II SA/Wa 342/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium ministra dla wybitnych młodych naukowców oddala skargę. UZASADNIENIE Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego (MNiSW) decyzją z [...] listopada 2019 r. nr [...], na podstawie art. 360 ust. 1-5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1668, z późn. zm.), odmówił przyznania P. S. stypendium ministra dla wybitnych młodych naukowców. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że [...] maja 2019 r. na elektroniczną skrzynkę podawczą Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, za pomocą systemu ePUAP, wpłynął wniosek Rektora Politechniki [...] o przyznanie młodemu naukowcowi – P. S. stypendium Ministra. Osoba, dla której wnioskowano o stypendium, spełniała warunek określony w art. 360 ust. 2 ww. ustawy dotyczący statusu młodego naukowca. W toku postępowania ustalono, że został powołany Zespół do spraw oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra za znaczące osiągnięcia w liczbie 45 członków reprezentujących różne dziedziny nauki. Powołanie zewnętrznego zespołu eksperckiego miało na celu zapewnienie maksymalnego obiektywizmu oceny. W dniu [...] września 2019 r. Zespół uchwalił szczegółowe wytyczne dotyczące sposobu oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra. Uchwała ta zawierała wskazówki dla ekspertów dotyczące uznawania określonych osiągnięć za wybitne, mające na celu zagwarantowanie, aby oceny przygotowane przez poszczególnych członków Zespołu były dokonane według jednolitych zasad. Dla zapewnienia przejrzystości procedury, wytyczne te udostępniane zostały na stronie internetowej urzędu Ministra [...]. Wnioski o przyznanie stypendium były oceniane przez Zespół metodą punktową w ramach poszczególnych dziedzin reprezentowanych przez ekspertów z danej dziedziny. Przy ocenie danego osiągnięcia członkowie Zespołu kierowali się kryteriami określonymi w § 11 ust. 3 rozporządzenia, wykorzystując przy tym swoją ekspercką wiedzę w odpowiednich dziedzinach oraz mając na uwadze prestiżowy charakter stypendium. Punkty przyznawane były wyłącznie za osiągnięcia o wysokim prestiżu lub wysokim poziomie innowacyjności. Ocena wniosków miała charakter porównawczy. Zespół oceniał dany wniosek na tle wniosków innych młodych naukowców w ramach danej dziedziny. Porównywalność punktacji w różnych dziedzinach została zapewniona poprzez zastosowanie przeliczenia punktacji wniosków w ramach poszczególnych dziedzin według jednakowej skali (od 0 do 100 pkt). Każdy wniosek zawierający osiągnięcia naukowe był przeliczany proporcjonalnie do 100 punktów względem średniej arytmetycznej z pięciu wniosków z najwyższą liczbą punktów za osiągnięcia w danej dziedzinie. Opisana wyżej metoda zapewniała sprawiedliwy rozkład punktów, niezależny od potencjalnie odmiennego poziomu osiągnięć w ramach różnych dziedzin. Maksymalna punktacja wniosku wynosiła 100 pkt. Na podstawie indywidualnych protokołów oceny dokonanych przez Zespół Minister sporządził listę rankingową wniosków uszeregowanych według liczby punktów przeliczonych zgodnie z powyższą metodą. Zgodnie z protokołem oceny wniosku młodego naukowca, za przedstawione osiągnięcia w dziedzinie nauk humanistycznych Zespół przyznał 48.05 pkt, w tym: • 13.50 pkt – w kategorii autorstwo lub współautorstwo monografii naukowej lub rozdziału w monografii naukowej wydanej przez wydawnictwo ujęte w wykazie wydawnictw sporządzonym zgodnie z przepisami na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 ustawy; • 2.70 pkt – w kategorii autorstwo lub współautorstwo artykułu naukowego opublikowanego w czasopiśmie naukowym lub w recenzowanych materiałach z konferencji międzynarodowych, ujętych w wykazie tych czasopism i materiałów sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 ustawy; • 11.25 pkt – w kategorii kierowanie projektem badawczym o wysokim poziomie innowacyjności finansowanym w ramach konkursu ogólnokrajowego albo międzynarodowego; • 17.60 pkt – w kategorii autorstwo i wygłoszenie referatu naukowego dotyczącego badań naukowych o wysokim poziomie innowacyjności na międzynarodowej konferencji naukowej o wysokim prestiżu; • 3.00 pkt – w kategorii działalność na rzecz upowszechniania wiedzy o dziedzictwie narodowym lub kulturowym w Polsce i za granicą – w przypadku dziedziny nauk humanistycznych, nauk teologicznych lub nauk społecznych; • 0.00 pkt – w kategorii uzyskanie nagrody indywidualnej lub znaczący udział w powstaniu osiągnięcia, za które uzyskano nagrodę zespołową w konkursie, na przeglądzie lub festiwalu muzycznym, teatralnym, filmowym, plastycznym lub architektonicznym o wysokim prestiżu i o zasięgu międzynarodowym. Szczegółowa punktacja wniosku, w tym ewentualne przyczyny odmowy przyznania punktów za dane osiągnięcie, zostały udostępnione stronom w systemie informatycznym "Zintegrowany System Usług dla Nauki Obsługa Strumieni Finansowania". Po proporcjonalnym przeliczeniu liczby uzyskanych punktów do 100 pkt względem średniej arytmetycznej z pięciu wniosków z najwyższą liczbą punktów w dziedzinie nauk humanistycznych (tj. 200.51 pkt) oraz po zaokrągleniu w dół do pełnej jedności wniosek uzyskał ostatecznie 23.0 pkt. Na podstawie rankingu wniosków, w ramach środków finansowych w budżecie przeznaczonych na stypendia za wybitne osiągnięcia oraz limitu liczby i kwoty stypendiów Minister przyznał 211 stypendiów młodym naukowcom, których wniosek uzyskał co najmniej 52.0 pkt, w tym 29 stypendiów doktorantom, których wniosek uzyskał co najmniej 45.0 pkt. W ocenie organu przedstawione we wniosku osiągnięcia i uzyskana liczba punktów na tle innych wnioskodawców ubiegających się w 2019 r. o stypendium Ministra były niewystarczające do otrzymania stypendium. