VI SA/Wa 873/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 873/06 w sprawie ze skargi "E." S.A. Oddział w B. – B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zgody na umieszczenie w pasie drogowym kabla energetycznego postanawia: odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. UZASADNIENIE W dniu 23 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok w sprawie ze skargi "E." S.A. Oddział w B. – B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zgody na umieszczenie w pasie drogowym kabla energetycznego, na mocy którego zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. zostały uchylone oraz stwierdzono, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. W dniu [...] grudnia 2007 r. (data stempla pocztowego) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej jako: organ) złożył wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści ww. wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. We wniosku tym organ wniósł o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści zawartego na str. 4 sformułowania: "Organ winien bowiem tak skonstruować decyzję, aby wymierzenie opłaty za kolejne lata było możliwe w oparciu o obowiązujące w danym okresie stawki." W uzasadnieniu organ wskazał, że wątpliwość pojawiła się co do możliwości takiego sformułowania przez zarządcę drogi treści decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, aby móc uwzględniać zmieniające się stawki przy jednoczesnym podaniu w decyzji wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga wątpliwości co do jego treści postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wykładnia wyroku polega na wyjaśnieniu, jak należy rozumieć treść orzeczenia sądu, a jej dokonanie pożądane jest, gdy jego treść została sformułowana w sposób niejasny (por. T. Woś - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Lexis Nexis, Warszawa 2005 r., str. 491). Należy też zważyć, że podmiot wnoszący o wykładnię powinien wyraźnie wskazać, który fragment, bądź fragmenty uzasadnienia są dla strony niezrozumiałe, bądź nasuwają wątpliwości (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt FZ 309/04, niepubl.). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku, gdyż przedstawione przez organ wątpliwości nie dotyczą ani treści wyroku, ani też jego uzasadnienia. Organ bowiem oczekuje nie tyle na dokonanie wykładni cytowanego we wniosku sformułowania, ile na podanie przez Sąd dokładnej treści osnowy decyzji, którą winien wydać Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Z treści wniosku o dokonanie wykładni orzeczenia wynika bowiem, że organ nie powziął wątpliwości odnośnie sformułowania, zawartego na str. 4 uzasadnienia przedmiotowego wyroku, lecz wręcz przeciwnie: organ dokładnie opisał jakiej treści rozstrzygnięcie powinien podjąć, aby wykonać zalecenia tutejszego Sądu. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie (...) organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Należy więc stwierdzić, że ocena sytuacji prawnej strony skarżącej została jasno wskazana w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. i – jak wynika z treści wniosku – organ prawidłowo wnioskuje o tym, jakie wydać rozstrzygnięcie. Jednak w trybie art. 158 p.p.s.a. Sąd nie jest władny do podania organowi informacji co do dokładnej treści decyzji w przedmiocie udzielenia zgody na umieszczenie w pasie drogowym kabla energetycznego. Kwestia literalnego brzmienia rozstrzygnięcia, jakie ma wydać organ, wykracza poza granice normy, zawartej w art. 158 p.p.s.a. Mimo, że organ podał fragment uzasadnienia, którego wykładnia nastręcza mu pewne trudności, to należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie wątpliwości w tymże zakresie nie jest możliwe. Po pierwsze ze względu na – o czym już była wyżej mowa – niedopuszczalność wskazania przez Sąd dokładnego brzmienia osnowy decyzji, jaka ma zostać wydana. Po drugie natomiast, z uwagi na treść uzasadnienia przedmiotowego wniosku, wskazującą, że organ jednak dokładnie i prawidłowo przeanalizował orzeczenie, którego dotyczy jego wniosek. Otóż, organ we wniosku podał, że decyzja powinna być tak sformułowana, aby uwzględniała ona zmieniające się stawki zajęcie pasa drogowego przy jednoczesnym podaniu wysokości opłaty za to zajęcie. Wynika z tego, że treść decyzji, jaka winna być podjęta, nie budzi żadnych wątpliwości organu, a ewentualne trudności ze sformułowaniem jej osnowy nie mogą stanowić przedmiotu postanowienia, dokonującego wykładni wyroku. Z powyższych względów na podstawie art. 158 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.