IV SA/Wr 322/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.) Asesor WSA Marta Pająkiewicz – Kremis Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane i zobowiązania do jego zwrotu oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Po rozpatrzeniu wniosku z dnia 21 czerwca 2016 r. decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz D. przyznał M. K. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki na synem O. P. od dnia 1 maja 2016 r. W dniu 31 października 2019 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w D. wpłynęło pismo z dnia 30 października 2019 r. A sp. z o. o. sp. k. informujące, że O. P. przebywa w prywatnym Domu Seniora [...] w T. Natomiast w piśmie z dnia 26 listopada 2019 r. Dom Pomocy Społecznej "[...]" w O. poinformował organ pierwszej instancji, że O. P. został przyjęty do DPS-u w dniu 25 listopada 2019 r. W dniu 28 listopada 2019 r. wnioskodawczyni złożyła w OPS oświadczenie, że od dnia 25 listopada 2019 r. syn został podopiecznym DPS "[...]" w O. W piśmie A sp. z o. o. sp. k. z dnia 3 grudnia 2019 r. organ został poinformowany, że O. P. nie przebywa już w ośrodku w T., natomiast w piśmie z dnia 20 grudnia 2019 r. poinformowano organ, że O. P. przebywał w ośrodku od 30 sierpnia do 25 listopada 2019 r. i wymagał podczas pobytu całodobowej opieki. W piśmie z dnia 19 grudnia 2019 r. Dom Pomocy Społecznej "[...]" w O. poinformował organ pierwszej instancji, że O. P. korzysta z całodobowej opieki przez 7 dni w tygodniu. W dniu 30 grudnia 2019 r. wpłynęło do OPS pismo wnioskodawczyni z dnia 24 grudnia 2019 r. informujące, że w wyniku błędnych decyzji OPS oraz bezpodstawnie wydłużonego procesu skierowania syna do DPS – u strona zmuszona była skorzystać z prywatnej opieki nad synem w okresie od 30 sierpnia do 25 listopada 2019 r. W dniu 3 lutego 2020 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w zakresie uznania za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne na syna za okres od 30 sierpnia do 30 listopada 2019 r. Pismem z dnia 14 lutego 2020 r. strona wniosła o umorzenie postępowania administracyjnego, ponieważ w związku z błędną decyzją z dnia [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie umieszczenia syna w DPS, zmuszona była umieścić syna w okresie od 30 sierpnia do 25 listopada 2019 r. w prywatnym Domu Opieki Społecznej. Całość środków uzyskanych ze świadczenia pielęgnacyjnego została przeznaczona na opiekę nad synem. Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz D., na podstawie art. 2, art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b, art. 25 ust. 1 i art. 30 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111) uznał za nienależnie pobrane świadczenia pielęgnacyjne wypłacone z tytułu opieki nas synem za okres od 30 sierpnia 2019 r. do 30 listopada 2019 r. w wysokości 4851,20 zł i zażądał zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w wysokości 4851,20 zł oraz ustawowych odsetek za opóźnienie w wysokości 211,53 zł. Poinformowano stronę, że nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne wraz z odsetkami w łącznej wysokości 5062,73 zł zostanie potrącone z bieżąco wypłacanego świadczenia wychowawczego za okres kwiecień – wrzesień 2020 r. Organ wskazał, że z materiału dowodowego sprawy jednoznacznie wynika, że strona nie sprawuje opieki nad synem od 30 sierpnia 2019 r., czyli od momentu umieszczenia syna w Domu Seniora [...] w T. Od tego momentu strona nie spełniała podstawowego kryterium do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. W związku z tym, w okresie od 30 sierpnia 2019 r. do 30 listopada 2019 r. świadczenie pielęgnacyjne na syna zostało wypłacone pomimo braku uprawnień do jego pobierania. Dlatego też powstała należność zostanie potrącona z bieżąco wypłacanego świadczenia wychowawczego zgodnie z harmonogramem przedstawionym w decyzji. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Strona zarzuciła naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na bezpodstawnym uznaniu, że świadczenie pielęgnacyjne na syna za okres od 30 sierpnia do 30 listopada 2019 r. było nienależne, a strona zobowiązana jest do zwrotu świadczenia; naruszenie art. 7a, art. 8 § 1 i § 2, art. 11 i art. 81a § 1 k.p.a. przez sporządzenie niepełnego uzasadnienia decyzji i braku ustosunkowania się do twierdzeń strony; naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych przez przyjęcie, że wystąpiły negatywne przesłanki do przyznania świadczenia oraz naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji o umorzeniu postępowania. Strona wyjaśniła, że świadczenie pielęgnacyjne przeznaczyła na pokrycie kosztów pobytu syna w prywatnym domu pomocy społecznej. Strona niejako zmuszona była do umieszczenia syna w takiej placówce, ponieważ postępowanie prowadzone przez OPS w przedmiocie umieszczenia syna w DPS -ie nadmiernie się wydłużało z uwagi na błędy proceduralne popełniane przez organ. Dodatkowo organ wydał bezpodstawnie postanowienie o zawieszeniu tego postępowania i strona nie mogła liczyć na pomoc OPS. Strona