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez P. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Uznają kwestionowaną decyzję za krzywdzącą skarżący wniósł o jej uchylenie lub uchylenie wszystkich decyzji w tym postępowaniu dotyczącym przyznania stypendium ministra dla wybitnych młodych naukowców, których termin składania wniosków upływał [...] maja 2019 r. z uwagi na sformułowanie szczegółowych wytycznych co do oceny wniosków po terminie ich składania, tj. dopiero [...] września 2019 r., co stanowi zaprzeczenie zasady art. 9 K.p.a. Skarżący wskazał, że jest doktorem nauk technicznych (architektura i urbanistyka w 2015 r.) i humanistycznych (historia w 2017 r.). Oba doktoraty obronił z wyróżnieniem, za które otrzymał nagrody ogólnokrajowe: Nagrodę [...] (2016 r.) oraz Nagrodę [...] (2018 r.). Uzyskał także grant naukowy w konkursie ogólnokrajowym przeprowadzonym przez Narodowe Centrum Nauki (MINIATURA w 2017 r.). Trzykrotnie ubiegał się o stypendium ministra, uzyskując kolejno oceny punktowe: 72 (nr rejestracyjny [...]) i 80 (nr rejestracyjny [...]) na 100, jednak po zmianie kryteriów (wytyczne na podstawie § 5, 11, 12 nowego rozporządzenia MNiSW z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców ustalono dopiero 3 miesiące po złożeniu wniosku) jego wynik punktowy został zredukowany do 48,05 pkt w otwartej skali, tj. 23,0 pkt w skali zamkniętej do 100. Jeśli w omawianym okresie 2016-2019 uzyskał kolejny stopień naukowy, wyróżnienia krajowe i grant naukowy, a punktacja zostaje zmniejszona 3,5 krotnie, to świadczy to o wątpliwych kryteriach przyznawania stypendium niż o jego pracy naukowej. Minister, a dokładnie powołany przez niego zespół, nie ustalił stanu faktycznego, a przyjmowane wtórnie (3 miesiące po złożeniu wniosku o stypendium) wytyczne do oceny wniosku naruszają jego interes prawny. Zaznaczył, że podstawowym zarzutem wobec zaskarżonej decyzji jest uchybienie formalne w postaci ustalenia szczegółowych wytycznych ([...] września 2019 r.) dopiero po terminie złożenia wniosku ([...] maja 2019 r.). Zaznaczył, że jest badaczem interdyscyplinarnym i istotną częścią jego działalności są prowadzone terenowe badania architektoniczne. Między innymi poprzez nie, jest zaangażowany w prace zespołu eksperckiego (jako historyk architektury i architekt posiadający uprawnienia do projektowania bez ograniczeń, członek Izby Architektów RP [...]) ratującego zamknięty gotycki kościół św. [...] w [...], współpracującego z Klasztorem [...] i Główną Komisją Konserwatorską przy Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Kierując się zakresem formalnym wniosku (§ 5 rozporządzenia MNiSW z dnia 1 kwietnia 2019 r. oraz zawartością elektronicznego modułu w systemie OSF), jako dziedzinę wiodącą wybrał historię, a nie architekturę, ponieważ jedynie w module nauk humanistycznych możliwe było zgłoszenie własnego wkładu w ochronę dziedzictwa narodowego. Jednak zespół ministra przyznając mu maksimum punktów za to osiągnięcie, określił ich liczbę na 3 w otwartej skali, tj. 1,5 w skali zamkniętej (czyli ocenił wartość wkładu na 1,5% oceny). We wniosku z 2018 r., za pozycję "znaczenie prowadzonych badań" otrzymał maksymalną ocenę, stanowiącą 25% łącznej liczby punktów możliwych do zdobycia we wniosku. Ponadto arbitralne zawężenie przez zespół oceniający wniosek "zastosowania praktycznego wyników badań naukowych", o których mowa § 5 pkt 4 rozporządzenia MNiSW z dnia 1 kwietnia 2019 r. jedynie do zgłoszeń patentowych, ogranicza szanse wszystkich przedstawicieli dyscypliny naukowej architektura i urbanistyka w uzyskaniu stypendium (nie ma szans wykazania bowiem wieloletnich badań architektonicznych). Jest to szczególnie niesprawiedliwe w sytuacji, gdy ocena w skali otwartej była ustalana w ramach dziedzin (a nie dyscyplin) nauki, ponieważ stanowi to nierównie traktowanie przedstawicieli różnych dyscyplin naukowych. Ponadto niezrozumiałe jest zaniżanie jego oceny za monografię naukową. W ocenie wniosku z 2018 r. zespół ekspercki, przyznając mu 80 na 100 pkt stwierdził, że "w ocenianym okresie nie opublikował żadnej monografii". Był to istotny zarzut zmniejszający jego szanse na przyznanie wówczas stypendium. We wniosku z 2019 r. wskazał opublikowaną w wydawnictwie naukowym (Uniwersytet [...]) z wykazu ministra, książkę "Młode Miasto [...] (1380-1455) i jego patrymonium", która została ponadto nagrodzona przez [...]