady z orzecznictwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2009 r., I SA/Bk 361/08, LEX nr 478764). W sytuacji wielości dopuszczalnych w orzecznictwie sposobów załatwienia spóźnionych zarzutów, o których była już mowa, również i ten sposób byłby prawidłowy. W tych okolicznościach naruszenie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Pomimo bowiem uchybień organów egzekucyjnych, z uwagi na spóźnione zarzuty skarżących i tak nie uzyskaliby tą drogą oczekiwanego przez siebie rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną. Sąd orzekał w niniejszej sprawie w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie, rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.