znalazła się w bardzo trudnej sytuacji osobistej nie ze swojej winy, lecz z winy OPS. Syn strony przebywał w Domu "[...]" w związku z podjęciem chybionego postanowienia o zawieszeniu postępowania, a nie w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji. Wskazane świadczenie zostało pobrane należnie, ponieważ wnioskodawczyni w okresie pobytu syna w domu pomocy społecznej nie była w stanie podjąć zatrudnienia. Ponadto strona wywodziła, że przez długi czas samotnie, bez udziału biologicznego ojca dziecka, opiekowała się synem, ponosząc wysokie koszty jego utrzymania, zarówno finansowe, jak i emocjonalne. Ojciec dziecka uiszczał jedynie alimenty w wysokości 300 – 500 zł miesięcznie, co było wręcz kwotą symboliczną. Ojciec dziecka nie kontaktował się ze stroną w celu zobaczenia syna, nie zwracał się o informacje dotyczące stanu zdrowia syna i postępów w jego rehabilitacji, a także nie występował o uregulowanie kontaktów z synem. Okoliczności te winny zostać uwzględnione przez organ, ponieważ strona zrezygnowała z zatrudnienia, poświęcając się opiece nad synem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zaznaczył, że w okresie, w którym syn strony przebywał w prywatnym domu opieki i korzystał z całodobowej opieki, to strona nie sprawowała nad nim opieki, a więc brak było bezpośredniego związku między rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad synem. Zatem za ten okres stronie nie przysługiwało prawo do świadczenia, ponieważ prawo do świadczenia wiąże się z rezygnacją z zatrudnienia z powodu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, a nie z innymi przyczynami niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia. W decyzji z dnia [...] strona została pouczona o obowiązku niezwłocznego powiadomienia organu o wystąpieniu zmian mających wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Również we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zobowiązano stronę do niezwłocznego powiadomienia organu o każdej zmianie mającej wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Uprzedzono stronę, że niepoinformowanie organu o tych zmianach może skutkować powstaniem nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych i koniecznością ich zwrotu. Strona została więc skutecznie pouczona o zasadach przyznawania świadczenia oraz o konieczności informowania organu o zmianach, mających wpływ na prawo do świadczenia. Taką zmianą z pewnością jest zaprzestanie sprawowania osobistej całodobowej opieki nad synem i umieszczenie go w prywatnym domu pomocy społecznej. Obowiązujące przepisy prawa w sposób jasny określają zasady przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego i brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że istnieją inne przesłanki uzasadniające przyznanie świadczenia. Skoro strona od 30 sierpnia 2019 r. nie sprawowała osobistej opieki nad synem, to bez względu na przyczyny umieszczenia syna w domu pomocy społecznej zasadne jest uznanie, że od tej daty stronie nie przysługuje prawo do świadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a., polegające na niezasadnym przyjęciu, że strona zobowiązana jest do zwrotu świadczenia; naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 8, art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. przez brak odniesienia się do zarzutów odwołania; co stanowiło o nierozpoznaniu istoty sprawy przez ten organ, a w konsekwencji o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania; naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych przez przyjęcie, że wystąpiły negatywne przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że kierowała się dobrem syna i świadczenie pielęgnacyjne przeznaczyła na pokrycie kosztów pobytu syna w prywatnym domu pomocy społecznej, a organ odwoławczy nie odniósł się do tych okoliczności. Organ pominął też, że strona niejako zmuszona była do umieszczenia syna w takiej placówce, ponieważ postępowanie prowadzone przez OPS w przedmiocie umieszczenia syna w domu pomocy społecznej nadmiernie się wydłużało z uwagi na błędy proceduralne popełniane przez organ, w szczególności bezpodstawne zawieszenie tego postępowania. Organ odwoławczy lakonicznie odniósł się do tego argumentu strony, podkreślając jedynie brak związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki. Jak podała skarżąca, znalazła się w bardzo trudnej sytuacji osobistej nie ze swojej winy, lecz z winy OPS. Organ odwoławczy nie odniósł się również do argumentacji podniesionej przez stronę w ostatnim piśmie wniesionym do organu pierwszej instancji. Ponadto uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest bardzo lakoniczne, bowiem ogranicza się do przytoczenia treści art. 17 i art. 30 ustawy i wskazania, że brak jest związku przyczynowego między niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Według skarżącej, nie wystąpiła przesłanka negatywna wymieniona w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b ustawy, bowiem syn nie został umieszczony w placówce w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji przez więcej niż 5 dni w tygodniu. Syn przebywał w placówce w związku z podjęciem przez OPS chybionego postanowienia o zawieszeniu postępowania w przedmiocie umieszczenia chłopca w DPS-ie. Wskazane świadczenie zostało pobrane należnie, ponieważ skarżąca w okresie pobytu syna w domu pomocy społecznej nie była w stanie podjąć zatrudnienia. Ponadto strona wywodziła, że przez długi czas samotnie, bez udziału biologicznego ojca dziecka, opiekowała się synem, ponosząc wysokie koszty jego utrzymania, zarówno finansowe, jak i emocjonalne. Ojciec dziecka uiszczał jedynie alimenty w wysokości 300 – 500 zł miesięcznie, co było wręcz kwotą symboliczną. Ojciec dziecka nie kontaktował się ze stroną w celu zobaczenia syna, nie zwracał się o informacje dotyczące stanu zdrowia syna i postępów w jego rehabilitacji, a także nie występował o uregulowanie kontaktów z synem. Okoliczności te winny zostać uwzględnione przez organ, ponieważ strona zrezygnowała z zatrudnienia, poświęcając się opiece nad synem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga w rozpatrywanej sprawie nie jest zasadna. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania (art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy). Kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych ustalone ostateczną decyzją podlegają potrąceniu z wypłacanych świadczeń rodzinnych, wypłacanych zasiłków dla opiekunów, o których mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, oraz wypłacanego świadczenia wychowawczego (art. 30 ust. 6 ustawy). W przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania dochodu lub innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, w tym na wysokość otrzymywanych świadczeń, osoba, o której mowa w art. 23 ust. 1, jest obowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu właściwego wypłacającego świadczenia rodzinne (art. 25 ust. 1 ustawy). Należy zauważyć, że w decyzji z dnia [...] przyznającej skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem, skarżąca została pouczona o obowiązku niezwłocznego powiadomienia organu wypłacającego świadczenia rodzinne, m. in. o uzyskaniu dochodu lub o innych zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, a także o konieczności zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Decyzja została odebrana przez skarżącą w dniu 21 lipca 2016 r. Również we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem w dniu 21 czerwca 2016 r., że zapoznała się z pouczeniem o obowiązku niezwłocznego poinformowania organu o zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. W pouczeniu tym poinformowano skarżącą, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje m. in. matce lub ojcu jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności lub orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W powyższym wniosku skarżąca wniosła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem O. W związku z powyższym należy uznać, że skarżąca została pouczona, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje jej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym synem, a także o braku prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego z chwilą zaprzestania osobistej opieki nad synem. Jednakże pomimo powiadomienia skarżącej o obowiązku niezwłocznego poinformowania organu o zmianach mających wpływ na prawo do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, skarżąca nie dopełniła powyższego obowiązku. Do akt administracyjnych sprawy załączono oświadczenie złożone przez skarżącą w OPS w dniu 28 listopada 2019 r., że od dnia 25 listopada 2019 r. syn został podopiecznym DPS "[...]" w O.. Dopiero po otrzymaniu przez skarżącą w dniu 11 grudnia 2019 r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego wraz z wezwaniem do złożenia wyjaśnień, w jaki okresie syn przebywał w Domu Seniora [...], a także czy korzystał tam z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu, w dniu 30 grudnia 2019 r. wpłynęło do OPS pismo wnioskodawczyni z dnia 24 grudnia 2019 r. informujące, że w wyniku błędnych decyzji OPS oraz bezpodstawnie wydłużonego procesu skierowania syna do DPS – u strona zmuszona była skorzystać z prywatnej opieki nad synem w okresie od 30 sierpnia do 25 listopada 2019 r. W piśmie A sp. z o. o. sp. k. z dnia 20 grudnia 2019 r. poinformowano organ, że syn skarżącej przebywał w ośrodku od 30 sierpnia do 25 listopada 2019 r. i wymagał podczas pobytu całodobowej opieki. Wobec powyższego zasadnie organy uznały, że wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, do uznania za nienależnie pobrane przez skarżącą świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 30 sierpnia do 30 listopada 2019 r. Świadczenie pielęgnacyjne za ten okres zostało bowiem wypłacone skarżącej pomimo wystąpienia okoliczności powodującej ustanie prawa do tego świadczenia, tj. umieszczenia od 30 sierpnia 2019 r. syna skarżącej w Domu Seniora [...], a następnie w DPS w O., a skarżąca była pouczona o braku prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku zaprzestania osobistej opieki nad synem. Należy zauważyć, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Świadczenie to stanowi swego rodzaju rekompensatę dla osoby sprawującej opiekę w związku z brakiem możliwości uzyskiwania dochodów z wynagrodzenia za pracę oraz ma na celu zapewnienie opiekunowi osoby niepełnosprawnej źródła utrzymania. Wbrew twierdzeniom skarżącej, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie, która zaprzestała sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym i ponosi wydatki związane z opłacaniem pobytu osoby niepełnosprawnej w placówce opiekuńczej. Bez wpływu na uznanie za nienależnie pobrane świadczenia pielęgnacyjnego pozostaje wyjaśnienie skarżącej o przeznaczeniu otrzymanego świadczenia pielęgnacyjnego na opłacenie pobytu syna w prywatnej placówce opiekuńczej. Wobec niespełniania przez skarżącą podstawowej przesłanki do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego w spornym okresie, wynikającą z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b tej ustawy. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki została umieszczona w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu. Skoro bowiem skarżąca zaprzestała osobistej opieki nad synem, umieszczając go w placówce opiekuńczej, zapewniającej całodobową opiekę, to bez znaczenia pozostaje cel umieszczenia syna skarżącej w tej placówce. Nie jest trafny również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. Organy podjęły w niniejszej sprawie wszelkie niezbędne czynności w celu prawidłowego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego, oceniając całokształt materiału dowodowego. Mianowicie organy dokładnie ustaliły okres, w którym syn skarżącej przebywał w prywatnej placówce opiekuńczej, a skarżąca nie sprawowała osobistej opieki nad synem. Okoliczności te zostały przedstawione i omówione w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, przy czym uzasadnienia faktyczne i prawne decyzji zawierają niezbędne elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. Nie jest uzasadniony także zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 8 § 1, art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił bowiem, z jakich względów utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazując na fakt przebywania syna skarżącej w prywatnej placówce opiekuńczej w spornym okresie oraz na fakt skutecznego pouczenia strony o obowiązku niezwłocznego poinformowania organu o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów odwołania powołując się w ostatnim akapicie decyzji na brak podstaw prawnych do przyjęcia, że istnieją inne przesłanki niż wymienione w art. 17 ust. 1 ustawy, umożliwiające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Organ odwoławczy uznał również, że bez względu na przyczyny umieszczenia syna w domu pomocy społecznej, stronie nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne od 30 sierpnia 2019 r. z uwagi na brak sprawowania osobistej opieki nad synem. Istota dwuinstancyjności postępowania polega na dwukrotnym merytorycznym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Wbrew zarzutom skarżącej, organ odwoławczy ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę oraz odniósł się do zarzutów odwołania, nie naruszając zasady dwuinstancyjności postępowania, określonej w art. 15 k.p.a. Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia zasady zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej, wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a. Niezadowolenie strony postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 § 1 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ w sposób jasny i zrozumiały przedstawił motywy, którymi kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia. Należy zaznaczyć, że odmienność oczekiwań skarżącej w zakresie podjętego rozstrzygnięcia nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 8 § 1 oraz art. 11 k.p.a. Ani bowiem zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa ani zasada przekonywania nie wymagają od organów skutecznego przekonania strony o tym, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. Zasada przekonywania nie wymaga się od organu osiągnięcia rezultatu, to znaczy faktycznego przekonania strony do prawidłowości podjętej decyzji. Także podnoszona przez skarżącą kwestia związana z przedłużeniem postępowania w przedmiocie umieszczenia syna skarżącej w DPS – ie nie ma wpływu na ustalenie nienależnie pobranych świadczeń. W postępowaniu dotyczącym nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego istotne jest bowiem ustalenie, czy strona uprawniona była do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego czy też nie w spornym okresie. Należy także wspomnieć, że podniesione przez stronę kwestie związane z samotnym wychowywaniem niepełnosprawnego dziecka i brak zainteresowania ze strony ojca dziecka zdrowiem syna mogą być przedmiotem rozważań organu w postępowaniu w przedmiocie umorzenia kwoty nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.