. Jednak zespół, bez uzasadnienia, przyznał za tą pozycję 13,5 pkt w skali otwartej, tj. ok. 8 pkt w sakli zamkniętej. Jest zdumiewające, żeby przygotowywana 8 lat książka, stanowiąca monografię odkrytego średniowiecznego miasta w zespole osadniczym największej aglomeracji XV-wiecznych Prus Krzyżackich (Królestwa Polskiego również), nagrodzona przez uznane towarzystwo naukowe, jako znaczące osiągnięcie w rozwój nauki, dało mu zaledwie 8% w ogólnej ocenie wniosku o stypendium dla wybitnych młodych naukowców. Jego zdaniem świadczy to o niesprawiedliwym i sprzecznym z § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MNiSW z dnia 1 kwietnia 2019 r. o stypendiach dla wybitnych studentów i młodych naukowców sposobem oceny monografii. Zaskarżonej decyzji zarzucił także naruszenie § 11 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, który stanowi o ilościowej ocenie przedłożonych we wniosku o stypendium monografii w oderwaniu od wspomnianych kryteriów § 10 ust. 2 pkt 1. Sprzeczność ta z pewnością ułatwiła przyznawanie punktów przez zespół Ministra, ale powoduje całkowity brak transparentności oceny. W efekcie trzy konferencje międzynarodowe mają większą wartość punktową niż jedna nagrodzona monografia naukowa, choć wkład pracy i znaczenie dla nauki są nieporównywalne. Przyjęcie kryterium ilościowego w naukach humanistycznych nie ma nic wspólnego z jakością prowadzonych badań. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] kwietnia 2020 r. skarżący, ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, podtrzymał skargę rozszerzając ją o zarzuty: naruszenia § 18 rozporządzenia MNiSW z dnia 1 kwietnia 2019 r., który nakazywał uwzględnienie przed 31 grudnia 2020 r. w ocenie wniosków znaczenia badań i prac rozwojowych dla realizacji celów Krajowego Programu Badań oraz braku reprezentatywnego względem dyscyplin nauki doboru członków zespołu ministra do oceny wniosków, poprzez pominięcie przedstawicieli niektórych dyscyplin z prac zespołu, co łamie zasadę sprawiedliwości proceduralnej. Zdaniem skarżącego nastąpiło pogorszenie jego sytuacji poprzez niedotrzymanie zasady jawności wytycznych szczegółowych przed przystąpieniem do oceny. Skarżący wskazał, że Minister w ogóle nie odniósł się do wyboru przez niego dyscypliny naukowej, ani sposobu oceny wniosków z dorobkiem z dwóch dyscyplin, czego nie przewidziano w procedurze ich oceny. Zamiast tego stwierdzono, że skoro jego poprzednie wnioski dotyczyły konkursów przeprowadzanych na podstawie innego rozporządzenia to porównanie tamtych wyników z obecnie zaskarżoną decyzją w ogóle nie jest możliwe. Tym bardziej ważne jest uzasadnienie pisemne, które zostało zamienione na podanie punktów bez kryteriów ich przyporządkowania. Ponadto zaznaczył, że w odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że publikacja zasługiwałaby na maksymalną (tj. 30) określoną w wytycznych wartość punktową, gdyby "została wydana przez wydawnictwo, któremu w wykazie wydawnictw przypisano 200 pkt (która to lista była nieznana w momencie wydania książki - przypis PS), a współczynnik Hirscha wynosił powyżej 1". Jednak większość wydawnictw nie jest indeksowana w Web of Science (nawet nie wszystkie z grupy czasopism za 200 pkt), a wniosek nie wymagał podania cytowań przy poszczególnych publikacjach. Tak więc indeks Hirscha mógł być całkowicie niezwiązany z przedłożoną publikacją. Odnosząc się do naruszenia § 5 rozporządzenia MNiSW z dnia 1 kwietnia 2019 r. w zakresie oceny wniosku przez zespół Ministra definiując zakres "wybitności" młodych naukowców, prawodawca w § 5 tego rozporządzenia enumeratywnie wymienia 11 kryteriów. Z tekstu aktu prawnego nie wynika wprawdzie, że ocena wniosków musi zostać ograniczona literalnie do tych punktów, a jedynie, że któryś z nich musi być spełniony formalnie, by móc wystąpić z wnioskiem; jednak zespół ministra uznał, że punkty przyznaje jedynie za osiągnięcia świadczące o spełnianiu kryteriów. Zaznaczył, że organ w odpowiedzi na skargę stwierdził że "zdobycie, bliżej nieokreślonych, wyróżnień krajowych wybitnym osiągnięciem nie jest". Wymienione wyróżnienia – dyplomy załączone do wniosku o nagrodę w systemie OSF to m.in. Nagroda [...], nadana przez właściwego dla spraw ochrony zabytków podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jest to jedno z najwyższych osiągnięć w zakresie ochrony zabytków, jakie może uzyskać młody naukowiec w Polsce. Druga z nagród miała zasięg bardziej lokalny - [...], chociaż do ww. towarzystwa należą naukowcy z Polski i zagranicy związani z [...] środowiskiem naukowym (np. Szef Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej). Za obie nagrody przedstawione we wniosku otrzymał "0" punktów. Minister w swojej decyzji nie określił, jakie wyróżnienie krajowe jest wystarczająco wybitnym osiągnięciem, aby przyznać punkty. Skarżący podał, że naruszono § 18 rozporządzenia MNiSW z dnia 1 kwietnia 2019 r . Ustawodawca sam ograniczył możliwość dowolności kształtowania punktacji przez zespół stwierdzając w przepisach przejściowych: "Do dnia 31 grudnia 2020 r. przy ocenie wniosków o przyznanie stypendiów (Ministra dla wybitnych młodych naukowców - przypis PS), uwzględnia się znaczenie prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych dla realizacji celów Krajowego Programu Badań, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki". O ile jego wniosek z 2017 r. otrzymał maksymalną ocenę właśnie z tej pozycji (25 punktów na 25 możliwych; w skali zamkniętej 100 punktowej), to w związku z hybrydowym stosowaniem skali otwartej i zamkniętej we wniosku z 2019 r., ocena ta została spłaszczona do (3 punktów w skali otwartej, czyli 1,5 punktu w skali zamkniętej). Co do zarzutu braku reprezentatywnego względem dyscyplin nauki doboru członków zespołu ministra do oceny wniosku, poprzez wyłączenie przedstawicieli niektórych dyscyplin z prac ww. zespołu P. S. podał, że zgodnie z art. 341 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1658) Minister w dniu 26 sierpnia 2019 r. wydał zarządzenie powołujące zespół ekspercki do oceny wniosków. W odpowiedzi na skargę stwierdzono, że powołany zespół liczył "45 członków reprezentujących różne dziedziny nauki. Powołanie zewnętrznego zespołu eksperckiego miało na celu zapewnienie maksymalnego obiektywizmu oceny". Jego zdaniem różne nie oznacza, że wszystkie. Wydawać by się jednak mogło, że obiektywizm wiąże się z sytuacją, gdy recenzentem/oceniającym jest osoba chociaż ogólnie znająca obszar badań, który ma oceniać. Wiązałoby się to z udziałem przedstawicieli wszystkich dyscyplin naukowych w powołanym zespole. Tym bardziej, że zgodnie z art. 343 ustawy, Minister rozporządzeniem z dnia 20 września 2018 r. zreformował system dziedzin i dyscyplin nauki i sztuki w Polsce zmieniając liczbę rozpoznawanych dyscyplin do 44 naukowych i 3 artystycznych. Dawało to możliwość zapewnienia reprezentatywności w tak ukształtowanym składzie zespołu Ministra. Skarżący zaznaczył, że w dniu [...] maja 2019 r. Rektor Politechniki [...] złożył wniosek o stypendium Ministra dla wybitnych młodych naukowców, który został przygotowany w systemie OSF i zawierał 8 załączników – (PDF) wszystkich zgłaszanych do oceny publikacji. Zakłada, że załączniki te służą do oceny jakościowej dorobku naukowego, tj. pomocy ekspertom, by zgodnie z § 13 rozporządzenia mogli dostosować ocenę punktową do jakości przedłożonej publikacji. Minister w odpowiedzi na skargę stwierdził, że jego zespół rozstrzygał "kilka tysięcy wniosków", co jest o tyle nieścisłe, że 1528 wniosków zostało dopuszczonych do rozstrzygnięcia merytorycznego, co daje średnią 33 wniosków na jednego członka zespołu. Skoro zespół ustalił szczegółowe zasady [...] września (a decyzja Ministra, uprzednio przygotowana przez zespół, zapadła [...] listopada), to oznacza, że statystycznie na ocenę jednego wniosku pozostawało około 2 dni. Tak krótki czas może nie być wystarczający i wprowadza ryzyko powierzchownego zapoznania się z wnioskiem przez recenzenta, ze szkodą dla wnioskodawcy. Jednocześnie skarżący wycofał zarzut naruszenia § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia uznając w tym zakresie stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób istotny, powodujący jej eliminację z obrotu prawnego. Na wstępie wskazać należy, że decyzja ministra w sprawie określonej w art. 360 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1668, z późn. zm.) jest decyzją administracyjną i stosuje się do niej przepisy K.p.a. z ograniczeniami określonymi w art. 361 tej ustawy. W konsekwencji postępowanie odwoławcze przebiega w trybie art. 127 § 3 K.p.a. (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), z którego skorzystanie jest prawem a nie obowiązkiem strony (art. 53 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a od ponownej decyzji rozstrzygającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (a w razie niezłożenia wniosku także od pierwotnej decyzji) przysługuje stronie skarga do sądu administracyjnego. W doktrynie przyjmuje się, iż "mimo wystąpienia z wnioskiem o przyznanie stypendium przez rektora lub podmiot kierujący, w którym jest doktorantem młody naukowiec (art. 359 ust. 2 i 360 ust. 4), stronami postępowania odwoławczego będą student albo doktorant, któremu minister przyznał lub odmówił przyznania stypendium, oraz uczelnia lub podmiot, w którym młody naukowiec jest doktorantem (art. 359 ust. 1 i art. 360 ust. 4)" – patrz H. Izdebski, J. M. Zieliński, Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Komentarz do art. 360, LEX. Dostrzec należy, iż skarżący nie skorzystał z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz zaskarżył decyzję wydaną po raz pierwszy w toku instancji. Takie decyzje, z uwagi na ich masowy charakter, cechują się zwięzłością uzasadnienia. Natomiast dogłębna analiza materiału dowodowego i wyczerpujące uzasadnienie decyzji, uwzględniające zastrzeżenia strony, jest możliwe w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tych też względów uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie w pełni realizuje dyrektywę przekonywania strony do słuszności wydanego rozstrzygnięcia. Niemniej kwestionowana decyzja ma oparcie w obowiązujących przepisach prawa i materiale aktowym sprawy. Zgodnie z art. 360 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, stypendium ministra dla wybitnych młodych naukowców może otrzymać młody naukowiec wykazujący się znaczącymi osiągnięciami w działalności naukowej. Zgodnie z ust. 2, młodym naukowcem jest osoba prowadząca działalność naukową, która: jest doktorantem lub nauczycielem akademickim - i nie posiada stopnia doktora albo posiada stopień doktora, od uzyskania którego nie upłynęło 7 lat, i jest zatrudniona w podmiocie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Stosownie do ust. 4, stypendium przyznaje minister na wniosek: 1) rektora, dyrektora instytutu PAN, dyrektora instytutu badawczego lub dyrektora instytutu międzynarodowego, w których prowadzona jest szkoła doktorska, w której młody naukowiec jest doktorantem, 2) osoby kierującej podmiotem, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, zatrudniającym młodego naukowca. Nie ulega wątpliwości, że w świetle obowiązujących regulacji prawnych decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego ma charakter uznaniowy. Na uznaniowy charakter decyzji przyznającej stypendia, wydanych w oparciu o przepisy zarówno ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, jak i ustawy o zasadach finansowania nauki, wielokrotnie wskazywało orzecznictwo sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 marca 2007 r., sygn. I OSK 2032/06, czy też wyroki WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. I SA/Wa 1201/08, z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. I SA/Wa 890/08 oraz z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 958/07). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 369/12 (publik. LEX nr 1264785), podkreślił, iż cyt.: "Jeżeli przyznane ministrowi w budżecie środki finansowe na stypendia "naukowe" są zbyt małe, żeby takie stypendium otrzymał każdy student, który spełni przesłanki wskazane w art. 181 ust. 2 p.sz.w., organ musi dokonać dodatkowej gradacji osiągnięć naukowych wnioskodawców, ponieważ może przyznać tylko tyle stypendiów, na ile pozwalają mu posiadane fundusze. Niemniej jednak, gradacja ta powinna być dokonana wedle jednakowych, możliwie maksymalnie zobiektywizowanych i wiadomych dla stron postępowania kryteriów, tak aby każdy z ubiegających się o stypendium mógł ocenić, czy zastosowana wobec niego punktacja opiera się na tych samych wskaźnikach, wedle których ustalono pozycję rankingową innych studentów ubiegających się o stypendium za osiągnięcia w nauce. W rezultacie uzasadnienie decyzji uznaniowej musi być na tyle wyczerpujące i zindywidualizowane, aby sąd administracyjny był w stanie ocenić, czy zawarte w decyzji rozstrzygnięcie nie zapadło z przekroczeniem granic uznania administracyjnego". Nie odmawia się zatem Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego możliwości uszczegóławiania kryteriów oceny dokonań młodych naukowców i promowania określonej formy i doniosłości dokonań naukowych. Nie wszystkie też osiągnięcia naukowe, a jedynie znaczące, podlegają uwzględnieniu w procesie przyznawana stypendium. Ważne jest natomiast aby przyjęte kryteria oceny były jednakowe dla wszystkich weryfikowanych wniosków. Mając powyższe na względzie nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że szczegółowe zasady przyznawania punktacji za poszczególne osiągnięcia naukowe, zawarte w wytycznych Zespół do spraw oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra za znaczące osiągnięcia, powinny być znane jeszcze przed terminem składnia wniosków o przyznanie stypendium. Rodzaje osiągnięć i sposób ich dokumentowania został określony w Rozdziale 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 kwietnia 2019 r. w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców (Dz. U. poz. 658), a zatem były powszechnie znane w dacie sporządzania wniosków o przyznanie stypendiów. Ponadto, wniosek jest dokumentem sformalizowanym i zawiera szczegółowe objaśnienia, jakie osiągnięcia i dokonania naukowe podlegają ocenie przez Ministra. Wobec tego późniejsze określenie zasad punktacji poszczególnych osiągnięć naukowych, nie mogło mieć wpływu na zgłoszenie we wniosku, bądź nie, określonych dokonań młodego naukowca. Następcze określenie zasad oceny dorobku naukowego zgłoszonego naukowca, punktujących wagę i doniosłość tych dokonań, musiało nastąpić dopiero po ustaleniu ilości złożonych wniosków w zestawieniu z przeznaczonymi środkami finansowymi na stypendia. Mnogość wniosków znacznie przekraczająca liczbę przyznawanych stypendiów wymusiła konieczność porównywania dorobku naukowego poszczególnych kandydatów. Nie stanowi to jednak o nierównym traktowaniu stron postępowania, co postuluje skarżący, skoro wytyczne zawierały szczegółowe, jednakowe dla wszystkich uczestników zasady przyznawania punktacji. Przedmiotowe wytyczne zostały stronom udostępnione poprzez publikację na stronie internetowej Ministerstwa, niezwłocznie po ich uchwaleniu. Organ wypełnił zatem obowiązek dokonania oceny wniosków wedle jednakowych, możliwie maksymalnie zobiektywizowanych i wiadomych dla stron postępowania kryteriów, bowiem do ich oceny, zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2019 r. w sprawie powołania Zespołu doradczego do oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców (Dz. Urz. MNiSW poz. 59), powołał zespół ekspercki. Podstawę ku temu stanowił art. 341 Prawa o szkolnictwie wyższym. W dniu 6 września 2019 r. Zespół uchwalił szczegółowe wytyczne dotyczące sposobu oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra. Uchwała ta (załącznik nr 2) zawierała wskazówki dla ekspertów dotyczące uznawania określonych osiągnięć za wybitne, mające na celu zagwarantowanie, aby oceny przygotowane przez poszczególnych członków Zespołu były dokonane według jednolitych zasad i wytyczne te ukazały się na stronie internetowej urzędu Ministra [...]. W orzecznictwie przyjmuje się, iż uchwała Zespołu eksperckiego nie wprowadza żadnych zmian w określonych przepisami prawa powszechnie obowiązującego przesłankach warunkujących przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, a jedynie przypisuje im jednakowe wagi, co jest niezbędne dla ujednolicenia wewnętrznego trybu postępowania Zespołu w celu zapewnienia możliwości ustalenia rankingu wniosków uszeregowanego według największej liczby punktów, który będzie oparty na jednolitej punktacji poszczególnych rodzajów osiągnięć naukowych, a zatem będzie porównywalny. Nie można zatem uznać przepisów tej uchwały jako współtworzących podstawę prawną decyzji administracyjnych w sprawach przyznania stypendium ministra za wybitne osiągnięcia – patrz wyrok NSA z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 565/14 (publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioski o przyznanie stypendium były oceniane przez Zespół metodą punktową w ramach poszczególnych dziedzin reprezentowanych przez ekspertów z danej dziedziny. Przy ocenie danego osiągnięcia członkowie Zespołu kierowali się kryteriami określonymi w § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 kwietnia 2019 r. w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców (Dz. U. poz. 658), wykorzystując przy tym swoją ekspercką wiedzę w odpowiednich dziedzinach oraz mając na uwadze prestiżowy charakter stypendium. Punkty przyznawane były wyłącznie za osiągnięcia o wysokim prestiżu lub wysokim poziomie innowacyjności. Ocena wniosków miała charakter porównawczy. Zespół oceniał dany wniosek na tle wniosków innych młodych naukowców w ramach danej dziedziny. Porównywalność punktacji w różnych dziedzinach została zapewniona poprzez zastosowanie przeliczenia punktacji wniosków w ramach poszczególnych dziedzin według jednakowej skali (od 0 do 100 pkt). Każdy wniosek zawierający osiągnięcia naukowe był przeliczany proporcjonalnie do 100 punktów względem średniej arytmetycznej z pięciu wniosków z najwyższą liczbą punktów za osiągnięcia w danej dziedzinie. Opisana wyżej metoda zapewniała zbliżony do najbardziej obiektywnego rozkładu punktów, niezależnego od potencjalnie odmiennego poziomu osiągnięć w ramach różnych dziedzin. Maksymalna punktacja wniosku wynosiła 100 pkt. Na podstawie indywidualnych protokołów ocen dokonanych przez Zespół, Minister sporządził listę rankingową wniosków uszeregowanych według liczby punktów przeliczonych zgodnie z powyższą metodą. Zgodnie z protokołem oceny wniosku [...] P. S., za przedstawione osiągnięcia w dziedzinie nauk humanistycznych Zespół przyznał 48.05 pkt, w tym: • 13.50 pkt - w kategorii autorstwo lub współautorstwo monografii naukowej lub rozdziału w monografii naukowej wydanej przez wydawnictwo ujęte w wykazie wydawnictw sporządzonym zgodnie z przepisami na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 ustawy; • 2.70 pkt - w kategorii autorstwo lub współautorstwo artykułu naukowego opublikowanego w czasopiśmie naukowym lub w recenzowanych materiałach z konferencji międzynarodowych, ujętych w wykazie tych czasopism i materiałów sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 ustawy; • 11.25 pkt - w kategorii kierowanie projektem badawczym o wysokim poziomie innowacyjności finansowanym w ramach konkursu ogólnokrajowego albo międzynarodowego; • 17.60 pkt - w kategorii autorstwo i wygłoszenie referatu naukowego dotyczącego badań naukowych o wysokim poziomie innowacyjności na międzynarodowej konferencji naukowej o wysokim prestiżu; - 3.00 pkt - w kategorii działalność na rzecz upowszechniania wiedzy o dziedzictwie narodowym lub kulturowym w Polsce i za granicą - w przypadku dziedziny nauk humanistycznych, nauk teologicznych lub nauk społecznych; • 0.00 pkt - w kategorii uzyskanie nagrody indywidualnej lub znaczący udział w powstaniu osiągnięcia, za które uzyskano nagrodę zespołową w konkursie, na przeglądzie lub festiwalu muzycznym, teatralnym, filmowym, plastycznym lub architektonicznym o wysokim prestiżu i o zasięgu międzynarodowym. Po proporcjonalnym przeliczeniu liczby uzyskanych punktów do 100 pkt względem średniej arytmetycznej z pięciu wniosków z najwyższą liczbą punktów w dziedzinie nauk humanistycznych (tj. 200.51 pkt) oraz po zaokrągleniu w dół do pełnej jedności wniosek uzyskał ostatecznie 23.0 pkt. Analiza akt administracyjnych nie wykazała nieprawidłowości mających wpływ na końcowy wynik rozstrzygnięcia. Skarżący w swoim dorobku naukowym szczególną rolę przywiązuje do monografii "Młode Miasto [...] (1380-1455) i jego patrymonium" i w związku z tym zarzucił Ministrowi przyznanie zbyt małej liczby punktów za to osiągnięcie naukowe. Za tę monografię w kategorii autorstwo lub współautorstwo monografii naukowej lub rozdziału w monografii naukowej wydanej przez wydawnictwo ujęte w wykazie wydawnictw Ministra przyznano 13,5 pkt (L1). Zgodnie z wytycznymi (pkt 4 ppkt 1 załącznika nr 2 do chwały nr 1 Zespołu) liczbę pkt ustala się wg. wzoru: L1 = (P1.1 x P1.2 x P1.3 x P1.4) x M1. L1 = (80 pkt - 50% pkt za wykaz w wydawnictwie publikowanym /P1.1/ x 100 % za całą monografię /P1.2/ x 90% za brak cytowań /P1.3/x 100% za wkład autorski /P1.4/) x 30 max. liczba pkt /M1/. Jak wynika z powyższych ustaleń wskazany obszar aktywności naukowej skarżącego został oceniony zgodnie z przyjętymi zasadami oceny, które, co należy podkreślić, miały jednakowe zastosowanie do wszystkich złożonych wniosków. Sąd nie dostrzegł nieprawidłowości w ocenie wniosku zawierającego osiągnięcia naukowe skarżącego za wyjątkiem kategorii "Kierowanie projektem badawczym o wysokim poziomie innowacyjności finansowanych w ramach konkursu ogólnokrajowego albo międzynarodowego. Za "Badania architektoniczne kościołów franciszkanów w [...] i [...]" skarżącemu przyznano ogółem 75% w tym kryterium, co dało 11,25 pkt na 15 pkt możliwych do uzyskania. Z przedstawionej punktacji i wzoru przyjętego do oceny tej kategorii trudno wywnioskować jak Zespół ocenił kryterium 3.1 prestiż i poziom innowacyjności projektu (wysoki 100%, średni 75%, niski 0%) i 3.4 znaczenie dla polityki naukowej państwa (wysokie 100%, średnie 50%, niskie 0%), a zatem czy przyznał prawidłową liczbę punktów. Niemniej jednak we wskazanym obszarze aktywności naukowej skarżący mógł otrzymać maksymalnie 15 pkt, co nie zmienia znacząco jego sytuacji, bowiem w skali otwartej skarżący otrzymał 48.05 pkt i po dodaniu 3,75 pkt uzyskałby (przy zastosowaniu wzoru z pkt 6 załącznika nr 2 do chwały nr 1 Zespołu do wytycznych) 51,8 pkt w skali otwartej, co daje 25,8 pkt znormalizowanych, po zaokrągleniu w dół 25 pkt znormalizowanych (PN = 51,8 / 200,51 x 100, tj. suma pkt uzyskanych / średnia punktacja z pięciu wniosków z najwyższa liczba pkt w dziedzinie wśród wszystkich zgłoszonych wniosków x 100). Próg uprawniający do uzyskania stypendium dla młodego naukowca został ustalony na poziomie 45 pkt znormalizowanych. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, na podstawie rankingu wniosków, w ramach środków finansowych w budżecie przeznaczonych na stypendia za wybitne osiągnięcia oraz limitu liczby i kwoty stypendiów Minister przyznał 211 stypendiów młodym naukowcom, których wniosek uzyskał co najmniej 52.0 pkt, w tym 29 stypendiów doktorantom, których wniosek uzyskał co najmniej 45.0 pkt. Z tych też względów organ był uprawniony by stwierdzić, że przedstawione we wniosku osiągnięcia i uzyskana liczba punktów na tle innych wnioskodawców ubiegających się w roku 2019 o stypendium Ministra były niewystarczające do otrzymania przez skarżącemu stypendium. Skarżący w niniejszej sprawie w istocie nie zakwestionował prawidłowości liczby przyznanych punktów lecz same zasady punktowania osiągnięć naukowych i przypisywanie istotnego znaczenia wybranym osiągnięciom naukowym. Jednakże kompetencji we wskazanym zakresie posiada Ministra, a ściślej działający jego imieniu Zespół doradczy. Podkreślenia wymaga, iż wytyczne dotyczące oceny poszczególnych osiągnięć naukowych zawierają jedynie zbiór wskazówek dla ekspertów określających w jaki sposób mają oceniać wnioski, aby dokonana przez nich ocena była jednolita (porównywalna) i została dokonana z zachowaniem zasady obiektywizmu. W przeciwnym wypadku wnioski mogłyby być ocenione przez poszczególnych ekspertów według dowolnych zasad, w dowolnej skali punktowej. Przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia stwierdza, iż wnioski spełniające wymagania formalne podlegają ocenie merytorycznej, za pomocą metody punktowej, ale nie wskazuje, w jaki sposób punkty te mają być przyznawane. Prawodawca celowo nie określił w drodze rozporządzenia ani skali punktowej, ani metodologii oceny osiągnięć wskazanych w rozporządzeniu, tym samym kwestie te pozostawił swobodnej ocenie Ministra rozpatrującego wnioski. W celu wyeliminowania dowolności przy ocenie osiągnięć, Zespół doradczy powołany przez Ministra ustalił, w jaki sposób osiągnięcia zawarte, jak wskazał sam skarżący, w ponad 1,5 tysiąca wniosków z różnych dziedzin nauki i sztuki sprawiedliwie porównać i poddać wartościowaniu w celu stworzenia rankingu wniosków. Zespół - jako organ doradczy Ministra, oceniający pod względem merytorycznym osiągnięcia przedstawione we wnioskach - mógł to zrobić w sposób fachowy i kompetentny. W kwestii zarzutu skarżącego odnoszącego się do tego, że jedna monografia ma mniejszą wartość punktową niż trzy konferencje międzynarodowe, stwierdzić wypada, iż zarzut ten jest raczej krytyką samego modelu postępowania w sprawach o udzielenie stypendium, ale nie przesądza o podważeniu legalności decyzji w konkretnej sprawie. W ocenie Sąd argumentacja przedstawiona przez organ jest dostatecznie wyczerpująca, znajduje oparcie w aktach sprawy, a zatem nie daje podstaw do uznania, że organ dopuścił się arbitralności w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu nieustalenia przez Ministra stanu faktycznego, polegającego na nieuwzględnieniu uzyskania przez skarżącego w latach 2016-2019 kolejnego stopnia naukowego, wyróżnień krajowych i grantu naukowego, należy stwierdzić, że w toku prowadzonego postępowania analizie i ocenie podlegały osiągnięcia młodego naukowca wskazane we wniosku. O ile kierowanie projektem badawczym o wysokim poziomie innowacyjności jest traktowane – w myśl przepisów rozporządzenia – jako znaczące osiągnięcie (zostało wykazane we wniosku i ocenione) o tyle uzyskanie kolejnego stopnia naukowego czy zdobycie, bliżej nieokreślonych, wyróżnień krajowych nie jest wybitnym osiągnięciem. Minister prowadząc postępowanie oparł się na materiale dowodowym, zweryfikowanym przez uczelnię, w postaci wniosku o przyznanie stypendium. Minister ustalając stan faktyczny nie miał możliwości ani uprawnień do uwzględnienia okoliczności czy zdarzeń, które wprawdzie świadczą o rozwoju kariery naukowej czy zwiększeniu dorobku naukowego młodego naukowca, ale nie wpisują się w definicję znaczących osiągnięć naukowych zawartą w przepisach rozporządzenia. Prowadząc postępowanie w sprawie przyznania stypendium Minister ustalił stan faktyczny w oparciu o wniosek, który mógł zawierać tylko znaczące osiągnięcia w działalności naukowej młodego naukowca, z katalogu zawartego w przepisach rozporządzenia. W związku z powyższym stawianie zarzutu nieustalenia stanu faktycznego w postaci nieuwzględnienia w postępowaniu osiągnięć, których nie było we wniosku, jest bezzasadne. Podkreślenia wymaga, iż oceniane mogły być wyłącznie osiągnięcia, które zostały wyszczególnione w rozporządzeniu. Awans naukowy, w postaci uzyskania kolejnego stopnia naukowego, w myśl przepisów rozporządzenia nie jest uznawany za wybitne osiągnięcie naukowe. Zarzut arbitralnego zawężenia przez Zespół oceniający wnioski "zastosowania praktycznego wyników badań naukowych, o których mowa w § 5 pkt 4 rozporządzenia jedynie do zgłoszeń patentowych" także nie może odnieść skutku. Zgodnie z § 5 pkt 4 rozporządzenia, za znaczące osiągnięcie w działalności naukowej młodego naukowca uważa się zastosowanie praktyczne wyników badań naukowych lub prac rozwojowych, w tym zagraniczne zgłoszenie patentowe, udzielony patent lub wdrożenie wyników działalności naukowej w innej formie. W związku z powyższym, młody naukowiec mógł wykazać we wniosku, w ramach powyższego kryterium, zarówno osiągnięcia w zakresie patentów jak i wdrożenia wyników działalności naukowej w innej formie. Wszystkie te osiągnięcia podlegały ocenie Zespołu, czego dowodem jest brzmienie wytycznych dotyczących sposobu oceny wniosków o przyznanie stypendiów. Wytyczne te, w zakresie sposobu oceny osiągnięć ujętych w ramach omawianej kategorii, określiły wskazówki dotyczące oceny różnych form zastosowania praktycznego wyników badań naukowych, a więc nie tylko zgłoszeń patentowych czy udzielonych patentów, ale także wdrożeń wyników działalności w innej formie. Nieuzasadniony jest więc zarzut ograniczenia szans przedstawicieli dyscypliny naukowej architektura i urbanistyka w uzyskaniu stypendium, poprzez brak możliwości wykazania we wniosku zastosowania praktycznego wyników badań architektonicznych. Należy również zaznaczyć, że zgodnie z § 13 rozporządzenia, wnioski o przyznanie stypendiów podlegały ocenie merytorycznej, za pomocą metody punktowej. Liczba punktów przyznawanych za dane osiągnięcie zależała od stopnia wypełnienia kryteriów jego oceny. Ocena osiągnięć została zatem prawidłowo (zgodnie z rozporządzeniem) wyrażona za pomocą punktów, a nie w sposób opisowy. Trudno też zgodzić się również z zarzutami skarżącego dotyczącymi "przyjęcia kryterium ilościowego (oceny wniosku) w naukach humanistycznych". Zespół dokonując oceny wniosków uwzględniał wprawdzie liczbę wykazanych osiągnięć w ramach określonych kategorii, jednakże nie kierował się wyłącznie aspektem ilościowym. Na ostateczną liczbę punktów, jaką mógł otrzymać wniosek, wpływała bowiem nie tylko liczba wykazanych osiągnięć, ale przede wszystkim jakość określana prestiżem zagranicznych podmiotów, z którymi współpracował młody naukowiec. Ponadto zawarte w wytycznych oceny przedziały procentowe ("widełki") również pozwalały na ocenę osiągnięć pod kątem jakościowym. Brak takiej możliwości odbierałby sens istnienia Zespołu ekspertów i czyniłby ocenę automatyczną, sprowadzałby rolę organu wyłącznie do obliczenia punktów zgodnie z kluczem oceny. Należy też wyjaśnić, że stosowane przez skarżącego porównywanie liczby przyznanych punktów za osiągnięcia wykazane we wniosku złożonym w roku 2019 i w latach poprzednich jest nieprawidłowe. Osiągnięcia wykazane we wniosku złożonym w roku 2019 oceniane były w oparciu o kryteria zawarte w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 kwietnia 2019 r. w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców, natomiast osiągnięcia wykazane we wniosku złożonym w 2018 r. oceniane były przy uwzględnieniu kryteriów określonych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 października 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów i trybu przyznawania stypendiów naukowych dla wybitnych młodych naukowców (Dz. U. poz. 1801). Należy podkreślić, że zmianie uległ zarówno zakres osiągnięć możliwych do ujęcia we wniosku, jak i metodologia ich oceny a także zakres możliwych do uzyskania punktów. Różnice te powodują, że wartości punktów uzyskanych za osiągnięcia we wnioskach złożonych w 2019 r. oraz w latach poprzednich nie są porównywalne. Trudno więc zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącego, że wynik punktowy wniosku złożonego w 2019 r. został zredukowany, w odniesieniu do wyniku punktowego wniosków złożonych w latach poprzednich. Wynik punktowy uzyskany w 2019 r. został bowiem ustalony w oparciu o odmienny – w stosunku do stosowanego w latach poprzednich – sposób jego wyliczania, a ponadto został ustalony na podstawie innych osiągnięć. W tym miejscu podkreślić należy, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do wkraczania w merytoryczną ocenę osiągnięć naukowych dokonywanych przez organ. Polemika skarżącego z oceną jego osiągnięć dokonaną przez Ministra w oparciu o ocenę ekspertów zespołu posiadających niezbędną znajomość problematyki naukowej, którą zajmuje się skarżący, wykracza, zdaniem Sądu, poza ramy postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli nie jest weryfikacja badanej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Subiektywna ocena strony co do wagi jej osiągnięć naukowych w danej dyscyplinie naukowej nie oznacza, że ocena organu w tym zakresie nie jest właściwa. W sprawach, w których decyzje wydawane są w ramach uznania administracyjnego Sąd uprawniony jest do kontrolowania prawidłowości zastosowanych procedur, a także do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organ nie naruszył prawa procesowego w stopniu dającym podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, zaś sama decyzja nie nosi cech dowolności. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).